Savatage

Μετά τις επανακυκλοφορίες ολόκληρου του καταλόγου των Savatage και την πολυπόθητη συναυλιακή επιστροφή πέρυσι, η εν εξελίξει επιστροφή στα συναυλιακά δρώμενα για εφέτος συνδυάζεται με την κυκλοφορία ενός ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ από τα αρχεία. Και όλα αυτά, ενώ θεωρητικά βρίσκεται στα σκαριά νέο studio άλμπουμ μετά από ένα τεταρτάκι του αιώνα. Καθόλου άσχημα, αν σκεφτεί κανείς ότι πριν μερικά χρόνια είχαμε χάσει σχεδόν κάθε ελπίδα, περιμένοντας επί μακρόν μάταια κάποια εξέλιξη. Καθόλου άσχημα λοιπόν, το ακριβώς αντίθετο για την ακρίβεια.

Το "Madness Reigns from the Gutter (1990)" διαρκεί συνολικά 90 λεπτά χωρίς hydration break, περιλαμβάνοντας μία ολόκληρη συναυλία του συγκροτήματος στο Hollywood. Η ουσιαστική διαφορά με το προηγούμενο live εποχής Criss Oliva, το "Ghost Ιn Τhe Ruins: A Tribute Τo Criss Oliva" του 1995, είναι ο ενιαίος του χαρακτήρας και το πλουσιότερο συνολικά περιεχόμενο. Κατά τα άλλα, η φάση είναι ξανά τούμπανο.

Τω καιρώ εκείνω, το σωτήριο έτος 1990 δηλαδή, οι Savatage έχουν εδραιωθεί δισκογραφικά, βρισκόμενοι μάλλον στην καλύτερη φάση της καριέρας τους, αν συμπεριλάβει κανείς όλες τις παραμέτρους, με βασικότερες την εμπορική απήχηση, το ζενίθ σε καλλιτεχνικούς όρους και βεβαίως την παρουσία του αείμνηστου Criss Oliva. Με περίπου 130 συναυλίες λοιπόν μέσα στη χρονιά, μακράν τις περισσότερες από κάθε άλλη, δεν είναι εύκολο να αντικρουστεί το επιχείρημα ότι τότε έπιασαν και το συναυλιακό τους peak.

Για του λόγου το αληθές, και για να υπάρχει και μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα, μπορεί κανείς να ανατρέξει πρώτα στο ανεπίσημο video από το Αnaheim περίπου ένα μήνα μετά, όπου η πεντάδα βρίσκεται σε απίστευτη φόρμα, με τον Steve "Doctor Killdrums" Wacholz να κοπανάει με χειρουργική ακρίβεια σαν δαιμονισμένος, τον Criss να σπέρνει άκοπα ριφάρες και σολάρες, τον Jon Oliva να καταθέτει ψυχή σαν ερμηνευτής όντας παράλληλα γαμάτος frontman, και τους νεότερους Johnny Lee Middleton και Chris Caffery σε μπάσο και δεύτερη κιθάρα αντίστοιχα να συμπληρώνουν ιδανικά.

Εστιάζοντας ξανά στη φετινή κυκλοφορία, επιπλέον credit αποτελεί ο ήχος, που δεν χάνει ούτε σε φυσικότητα, ούτε σε ευκρίνεια. Για το tracklist ή το setlist, απλά το κοιτάς και σου 'ρχεται να βάλεις τα κλάματα. Έχουμε σχεδόν ολόκληρο το "Gutter Ballet" και περισσότερο από το μισό "Hall Of The Mountain King", τα δύο κολλητά άλμπουμ δηλαδή που βρίσκονται στις κορυφαίες θέσεις εκτίμησης εκ μέρους των οπαδών. Και επιπλέον μία μαγική πεντάδα τραγουδιών από τις τρεις πρώτες κυκλοφορίες.

Highlight είναι πολύ δύσκολο να διαλέξεις. Προσωπικά θα πάω με ότι προέρχεται από το "Hall Of The Mountain King" και πίσω καθώς τα αγαπώ περισσότερο, κατανοώ απόλυτα όμως όποιον προτιμήσει τα τραγούδια του ολόφρεσκου τότε "Gutter Ballet". Άλλωστε πρέπει κανείς να ζοριστεί πάρα πολύ για να εντοπίσει κάποιο ψεγάδι η κάποια μέτρια στιγμή. Όπως και να έχει, η ροή του 90λεπτου είναι καταπληκτική, αν και μου φαίνεται ότι με όποια σειρά και αν παιζόντουσαν τα τραγούδια, η εκτίμηση δεν θα ήταν διαφορετική.

Το ερώτημα είναι πόσο διαφορετικά είναι τα πράγματα σήμερα, μετά από 36 ολόκληρα χρόνια και τη βασική πεντάδα να είναι αλλαγμένη κατά 60%. Η απάντηση προκύπτει εκ του αξιώματος «Αμερικάνικη μπάντα μην τη φοβάσαι στα live», συνυπολογίζοντας το επίπεδο που είχαν φτάσει τότε οι Savatage, αλλά και το επίπεδο στο οποίο διατηρήθηκαν τα επόμενα χρόνια, παρά τις αναπόφευκτες αλλαγές σε διαφορετικά επίπεδα.

Ο καλώς εννοούμενος επαγγελματισμός και η κορύφωση σε καλλιτεχνικό επίπεδο έχουν περαστεί στο DNA των Savatage με τρόπο που δεν ξεγράφει. Το διαπιστώσαμε πέρυσι εκδράμοντας κατά χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από τις εστίες μας, μετράμε πλέον τις ώρες και τις μέρες για να το βιώσουμε ξανά εντός των ορίων τις πρωτεύουσας, στο μεγάλο φινάλε του Release Athens στη Πλατεία Νερού.