Bodysnatcher

Οι Bodysnatcher ανήκουν στους κορυφαίους του σύγχρονου deathcore, δεν υπάρχει χώρος για αστερίσκους σε αυτό. Απλά όταν λέμε σύγχρονο εδώ πέρα το εννοούμε μόνο κυριολεκτικά. Το ύφος τους είναι oldschool, ωμό κι ατόφιο, χωρίς να εξετάζουν καν την πιθανότητα να γίνουν πιο μαζικά εμπορικοί ή μελωδικά προσβάσιμοι. Δηλαδή, αν δεν έχει τύχει να ακούσεις κάτι και αποφασίσεις να δώσεις εδώ μια ευκαιρία, ετοιμάσου για ακραίο, μη αφομοιώσιμο ήχο, που τιμά την death metal αλλά και τη hardcore καταγωγή του χωρίς να αφήνει πουθενά σημεία ασφαλής ξεκούρασης.

Το "Hell Is Here, Hell Is Home" είναι ο τέταρτος (ολοκληρωμένος) δίσκος της μπάντας και χωρίς να κάνει κάτι εντελώς διαφορετικά από τα τρία προηγούμενα, είναι καλύτερος σε όλα. Οι επιρροές από Despised Icon και το NYHC είναι ξεκάθαρες, αλλά αυτό που φέρνει τη διαφορά είναι ότι εδώ η μπάντα έψαξε ακόμα πιο βαθιά στην εσωτερική πηγή θυμού που διαθέτει. Και βρήκε πολύ πράμα!

Η αλήθεια είναι ότι η ζωή των μελών των Bodysnatcher δεν ήταν και τόσο εύκολη να πεις. Οικογενειακά προβλήματα, μπλεξίματα με μαφίες, βίαιο και κακοποιητικό περιβάλλον και διάφορα άλλα σκατά που γράφουν πάνω στο καθένα. Αποφάσισαν οπότε όλο το άλμπουμ να έχει να κάνει με την ακραία εκδίκηση. Ακραία. Εκδίκηση. Πάνω σε κάθε καθίκι που βρέθηκε στο δρόμο το δικό τους ή των γύρω τους. Ε την ακούς αυτή τη καφρίλα από το πρώτο δευτερόλεπτο μέχρι και το τελευταίο. Ο μοναδικός Will Putney ανέλαβε να φτιάξει μια παραγωγή με τόσο βάρος που να μπορεί να μετουσιώσει σε ήχο τα πιο άγρια κι επιθετικά συναισθήματα. Προσοχή, συναισθήματα όχι ένστικτα. Ο δίσκος μιλάει για προμελετημένα και σχεδιασμένα καφριλίκια! Και ναι που λέτε, προφανώς τα κατάφερε. Ο ίδιος δηλώνει ότι μέχρι που σοκαρίστηκε με το αποτέλεσμα.

Εντωμεταξύ το artwork του δίσκου βγάζει απόλυτο νόημα. Είναι όμορφο, η αισθητική του φαίνεται λίγο ιδιαίτερη γιατί ο υπεύθυνος καλλιτέχνης (Rob Borbas) είναι κατά βάση tattoo artist, και δείχνει ένα λύκο να παίρνει εκδίκηση από το σιχαμερό ερπετό. Πιο to the point δεν πάει!

Πίσω στη μουσική. Προφανώς το που θα φτάσει ο ήχος και το πόσο βαρύς είναι δεν αποτελεί από μόνο του κριτήριο για το πόσο καλός είναι ένας δίσκος. Δεν έχει νόημα η προσέγγιση αν λείπουν οι ιδέες που θα δώσουν καλά τραγούδια και και ωραίες συνθέσεις. Ευτυχώς λοιπόν το "Hell Is Here, Hell Is Home" δεν στερείται έμπνευσης. Όχι μόνο διαθέτει πολύ δυνατό songwriting, αλλά έχει και ένα σκασμό σημεία που ξεχωρίζουν μένοντας στο μυαλό. Να παραδεχτώ εδώ ότι γουστάρω πολύ στο deathcore μου να συμβαίνει αυτό, όλοι σχεδόν οι αγαπημένοι μου δίσκοι του χώρου έχουν αρκετές τέτοιες στιγμές.

Για να αραδιάσω μερικές: το are you scared, you fucking should be πριν το θεόρατο breakdown του "The Maker", τα Slipknot goes punk μέρη του "Writhe And Coil", το two step riff που σηκώνει τα πάντα στο "Violent Obsession", η Behemoth-ική εισαγωγή αλλά και το περίεργο solo του "No Savior", η πανίσχυρη φράση true kings rise from the underground στο "Blade Between The Teeth", το πάνκικο two step riff του "Survive Or Die" - ναι έχει πολλά τέτοια, beatdown deathcore είναι τί περίμενες. Όταν πάντως λέω μερικές, το εννοώ. Χωρίς καμιά υπερβολή υπάρχουν άλλες τόσες και μετά άλλες τόσες γαμάτες στιγμές στο δίσκο που ξεχωρίζουν.

Το "Hell Is Here, Hell Is Home" είναι ένα mid tempo σφυροκόπημα με ξεσπάσματα και ένα σκασμό μεγάλα breakdown που κορυφώνουν τη ροή. Μην ακούσω τώρα χαζά για τετριμμένα και προβλεπόμενα όσον αφορά τα σπασίματα, νομίζω τα έχουμε ξεπεράσει πια αυτά. Το breakdown είναι απαραίτητο στο δομή του core, είτε είναι hardcore, είτε metalcore, deathcore, metallic hardcore και τα λοιπά. Για να μην το πάω ακόμα παραπέρα τώρα και πω ότι είναι από τα πιο σημαντικά ηχητικά σκαρφίσματα της σκληρής μουσικής γενικότερα. Δίνει μια εκτόνωση και ένα σημείο επαφής που δεν υπάρχει αλλού, γι αυτό το λατρεύουμε και θα συνεχίσουμε να το λατρεύουμε no matter what.

Το λοιπόν, στο συμπέρασμα. Ε, τί, απλά είναι τα πράγματα. Ο καλύτερος δίσκος ωμού deathcore για το φετινό πρώτο μισό. Κάνει κάτι καινούργιο? Ούτε για αστείο. Κάνει κάτι μέτρια? Χα, χα, και χα. Κυκλοφορεί κάτι πιο βαρύ φέτος εκεί έξω? Ας σοβαρευτούμε παρακαλώ.