Marianas Rest

Οι Marianas Rest κλείνουν πια δεκαετία στη δισκογραφία, δίνοντας μάλιστα τον πέμπτο τους δίσκο. Για όσα δεν έτυχε να τους πετύχουν κάπου, είναι Φινλανδοί που ασχολούνται με το μελωδικό doom death. Επενδύουν σταθερά σε μακροσκελείς συνθέσεις με έμφαση στη μελαγχολική ατμόσφαιρα και τις συγκινητικές μελωδίες, κρατώντας όμως και έναν melodeath χαρακτήρα στα σημεία.

Ένα αξιοσημείωτο στοιχείο στην πορεία τους είναι ότι με κάθε νέα δουλειά εμφανίζονται καλύτεροι και ωριμότεροι. Έτσι πριν τρία περίπου χρόνια έφτασαν στο εξαιρετικό "Auer" που προσωπικά θα το έβαζα στις καλύτερες κυκλοφορίες του χώρου τα τελευταία χρόνια. Ο τρόπος που παρουσίασαν κάθε ιδέα στο άλμπουμ, η ατμόσφαιρα που κατάφεραν να στήσουν, αλλά και οι ίδιες οι ιδέες συμπλήρωναν ένα πολύ δυνατό σύνολο, με ακριβώς όσες διακυμάνσεις ήταν απαραίτητες αλλά και πολύ, πολύ συναίσθημα.

Το "The Bereaved" είναι η φετινή, πέμπτη τους κυκλοφορία και έρχεται να συνεχίσει ακριβώς στο ίδιο μουσικό ύφος που ήδη κινούνταν, με τρόπο μάλιστα που δεν διαφοροποιείται ιδιαίτερα. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό σημάδι. Όταν μία μπάντα ξέρει τι θέλει να κάνει και το κάνει καλά, με την έμπνευση ώστε να μην ακούγεται κορεσμένη μουσικά, και τις συνθέσεις που αξίζουν ζωή σε ένα ήδη ποιοτικό σύνολο δισκογραφίας, εγώ είμαι μαζί της εντελώς. Οι Marianas Rest σε καμία περίπτωση δε δείχνουν κορεσμό και σίγουρα δεν έχουν στερέψει από ιδέες.

Η καινούργια τους δουλειά είναι ποιοτική, με αρκετές ωραίες μελωδίες, τα χαρακτηριστικά σημεία απαγγελίας τους, που χτίζουν μια δραματική προσέγγιση στη ροή του άλμπουμ, κάποιες κιθάρες που κολλάνε αμέσως στο μυαλό και εξαιρετική δουλειά, όπως πάντα, στα φωνητικά. Τραγούδια σαν το "Rat In The Wall", "Divided" και "Diamonds In The Rough" μένουν εύκολα στη μνήμη, ενώ το άνοιγμα και το κλείσιμο του άλμπουμ φτιάχνουν πολυ δυνατή ατμόσφαιρα. Δίπλα στις old school Paradise Lost κιθάρες, τα Insomnium και τα Amorphis σημεία, υπάρχουν και τα πιο γοτθικά πλήκτρα δίνοντας ένα μικρό τόνο διαφοροποίησης σε σχέση με το προηγούμενο άλμπουμ. Επιπλέον το overall tempo εδώ είναι λίγο πιο αργό, χωρίς όμως να εξαφανίζονται πι melodeath επιρροές που πάντα είχαν.

Εκεί που όμως μπαίνει ο αστερίσκος είναι στο ότι έχουμε για πρώτη φορά ένα καινούργιο Marianas Rest που δεν είναι καλύτερο από το προηγούμενο. Βασικά είναι μάλλον ένα σκαλί πιο κάτω. Νομίζω ότι ο λόγος βρίσκεται στην αναλογία ιδέες/διάρκεια από τη μία, και στον εξαιρετικό βαθμό που έπιασε το "Auer" από την άλλη. Είναι πιο έντονη η επιμονή της μπάντας να κρατάει λίγες αλλαγές για κάθε κομμάτι, παρά το ότι δεν είναι καθόλου μικρά. Σε συνδυασμό με τον πεσμένο ρυθμό εν γένει, δίνει την αίσθηση ότι επενδύει λίγο περισσότερο στην ατμόσφαιρα απ’ότι στις προτάσεις μέσα σε αυτή. Αλλά, μην παρεξηγηθούμε, ο δίσκος είναι καλός. Θα ξυπνήσει έντονα συναισθήματα, και θα ταξιδέψει το ακροατό στο concept της απώλειας που πραγματεύεται. Απλά, δεν ξέρω πόσες πολλες φορές θα ξαναπαίξει, σε αντίθεση με το προηγούμενο που έλιωσε.

Όσα θέλουν μελαγχολικό doom death, με Lost επιρροές, καλές μελωδικές ιδέες και έναν φοβερό ερμηνευτή, δε θα απογοητεύουν καθόλου από το "The Bereaved". Απλώς, μην παραλείψουν να ασχοληθούν και με την υπόλοιπη δισκογραφία τους, ξεκινώντας από το υπέροχο "Auer".