inner:i

Πάντα πίστευα ότι κάποια συγκροτήματα που πρωτοστατούν συντελούν σημαντικά στο να δημιουργηθούν νέες σκηνές και τάσεις. Δεν είναι μόνο το μουσικό κομμάτι το οποίο εμπνέει, και σίγουρα όχι κάποια εμπορική επιτυχία, αλλά κυρίως έννοιες όπως η τόλμη και η αυθεντικότητα στην έκφραση, οι οποίες δίνουν ώθηση σε νέες μπάντες να ακολουθήσουν κι αυτές το ίδιο μονοπάτι. Αναμένοντας, λοιπόν, μια άνθιση της εγχώριας prog σκηνή, βασισμένη στην παρουσία και πορεία των Need και των Mother Of Millions τα τελευταία χρόνια, δεν θα μπορούσα να φανταστώ κάτι καλύτερο από το ντεμπούτο άλμπουμ των inner:i.

Ορμώμενο τόσο από την Αθήνα, όσο κι από τον Βόλο, δεν είναι ότι το τρίο των inner:i θυμίζει απαραίτητα κάτι από τις δυο προαναφερθείσες μπάντες, αν και σε σημεία θα μπορούσα πχ να φανταστώ τον Jon V να κάνει guest φωνητικά και να ταιριάζει τέλεια, ενώ σε άλλα σημεία μου βγάζουν κάτι από την υπέροχα εσωστρεφή ατμόσφαιρα των Mother. Κατά κύριο λόγο, στο alternative prog metal που παίζουν οι inner:i καταφέρνουν ένα δικό τους ηχητικό πλέγμα που περιλαμβάνει τους Fates Warning της τρέχουσας χιλιετίας, τους Porcupine Tree της "Fear Of A Blank Planet" περιόδου και τους Tool, με κρυφές πινελιές από Pain Of Salvation και Dream Theater. Κι αφού οριοθετήσουν αυτό το prog πεδίο, τοποθετούν συχνά φωνητικές γραμμές κι αρμονίες που φέρνουν στο νου Alice In Chains, δένοντας τες άψογα και κυρίως πολύ εμπνευσμένα.

Κατά τη διάρκεια των 40 λεπτών του ντεμπούτου τους άλμπουμ υπάρχει ομοιογένεια σε ήχο και μια σταθερά σκοτεινή ατμόσφαιρα, και περιλαμβάνει μόνο εξαιρετικές συνθέσεις. Μου είναι πολύ δύσκολο πως κάποιος που θα ακούσει το ρεφραίν του "Milestone" δεν θα το ξεχωρίσει με τη μια, το "Falling" είναι τραγουδάρα και έχει ένα καταπληκτικό κιθαριστικό σόλο, το οποίο είναι ενδεικτικό του ότι τα μέλη των inner:i δεν χρησιμοποιούν το prog ως όχημα για επίδειξη δεξιοτήτων που είναι φανερό ότι διαθέτουν. Στο "Without" το πάντρεμα των Porcupine Tree με τους Alice In Chains είναι πιο εμφανές από κάθε άλλη σύνθεση και είναι απλά υπέροχο, ενώ το δεκάλεπτο κλείσιμο του ομότιτλου κομματιού, με τις Fates αναφορές του, θα μπορούσε να είναι το highlight του άλμπουμ, αν δεν μου ήταν τόσο δύσκολο να διαλέξω ένα μόνο highlight.

Για να μην φανεί ότι απλά παρασύρομαι από τον ενθουσιασμό μου, να επισημάνω ότι υπάρχουν ένα-δυο σημεία που δίνεται η αίσθηση ότι η παραγωγή θα μπορούσε να είναι κάπως καλύτερη ή έστω πιο ευκρινής. Αλλά, ειλικρινά, δεν θεωρώ ότι αποτελεί κάποιου είδους ανασταλτικό παράγοντα. Αντιθέτως, νιώθω το ηχητικό αποτέλεσμα προσδίδει έναν χαρακτήρα στο άλμπουμ, ανάλογο με αυτόν του "Orvam", και μου αρέσει αυτός ο χαρακτήρας.

Στα κιτάπια μου, το "Lavender" είναι η ευχάριστη έκπληξη της χρονιάς ως τώρα, σίγουρα στον ευρύτερο prog χώρο, στον οποίο η One Little Victory δείχνει να έχει καλό ένστικτο και γούστο, και προφανώς συντείνεται ανεπιφύλακτα. Θα κυκλοφορήσει σε περιορισμένο αριθμό 100 βινυλίων κι οφείλω να προειδοποιήσω πως αν ένα εξ αυτών δεν πέσει στα χέρια μου, θα αναγκαστώ να σκεφτώ κάτι για να προβώ σε αντίποινα.