Lex Legion

Ας υποθέσουμε πως κάποιος είναι fan του King Diamond. Το έτος είναι 2007 και αυτός ο κάποιος είναι 30 χρονών και στα μισά του χρόνια, λιώνει τα albums του Βασιλιά σαν cheddar πάνω σε καυτές πατάτες. Ακούγοντας στο στερεοφωνικό του το "Give Me Your Soul…Please" ξανά και ξανά, φαντασιώνεται πως κάπου στα 33, άντε 34 του θα βρίσκεται στο ίδιο δωμάτιο, ενδεχομένως με το ίδιο στερεοφωνικό και μάλλον στην ίδια θέση και στάση και θα απολαμβάνει το επόμενο horror story του King μετά μουσικής - αλλά εις μάτην...

Ακριβώς ένα χρόνο πριν αυτός ο άμοιρος κάποιος κλείσει τα 50 του περιμένοντας ακόμα το νέο βασιλικό album γονυπετής και ουρλιάζοντας σε Αυτούς "give me the new album…please" λουσμένος στο φεγγαρόφως πίνοντας τσάι που του έφτιαξε η γιαγιά του, πεπεισμένος ότι θα βλέπει το Βασιλιά του να περιφέρεται από σκηνή σε σκηνή με τα σκηνικά ενός νέου album που δεν έρχεται ποτέ και πως κάθε ελπίδα έχει θαφτεί για πάντα μαζί με το Δήμαρχο McKenzie, πέντε υπέροχοι τύποι έρχονται από το πουθενά να σώσουν το φίλο μας - και εμάς μαζί.

Αναμφισβήτητα, η πιο μαγική περίοδος του King Diamond band, ήταν μεταξύ του 1986 και 1990 και ένας σοβαρότατος λόγος για αυτό, ήταν οι μουσικοί που πλαισίωναν τον King Kim τότε: εκτός από το θεό Andy La Rocque που είναι μαζί του από την αρχή μέχρι και σήμερα, από το ασύλληπτο σερί "Fatal Portrait"/"Abigail"/"Them"/"Conspiracy"/"The Eye" πέρασαν οι Pete Blakk (κιθάρες), Hal Patino (μπάσο) και Mikkey Dee (τύμπανα). Αυτή λοιπόν η παρέα των τεσσάρων εξηντάρηδων, έδωσαν στον King να κρατήσει την μπύρα τους και με συνοπτικές διαδικασίες και όχι αναμονές εικοσαετίας, τζάμαραν, έγραψαν τραγούδια, θυμήθηκαν τα νιάτα τους, μπήκαν στο studio και ηχογράφησαν εννέα κομψοτεχνήματα και μέσα σε ούτε 35 λεπτά, είπαν όλα όσα είχαμε ανάγκη να ακούσουμε.

Το λαρύγγι του σε αυτό το supergroup έχει δανείσει ο Nils K. Rue, μια φωνή αδικημένη όσο και η μπάντα του, οι Pagan's Mind - μια πολύ σοφή επιλογή, αφού ο Rue στα 55 του χρόνια ακούγεται απολαυστικότατος, προσφέρει την εμπειρία και την ποιότητά του στο σχήμα, ενώ γεφυρώνει άψογα αυτό που περιμένει να ακούσει ο fan του Βασιλέως, κάνοντας τα ηχοχρώματα της φωνής γνώριμα και προσφιλή, χωρίς όμως να αντιγράφει ποτέ τις γραμμές του King.

Τι να πει τώρα κάποιος για τις συνθετικές και εκτελεστικές ικανότητες (και φυσικά την παραγωγή) του La Rocque και της παρέας του; Το σκοτεινό, στοιχειωμένο μέταλλο δεν έχει ανάγκη την ανακάλυψη του τροχού, ούτε κάτι περισσότερο από αυτό που συμβαίνει σε αυτές εδώ τις εννέα συνθέσεις, με το riff/solo ντελίριο των Blakk/La Rocque και το rhythm χείμαρρο των Patino/Dee να ξεσηκώνουν και να ενθουσιάζουν σε κάθε μια από αυτές: τα "Sleep Eternally" και "Gypsy Tears" (άθλια επιλογή το ΑΙ για το video clip) αγαπήθηκαν από την πρώτη στιγμή και πριν καν κυκλοφορήσει το album, το "When The Stars Align" ανατριχιάζει και συγκινεί με την ευκολία που αναβλύζει 1986, το "(I Am) The Ressurected" ορκίζεσαι πως είναι outtake από το "Them", ενώ τα φωνητικά στα "Lost Inside" και στο υπεραγαπημένο μου "Saviours" (τι ρεφρενάρα είναι αυτή ρε;) δίνουν ρέστα σε συνάλλαγμα και φέρνουν στο μυαλό (και ανατριχίλα στην ραχοκοκκαλιά) λίγο περισσότερο τη θεατρικότητα του ίδιου του Βασιλιά, πάντα με την υπογραφή του Rue και χωρίς αχρείαστες υπερβολές. Το κλείσιμο δε με το υπέροχο instrumental "Far Away" ρίχνει τους τόνους και φέρνει τις ακουστικές κιθάρες και τα solos σε πρωταγωνιστικό ρόλο, θυμίζοντας το μεγαλείο του "Insanity".

Όταν ένας δίσκος σε μαγεύει με τρόπο που, υπνωτισμένος τον έχεις στο repeat για ώρες, μέρες, εβδομάδες, σιγοτραγουδάς κάθε στροφή και ρεφρέν ακόμα και όταν δεν τον ακούς και το CD έχει πάρει ήδη περίοπτη θέση δίπλα σε αυτά του King Diamond ως μια φυσική συνέχεια της δισκογραφίας που έχει μείνει κενή εδώ και σχεδόν 20 χρόνια, τα πράγματα είναι απλά: το "Lex Legion" είναι ξεκάθαρα για σένα, είναι ξεκάθαρα αυτό που πρέπει να είναι το heavy metal (ακόμα και) σήμερα.

The King is dead, long live the Kings!

Official website