Holding Absence

Για πάνω από μια δεκαετία, οι Holding Absence από το Cardiff έχτισαν τη φήμη τους πάνω σε κάτι σχεδόν εξομολογητικό. Η τριλογία που έκλεισε με το "The Noble Art of Self Destruction" του 2023 κατέγραφε τη δύσκολη διαδρομή του Lucas Woodland μέσα από τα είκοσί του, με ένα διακριτικό "3/3" στο εξώφυλλο να υπόσχεται ότι η αλλαγή θα ακολουθούσε. Το "Modern Life Is Lonely", τέταρτος δίσκος και πρώτος με τη Sumerian Records, είναι η εκπλήρωση αυτής της υπόσχεσης. Χρειάστηκαν τρία χρόνια δοκιμών, κομμάτια που πετάχτηκαν στον κάδο επειδή δεν ξέφευγαν από την πεπατημένη, και μια αλλαγή παραγωγού, με τον Daniel Braunstein να παίρνει το τιμόνι.

Ο τίτλος παραπέμπει στο "Modern Life Is Rubbish" των Blur, και η σύγκριση έχει ενδιαφέρον, αφού τριάντα χρόνια μετά η μοντέρνα ζωή συνεχίζει να κινείται προς μια αμφιβόλου ποιότητας κατεύθυνση. Για πρώτη φορά ο Woodland σηκώνει το βλέμμα από το προσωπικό του ημερολόγιο και κοιτάζει γύρω του. Βλέπει μια γενιά περικυκλωμένη από τρόπους επικοινωνίας αλλά παράλληλα πιο αποκομμένη από ποτέ. Στο εξώφυλλο, ο Y4-BB0, το ρομπότ-μασκότ της μπάντας, απλώνει το χέρι προς ανθισμένες κερασιές που βρίσκονται σε μια γιγάντια οθόνη LED. Δεν θα τις πιάσει ποτέ. Είναι ένα ον που μπορεί να σκεφτεί τα πάντα αλλά να μη νιώσει τίποτα, και είναι εκεί για να θυμίζει πόσο πολύτιμο είναι το συναίσθημα. Όταν ο ίδιος ο Woodland έχει δει ένα AI "συγκρότημα", φτιαγμένο πάνω στον ήχο του να ξεπερνά τους Holding Absence σε ακροατές στο Spotify, η αλληγορία μοιάζει βγαλμένη από την πραγματικότητα.

Η τόλμη του δίσκου βρίσκεται στο ότι μιλά για την ψηφιακή αποξένωση με τα εργαλεία της ψηφιακής εποχής. Με το "Nurture" του Porter Robinson ως πυξίδα, η μπάντα απλώνει synths που τρεμοπαίζουν, pitched φωνητικά, ηχογραφήσεις από τη φύση και ψήγματα hyperpop πάνω στον γνώριμο post-hardcore πυρήνα της. Με σαφώς πιο γυαλισμένη παραγωγή και τα synths να πιάνουν μεγαλύτερο συχνοτικό φάσμα, η ουσία του ήχου τους δεν αλλοιώνεται παρότι εξευγενίζεται σε ένα βαθμό.

Το ομότιτλο κομμάτι είναι η καρδιά του δίσκου. Ξεκινά μέσα σε μια lo-fi ατμόσφαιρα, με ένα ψυχρό, σχεδόν ανόργανο υπόστρωμα, πάνω στο οποίο η φωνή του Woodland ακούγεται ζεστή και εκτεθειμένη, σαν άνθρωπος μόνος σε ένα δωμάτιο που το φωτίζει μόνο μια οθόνη. Η αντίθεση αυτή είναι η ίδια η θεματική του δίσκου μεταφρασμένη σε ήχο. Σταδιακά μπαίνουν κιθάρες και τύμπανα, και το "too much of a good thing, not sure I want it anymore" συμπυκνώνει όλη την κούραση της υπερπληροφόρησης σε μία φράση. H κορύφωση του breakdown ξεσπά σαν καταιγίδα και είναι μια από τις βαρύτερες στιγμές που έχει ηχογραφήσει η μπάντα.

Το "Whisper of a Dream" ήταν το πρώτο νέο υλικό της μπάντας μετά από τρία χρόνια, και  αντλεί στιχουργικά από την κουλτούρα του cyberpunk και θέτει το ερώτημα αν μπορεί κανείς να ονειρευτεί σε έναν κόσμο που τρέχει πιο γρήγορα από εκείνον. Οι hyperpop αποχρώσεις δίνουν μια ψηφιακή λάμψη, αλλά η επιθετικότητα στα τύμπανα και η εξαιρετική ερμηνεία του Woodland το καθιστούν ένα από τα καλύτερα σημεία σε όλο το δίσκο.

being a human's more of a burden than I was hoping 

Στα "Heaven" και "Take Me With You" γυρίζουμε στα ερωτικά τραγούδια χωρίς ίχνος ειρωνείας, το "Lucid Love" βουτά πιο βαθιά από κάθε άλλο στο hyperpop, και το "Kyoto Snow" κλείνει τον δίσκο με τον στίχο "I will find you and love you in every lifetime" σε τέσσερις γλώσσες, αποτελώντας και το συναισθηματικό αποκορύφωμα του άλμπουμ. Το υλικό δεν κινείται συνολικά στα ίδια επίπεδα, με τα "Reflection" και "Scorched Earth" να κινούνται σε πιο αναμενόμενα μονοπάτια, και τα δύο ιντερλούδια να μένουν πολύ σύντομα για να αφήσουν το αποτύπωμα που θα μπορούσαν, παρότι ηχητικά και μελωδικά υπάρχει πολύ μεγάλη συνοχή.

Το "Modern Life Is Lonely" είναι ένας δίσκος για τη μοναξιά που δεν σε αφήνει μόνο, γιατί η παραδοχή ότι όλοι νιώθουμε έτσι είναι ήδη μια μορφή σύνδεσης. Όπως ο Y4-BB0, οι Holding Absence απλώνουν το χέρι προς κάτι ζωντανό μέσα από μια οθόνη. Η διαφορά είναι ότι εκείνοι καταφέρνουν να το αγγίξουν.