Gutalax, Mortal Torment @ Gagarin, 14/02/26

Αύγουστος 2025, Κάστρο Josevof, Τσεχία. Οι Gutalax, το συγκρότημα που έγινε διάσημο εντός κάποιου χωροχρονικού παράδοξου παίζοντας grindcore για αποκρίσεις του ανθρώπινου σώματος, μετά από πάρα μα πάρα πολλά φεστιβάλ που άφησαν τη στόφα τους με τα γελοία live show όπου όλοι μα όλοι είναι ντυμένοι με ανεκδιήγητες στολές, παίζουν ίσως στη μεγαλύτερη συναυλία στη χώρα τους. Άνθρωποι πετούν χαρτιά τουαλέτας από το κάστρο, παιδάκια πετούν χαρτιά τουαλέτας από τη σκηνή, πλαστικές κατσαρίδες, φουσκωτές τουαλέτες, χριστουγεννιάτικα δέντρα και τα λοιπά, με αποκορύφωμα έναν μουρλό να κάνει crowdsurf επάνω σε μία κανονική χημική τουαλέτα, αφήνοντας λίγο πολύ ιστορία, κι αν μην είναι καθόλου παράξενο να συμβαίνουν τέτοια πράγματα σε μια συναυλία των Gutalax. Αν και η συγκεκριμένη μουσική υπήρξε κάτι που άκουσα σοβαρά μόνο για να μάθω τι είναι κάπου στην εφηβεία μου και με το άκουσμα συγκροτημάτων που δεν τολμώ καν να γράψω το όνομά τους σε κείμενο, έκτοτε τους Gutalax τους παραδέχτηκα και έγινα οπαδός για τον τρόπο που αντιμετωπίζουν αυτό που κάνουν, με την απολύτως δέουσα (πολύ λίγη, δηλαδή) σοβαρότητα.

Φεβρουάριος 2026, Gagarin 205, Ελλάδα. Το ποδαρικό για τη γνωριμία του ελληνικού κοινού με αυτή τη θεότρελη μπάντα, έγινε σχεδόν ένα χρόνο πίσω, και όπως ήταν φυσικό, επικρατούσε το αδιαχώρητο. Φέτος όμως, με έναν ασυναγώνιστο συνδυασμό Σαββατιάτικης νύχτας, γιορτής του Αγίου Βαλεντίνου και ανοιχτού τριωδίου (με άλλα λόγια, πολλές ευκαιρίες για τρελές στολές και τεχνάσματα), οι Gutalax έρχονται με τρελές προθέσεις και υπόσχεση για μια άνευ προηγουμένου επανάληψη των τρελών τους πάρτι. Εμείς, για άλλη μια φορά εκεί γιατί οι Τσέχοι αξίζουν την παρουσία μας. Φυσικά, ο χώρος του Gagarin, σφύζει από ζωή. Ιδανική ευκαιρία κιόλας για τους απανταχού μεταλλάδες με οικογένεια να φέρουν μαζί τα παιδιά τους μιας που, παρά τη θεματολογία τους, οι Gutalax παραμένουν χαμογελαστοί γελωτοποιοί και πολύ φιλικοί προς τους νέους ακροατές. Η αποκριάτικη σερπαντίνα άλλωστε δεν έχει ουσιαστικά και μεγάλη διαφορά από το χαρτί υγείας αν το καλοσκεφτείς, συνεπώς το γλυκό ήρθε κι έδεσε.

Και πέρυσι όπως και τώρα, τη συναυλία των Gutalax ανοίγουν οι αγαπημένοι σε όλους Mortal Torment. Στην πραγματικότητα δεν νομίζω πως υπάρχει πιο ταιριαστό σχήμα για να ανοίξει την συγκεκριμένη συναυλία. Αυτό γιατί, ναι μεν χιουμοριστικά metal συγκροτήματα δεν μπορεί να πει κανείς πως είναι κάτι που λείπει από το ελληνικό σκληρό στερέωμα, αλλά από τη μία το πολύ συγκεκριμένα υποείδος του grindcore δεν είναι και τόσο σύνηθες στην παρουσία του, ενώ από την άλλη, παρά τους χιουμοριστικούς, γκροτέσκους στίχους των Mortal Torment, η πολιτική τους ευαισθησία και η σκηνική τους σαχλαμάρα είναι αναπόσπαστα κομμάτια της σκηνικής τους έκφρασης αλλά και της συνολικής τους παρουσίας.

Οι Mortal Torment παρόλο που αλλάζουν μια στο τόσο, συνηθίζουν να φιλοξενούν στις τάξεις τους μερικές από τις πιο αγαπημένες φυσιογνωμίες του ελληνικού σκληρού ήχου, και φυσικά αιώνιο μπροστάρη τον Γιάννη Νάκο που δίνει τον παλμό και τις γλυκύτατες αφιερώσεις του σε πολύ αγαπημένους (καλά, όχι πολύ) νυν υπουργούς, πρώην τηλεπωλητές (αυτή η χώρα είμαστε άλλωστε). Θαρρείς πως ήταν προδιαγεγραμμένο τα αίματα να ανάψουν από πριν. Μας έλειψε λίγο η ποδιά χασάπη και τα πλαστικά σωσίβια, αλλά πόσα τέτοια να χρειαστείς πάνω στη σκηνή όταν από κάτω το κοινό έχει ξεπεράσει ενδυματολογικά τον εαυτό του; Αναμενόμενα, οι Mortal Torment τα σάρωσαν όλα κι αφού ζέσταναν τον πορσελάνινο θρόνο, τον παρέδωσαν στους πραγματικούς βασιλιάδες του.

Μόνοι τους και όλοι μας, οι Gutalax πιάνουν τα όργανά τους για να κάνουν soundcheck ενώ ο Maty βγάζει φωτογραφίες του ήδη σουρεάλ τοπίου. Η μια χημική τουαλέτα γίνονται δύο, και η καλοπροαίρετη βλακεία βαράει κόκκινο. «Τώρα παίξαμε ένα τραγούδι, ετοιμαστείτε για τα υπόλοιπα» μας ενημερώνει ο Maty προτού αλλάξουν καν από τα κανονικά τους ρούχα στις άσπρες hazmat στολές για να ξεκινήσει το κανονικό μέρος του σετ.

Αυτό δεν αργεί πολύ να γίνει, και οι Gutalax με την τυπική τους κάτασπρη εμφάνιση, συστήνουν τους εαυτούς τους στο κοινό, εν μέσω επευφημιών, χάρτου τουαλέτας, κομφετί και άπειρου γέλιου. Νιώθω πως θα ήταν τελείως ανούσιο κι ασήμαντο, να κινηθώ προς τα τυπικά νερά μιας ανταπόκρισης όπως και κάθε άλλης συναυλίας, γιατί οι Gutalax είναι κάθε άλλο παρά αυτό. Από την άλλη βέβαια, είναι και μουσικοί, και γράφουν φοβερές κιθάρες. Και ο ήχος τους ήταν καλός, και αντηχούσε όσο έπρεπε για να διαδώσει κάθε κομμάτι, από τα pig squeals του Maty μέχρι τον τελευταίο ήχο. Έχει σημασία τι setlist έπαιξαν; Αμφιβάλλω αν υπάρχουν πολλά άτομα που γνωρίζουν όλα τα κομμάτια των Gutalax πέρα από τους τίτλους, αλλά για την ιστορία ακούσαμε το "Toi Toi Story", "Buttman", "Diarrhero", "Poopcorn", "Shitbusters", κι άλλα τόσα από τα τσέχικά τους που δεν τολμάω καν να προφέρω. Και ναι, η συναυλία ήταν στην ώρα της και είχε και κόσμο.

Οι συναυλίες όμως των Gutalax σαν άλλος Ρένος Χαραλαμπίδης στα Φθηνά Τσιγάρα, είναι συλλογές στιγμών. Είναι η αστείρευτη φαντασία του κόσμου και του τι αποφάσισε να ντυθεί: ολόσωμα χαρτιά τουαλέτας, χταπόδια, καθαριστές, δράκουλες, χαβανέζοι, μεξικανοί (με όλο το αναπόφευκτο αποκριάτικο cultural appropriation αλλά τι να κάνουμε), κατσαρίδες και ό,τι μπορεί κανείς να φανταστεί. Είναι οι ατάκες που ταξιδεύουν από τους διπλανούς σου: «Δεν γράφονται πια τέτοια κομμάτια!», «Α, δεν είναι δυνατόν να μην το παίξουν αυτό!», «Ο αγαπημένος μου στίχος είναι το bree bree» και λοιπά. Είναι οι τρελές ιστορίες του Maty για το πως γράφτηκε ή έστω, συλλήφθηκε ο στίχος του κάθε κομματιού. Είναι η μικρή οικογένεια όταν οι Gutalax καλούν τον κόσμο στη σκηνή μαζί τους, λες και είναι φίλοι από το σχολείο. Είναι ο διάλογος κρουστός ενός ψεύτικου Μεξικανού κι ενός ψεύτικου Χαβανέζου που γρονθοκοπούν από δυο διαφορετικές μεριές την ίδια χημική τουαλέτα. Είναι η διασκευή για το κλείσιμο του "Old Macdonald Had A Farm". Είναι τα καρδουλομπαλόνια που κόβουν βόλτες ανάμεσα στους Gutalax και το κοινό. Είναι το safe space απενοχοποιημένης διασκέδασης για όλες τις ηλικίες του metal κόσμου που οι Gutalax προσφέρουν με περίσσιο χιούμορ.

Οι Gutalax έχουν κερδίσει με το σπαθί τους, το να μην έχει καμία απολύτων σημασία το σετ τους, ούτε καν εάν ο άνθρωπος που θα βρεθεί στη συναυλία τους τους έχει ακούσει προηγουμένως. Με μοναδική προϋπόθεση την εκτίμηση στο σκατολογικό χιούμορ τους, οι Gutalax κάνουν τον καθένα να περάσει καλά και να χαμογελάσει. Το καφέ τους πάρτυ για μικρούς και μεγάλους, μπορεί να μην παίρνει τόσο σοβαρά τη μουσική πτυχή, την σέβεται όμως και μέσω αυτής προσφέρει αυτό που τόσο μας λείπει – χαμόγελο και μια ώρα να ξεχαστούμε πραγματικά από τη ζοφερή καθημερινότητα, που δραματικά μοιάζει εκατοντάδες φορές πιο μιαρή από την θεματολογία των Gutalax. Για άλλη μια φορά, υπέροχοι. Να το κάνουμε κάθε χρόνο.