Hokka

Σε περίπτωση που ο υπότιτλος παραπάνω δεν σας ξύπνησε κάποια θαμμένη μνήμη, φίλες και φίλοι, ας ξεκινήσουμε από τα προφανή. Αν ανήκετε ανάμεσα σε εκείνες κι εκείνους που το περασμένο φθινόπωρο γέμισαν τον γνωστό συναυλιακό χώρο στην Πειραιώς και με τους Rasmus στη θέση του οδηγού γύρισαν τα χρόνια πίσω για ένα σαββατόβραδο, μην προσπεράσετε αυτή εδώ τη δουλειά. Ακόμα περισσότερο αν περάσατε καλά με το τελευταίο δισκογραφικό πόνημα των Φινλανδών. Μην προσπαθήσετε να το αναλύσετε και μην αναρωτηθείτε τι ή πώς. Απλά πατήστε 'play' και δώστε στο "Blackbird" χρόνο για ένα κουπλέ. Το ρεφραίν είναι προαιρετικό.

Οι κεντρικοί προβολείς και τα ανυποψίαστα βλέμματα, αναμενόμενα, θα εστιάσουν στο πρόσωπο που ποζάρει με το μικρόφωνο. Ο Joel Hokka, πρώην τραγουδιστής των Blind Channel που πέντε χρόνια πριν τσίτωναν τις εντάσεις στο πανηγύρι διαγωνισμό της Eurovision, μοστράρει απολύτως δίκαια το όνομά του στο εξώφυλλο. Η ψυχή, ο άσσος στο μανίκι αν προτιμάτε, του όλου εγχειρήματος ωστόσο κρύβεται στα πλάγια της σκηνής. Οι κιθάρες του Pauli Rantasalmi σιγοντάρουν τόσο σωστά και δένουν τις συνθέσεις με τρόπο που οι παραλληλισμοί με την περίοδο των "Dead Letters" και "Hide From The Sun" έρχονται αναπόφευκτα. Με την καλή έννοια.

Το ένα hook διαδέχεται το άλλο. Τα ρυθμικά δεν ξεστρατίζουν στιγμή. Η παραγωγή γυαλίζει σε υπερθετικό βαθμό. Δεν θα υπήρχε λόγος για κάτι διαφορετικό. Τα ριφφάκια κολλάνε αβίαστα. Οι στίχοι βγάζουν μία μαυρίλα που θα τους έκανε να περάσουν εύκολα σα χαμένες γραμμές από βασανισμένο τετράδιο των δοξασμένων emo ημερών. Ο αέρας αφήνει μία γνώριμη αλλά αναζωογονητική δροσιά. Αν περιμένετε να βρείτε τις nü-ish αναφορές από το παρελθόν του μπροστάρη, σκεφτείτε ξανά. Κόντρα στα προγνωστικά, το σύνολο καταφέρνει να ακούγεται όντως μοντέρνο αντί να μοιάζει με αναπαραγωγή μιας προσέγγισης μισοξεχασμένης μέχρι κι από εκείνους που κάποτε τη δίδαξαν.

Όπως κάθε ντεμπούτο που απευθύνεται σε ευρύ κοινό και σέβεται τον εαυτό του, το "Via Miseria IV" τσεκάρει περίπου κάθε κουτάκι στη λίστα των σχετικών «πρέπει». Κρατάει τον πρωταγωνιστή στο κέντρο του κάδρου από την αρχή ως το τέλος. Ξέρει τα δυνατά του σημεία και δεν απομακρύνεται από αυτά. Ρίχνει τα βαριά χαρτιά από νωρίς, με το "In The Darkness" να κερδίζει τη μάχη των single. Στη δεύτερη πλευρά ανακατεύει στιγμιαία την τράπουλα και χαλαρώνει για την απαραίτητη μπαλάντα. Κλείνει με πληρωμένη διασκευή, στο νυχτεριδίσιο "Kiss From A Rose" επειδή γιατί όχι. Το παιχνίδι έχει παιχτεί χίλιες φορές αλλά το στοίχημα μπορεί να κερδηθεί ακόμα.