Deep Purple

Τα πέντε τελευταία άλμπουμ της μπάντας, στα οποία έβαλε το μαγικό του χέρι ο «γκουρού» παραγωγός Bob Ezrin, είναι αδιαμφησβήτητο ότι ανανέωσαν και φρέσκαραν σημαντικά τον ήχο των Deep Purple. O Ezrin όπως και στην περίπτωση του Alice Cooper έχει το μαγικό τρόπο να βρίσκει την άκρη του νήματος, να ψυχαναλύει τα συγκροτήματα στα οποία εμπλέκεται και να τα επαναφέρει στις ράγες τους. Αυτό έκανε πάντα με όσα γκρουπ έχει εμπλακεί σε παραγωγές. Στο "Splat!" όμως ξεπέρασε τον εαυτό του. Πρόκειται για μια επίδειξη της αξίας και της ιστορίας της μπάντας αλλά και του δυναμισμού που εκπέμπει, να μην το ξεχνάμε αυτό,  από το 1970 με την κυκλοφορία του "In Rock", που όρισε ακριβώς το πως παίζεται το hard rock και το heavy metal.

Αν και οι Deep Purple επηρέασαν μεν, αλλά στην ουσία δεν υπήρξαν ποτέ heavy metal. Αντιθέτως progressive στοιχεία είχαν αρκετά στη Gillan και στην Evans περίοδο και αυτά είναι τονισμένα περισσότερο από ποτέ στο "Splat!" και μάλιστα με μεγάλη έμφαση στα πλήκτρα που θα έλεγα ότι πρωταγωνιστούν αυτή τη φορά. Από το εναρκτήριο single "Arrogant Boy" αλλά και από το "Diablo" που ακολούθησε, ξαφνιαστήκαμε όλοι με τη βαρύτητα  του ήχου. Αναρωτιέσαι τι θέλει να αποδείξει ο Gillan στα 80 του. Το γράφω για να το πιστέψω, γιατί αν τον ακούσεις στο "Splat!" δεν τον κάνεις πάνω από 60 και δεν οφείλεται σε μηχανήματα αυτό αλλά στη σωστή διαχείριση της φωνής και στην αποφυγή των καταχρήσεων . Το ίδιο ισχύει και για τον Roger Glover, τον Ian Paice και τον Don Airey. Αλλά και ο Simon McBride στην κιθάρα, είναι αξιοπρεπέστατος και χωρίς να έχει το βάρος στην πλάτη του, να αποδείξει κάτι. Πρόκειται ίσως για την πιο ισορροπημένη σύνθεση στην ιστορία των Deep Purple.

To άλμπουμ περιέχει 13 τραγούδια με συνολική διάρκεια 50 λεπτά και το βασικό του χαρακτηριστικό του, είναι η ομαλή ροή στα τραγούδια. Άλλα είναι πιο ήρεμα όπως το proggie "The Rider" ή κλασσικά 70s hard rock όπως το "The Lunatic" με τα πλήκτρα να δίνουν ρεσιτάλ! Αλλά η φρεσκάδα και το ξάφνιασμα υπάρχουν παντού, όπως στο  "The Only Horse In Town" με το anthemic rock του, με ήχο που είναι κοντά στο "Perfect Strangers". Ερμηνείες μοναδικές, αφηγηματικές από τον Gillan, όπως στα "The Beating Of Wings" και "Guilt Trippin’" με το καταπληκτικό oriental σόλο στην κιθάρα στην έναρξη και το πιάνο στη συνέχεια.

Return to form, συνέχεια με τραγούδια σαν το "Jessica’s Bra" και "My New Movie" που φαίνεται ότι το χέρι του Ezrin έκανε τα μαγικά του και ένα τέλειο κλείσιμο με το ομώνυμο τραγούδι του άλμπουμ και θες να βάλεις το άλμπουμ να παίξει αμέσως ξανά. Αν  το "Splat!" είναι το τελευταίο στούντιο άλμπουμ των Deep Purple, τότε δεν υπήρχε καλύτερος τρόπος κλεισίματος μιας τόσο σπουδαίας καριέρας.