Aldous Harding

Έχοντας ξεκοκαλίσει το λιγοστό ψαχνό διαφόρων features, όπως με τον Perfume Genius και τους Sleaford Mods, προσδοκούσα μία νέα κυκλοφορία της Νεοζηλανδής Aldous Harding ώστε να με ξαναβάλει στο παρδαλό και αβέβαιο σύμπαν της, τέσσερα χρόνια μετά το αρκετά συμπαθές μα εν τέλει χλιαρό "Warm Chris". Σε περίπτωση που διαβάζεις αυτές τις γραμμές χωρίς να γνωρίζεις τι εστί Aldous Harding, τότε να ξέρεις πως πρόκειται για μία indie τραγουδοποιό με σουρεαλιστικό στίχο, απλές δομές, και μία φωνητική προσέγγιση που παίζει με διαφορετικές χροιές (ενίοτε και μέσα στο ίδιο κομμάτι) σαν να μιλά κάθε φορά κάποιο διαφορετικό πρόσωπο-ρόλος.

Το μπλαζέ και αποστασιοποιημένο της στυλ σίγουρα μοιάζει ελκυστικό και σύγχρονο, ως μία ρευστή σιλουέτα με θολά όρια μεταξύ μυθοπλασίας και αυτοαποκάλυψης, και μιας και το πέμπτο της άλμπουμ συνεχίζει – αν δεν υπερθεματίζει – προς αυτή την κατεύθυνση, τότε σίγουρα θα αιχμαλωτίσει την προσοχή ενός ακροατηρίου που αποζητά ακριβώς αυτή την ασάφεια. Συνεχίζοντας, εξάλλου, την ίδια ενορχηστρωτική τακτική απ’ το "Designer" του 2019, έχουμε μία ποικιλία οργάνων να ντύνει όμορφες, απλές, και σύντομες συνθέσεις, χωρίς να ζητάνε ποτέ να βγουν στο προσκήνιο ή να κοντράρουν την φωνή της Harding, πλην εξαιρέσεων που επιβεβαιώνουν τον κανόνα, όπως στην περίπτωση της άρπας της Mali Llywelyn στο "What Am I Gonna Do?". Ακόμη και κάποια σύντομα κιθαριστικά solos, όπως για παράδειγμα στο "One Stop", κάνουν fade out πριν προλάβουν να φυσήξουν έναν ψυχεδελικό αέρα, σ’ ένα κομμάτι που το βρίσκει πιο λογικό να κόψει την κορύφωσή του και να την επικολλήσει στο τέλος ενός άλλου κουμματιού ("San Fransisco") ως reprise. Όμως είπαμε, Aldous is as Aldous does, οπότε τέτοια τερτίπια δεν (θα έπρεπε να) μας φαντάζουν περίεργα.

Το "Train On The Island" απέχει σχεδόν συνειδητά απ’ τη συναισθηματική φόρτιση, καθώς τα τραγούδια διαδέχονται το ένα το άλλο με αινιγματικό coolness και υπαινικτικά λικνίσματα, όσο συγχορδίες στο πιάνο και απαλά drums κρατάνε τα πάντα στη θέση τους. Αυτό που θα μείνει στο τέλος είναι μία φωνητική στροφή και μελωδία, ένα χαριτωμένο νιαούρισμα στο "Venus In the Zinnia" σ’ ένα εντελώς φλατ ντουέτο με τον Η. Hawkline.

Σ’ αυτή την εσωστρέφεια και την αυτοαναφορικότητα θα μπορούσαμε να ακολουθήσουμε οπωσδήποτε αν υπήρχε ένα υλικό ικανό να μας κεντρίσει περισσότερο την περιέργεια. Εξάλλου, δεν είναι δα πως κάνει κάτι σημαντικά διαφορετικό απ’ την πλειονότητα της δισκογραφίας της, μιας και για ακόμη μία φορά συνεργάζεται με τον John Parish, που έχει αφήσει το στίγμα της στα τελευταία τρία άλμπουμ της, του υπέροχου "Party" συμπεριλαμβανομένου. Όμως, το "Train On The Island" δεν δείχνει να αφήνει κάποιο ιδιαίτερο αποτύπωμα, πέρα απ’ αυτήν την γενική ατμόσφαιρα. Κι ενώ σε βαμμένα οπαδά αυτό μπορεί να αρκεί, δεν μπορώ να δω να σαγηνεύει ιδιαίτερα κόσμο που δεν έχει εξοικειωθεί μαζί της.

Bandcamp