Caspian

Να πω πως (και) αυτή η επιστροφή μιας παλιάς post-rock μπάντας που μεγάλωσα μαζί τους, (μου) θυμίζει και ηχητικά και σε αλλαγές και σε ιδέες πολλά από αυτά που άκουσα και κατάλαβα και στο νέο Toundra.

Για μένα, τα "Waking Season" του μακρινού 2012, "Dust Αnd Disquiet" του 2015 και "On Circles" του 2020 αποτέλεσαν μια πορεία σταδιακής απομάκρυνσης από τις κορυφές του παρελθόντος. Όχι απαραίτητα μια κατηφορική διαδρομή, ούτε μια σειρά κακών δίσκων, αλλά μια διαδοχή κυκλοφοριών που, παρά τις ξεχωριστές στιγμές τους, δεν κατάφεραν να με κερδίσουν συνολικά όσο τα αριστουργήματα της πρώτης περιόδου τους, τα "The Four Trees" και "Tertia", που κοντεύουν πλέον να κλείσουν είκοσι χρόνια ζωής.

Η ομώνυμη έκτη δουλειά τους μοιάζει να έρχεται ως μια συνειδητή προσπάθεια επαναπροσδιορισμού, χωρίς όμως να αναζητά απαραίτητα νέους δρόμους. Έξι κομμάτια, περίπου σαράντα λεπτά και μια επιστροφή στην ουσία της μουσικής τους, εκεί όπου οι κιθάρες, οι μελωδίες και τα ξεσπάσματα έχουν τον πρώτο λόγο. Αυτό το καλοπαιγμένο και όμορφο post-rock που παιζόταν πριν δύο και βαλε δεκαετίες. Οι ίδιοι φαίνεται να εμπιστεύονται ξανά τα δυνατά τους χαρτιά, αντί να φορτώνουν τις συνθέσεις με επιπλέον ιδέες και ηχητικούς πειραματισμούς για την μαλακία. Το ερώτημα είναι αν αυτή η απλότητα αρκεί για να αναζωπυρώσει το ενδιαφέρον. Ε, ναι! Αρκεί.

Το "Hiraeth" ανοίγει τον δίσκο με διακριτικές κιθάρες και έγχορφα, δημιουργώντας μια κινηματογραφική ατμόσφαιρα που περνά ομαλά στο "Far Country". Εδώ η μπάντα αρχίζει να ξεδιπλώνει τον γνώριμο όγκο της, με τις μελωδίες να μεγαλώνουν και τις κιθάρες να χτίζουν σταδιακά τον ηχητικό τοίχο που περιμένεις από αυτήν. Θόρυβος όπως παλιά ρε. Ναι, νοσταλγώ. Πειράζει;

Το εννιάλεπτο "Remain" συνεχίζει στην ίδια λογική, με υπομονετικό χτίσιμο και μια κορύφωση που δικαιολογεί τη διάρκειά του. Όλα λειτουργούν σωστά, όλα βρίσκονται στη θέση τους, αλλά κάπου εδώ επιστρέφει και η παλιά μου ένσταση. Δηλαδή πόσες φορές μπορείς να συγκινηθείς από μια συνταγή που γνωρίζεις ήδη τόσο καλά; Κοίτα, δεν μιλάμε για συγκίνηση τελικά. Πουθενά. Μιλάμε απλά για απόλαυση. Σαν ενα παλιό καλό ποτό.. Ε! Ειδες πως το έφερα ε;!

Ευτυχώς, το "A Great Fire" έρχεται να θυμίσει πως οι Caspian δεν έχουν ξεχάσει τη δύναμη του θορύβου. Βαρύ μπάσο, σύνθετες κιθαριστικές γραμμές και ένα riff που σκάει στη μέση της σύνθεσης, μετατρέποντας την ένταση σε καθαρή απόλαυση. Το ξαναείπα, ετσι; Απόλαυση. Είναι από εκείνες τις στιγμές που σε κάνουν να αναρωτιέσαι γιατί δεν επιμένουν συχνότερα σε αυτή την πλευρά τους. Στο "No One Left to Tell" επιστρέφουν σε πιο αιθέρια μονοπάτια (αλλά με ωραίο βηματισμό), ενώ το "Waltz For The End" κλείνει τον δίσκο με μια μελαγχολική, σχεδόν αποχαιρετιστήρια διάθεση, αποφεύγοντας την αναμενόμενη εκρηκτική κορύφωση. Θα το έλεγα και ανούσιο. Άντε μέτριο.

Το "Caspian" δεν είναι ένας δίσκος που θα αλλάξει την άποψή μου για την πορεία της μπάντας. Είναι όμως μια προσεγμένη επιστροφή, με λιγότερες περιττές κινήσεις και μερικές πραγματικά δυνατές στιγμές. Αν κάτι μου λείπει, είναι εκείνη η αίσθηση του απρόβλεπτου, η μανία και η ανεξέλεγκτη ένταση που κάποτε έκαναν τις καλύτερες συνθέσεις τους να ξεχωρίζουν από τον σωρό. Οι Caspian ξέρουν ακόμη να χτίζουν όμορφα πράγματα. Θα ήθελα, όμως, να με γκρεμίζουν λίγο συχνότερα.

Bandcamp