Άπαξ και αγαπήσεις μια φορά τη μουσική των Black Stone Cherry και τη φωνή του Chris Robertson, αυτοί με ασφάλεια δεν πρόκειται κατά πως φαίνεται να σε απογοητεύσουν με τίποτα στη μετέπειτα πορεία τους. Μετά το αξιαγάπητο "Screamin' At The Sky", οι Black Stone Cherry επιστρέφουν με μια μικρότερη σε μέγεθος αυτή τη φορά κυκλοφορία, το EP "Celebrate", όπου στην πραγματικότητα γιορτάζουν 25 χρόνια ύπαρξης με μερικά κομμάτια που αποτελούν την πεμπτουσία αυτού που είναι - βαρύγδουπο αμερικάνικο ροκ σε όλο του το μεγαλείο - riffs, φωνάρα, ρεφρενάρα, διάθεση για μπύρες.

Μπορεί το συγκρότημα να αναγνωρίζει ότι σιγά σιγά μεγαλώνει - στο catchy "Neon Eyes" ο Robertson παραδέχεται πως "me and Mary-jane are not the same" - αναφορά φυσικά στο θρυλικό κομμάτι τους "Me And Mary Jane", ωστόσο διατηρούν αναλλοίωτη της βαθιά rock ψυχή τους. Ένα προς ένα τα έξι πρωτότυπα κομμάτια του δίσκου, με το έβδομο να αποτελεί διασκευή με εντελώς δικό τους στυλ στο "Don't You (Forget About Me)", με τη συμμετοχή και του Tyler Connolly από τους Theory Of A Madman. Αιώνια σταθερά καλοκάγαθης ροκ αμερικανοβλαχιάς που αγαπάμε.

Spotify

Τρίτο άλμπουμ για το (μέχρι πρότινος) art pop σχήμα από το Λονδίνο και γινόμαστε μάρτυρες μιας θαυμάσιας μεταμόρφωσης. Οι Voka Gentle έχουν πια εξελιχθεί σε ένα απρόβλεπτο γκρουπ που, ενώ αντλεί έμπνευση κυρίως από μελωδικες pop και indie rock αναφορές, πειραματίζεται ανοιχτά με ήχους, ενορχηστρώσεις και τεχνικές ηχογράφησης (το άλμπουμ έχει ηχογραφηθεί με binaural recording). Καθαρές μελωδίες, παράξενα κρουστά και θόρυβοι, synths κι έγχορδα, διαθέσεις άλλοτε λυρικές κι άλλοτε χορευτικές, field recordings, art rock, η κληρονομιά των Talking Heads και του πιο παιχνιδιάρικου κομματιού του post-punk, όλα ενώνονται σε ένα όμορφο, εκκεντρικό ηχητικό ψηφιδωτό που εκπλήσσει με την φαντασία και την ευρηματικότητα του. Κάθε ένα από τα δέκα τραγούδια του άλμπουμ αποκαλύπτει ένα διαφορετικό πρόσωπο της μπάντας - με μερικά να είναι στ’ αλήθεια έξοχα - ενώ και η συνεχής εναλλαγή ανδρικών και γυναικείων φωνητικών βοηθάει την ροή να παραμένει συνεχώς ενδιαφέρουσα. Ένα εναλλακτικό άλμπουμ-εκπληξη που δεν μπορεί να καταταχτεί εύκολα αλλά διαθέτει μια αναμφισβήτητη δυναμική.

Bandcamp

Σχετικά απρόσμενη κυκλοφορία από τον Jon Krieger, το ΙΙΙ ακόμα ηχεί και παραμένει φρέσκο, ενώ αρχές του έτους μας παρουσίασε μέσω Petrichor την εκδοχή του περί raw black metal, επίσης EP - "Seduced By Conquering Darkness"- όπου η παραγωγή δικαιολόγησε πλήρως το συγκεκριμένο επιθετικό προσδιορισμό. Δίχως πάντως να απουσιάζει το επικό στοιχείο. Δύο οι νέες συνθέσεις που δεν ταίριαξαν με την ατμόσφαιρα του III, κρινόμενες ως ιδιαίτερα σκοτεινές και απότοκες ενστίκτου και πηγαίου αυθορμητισμού, μαζί με μια ακουστική εκτέλεση του "Barefoot Ghost Dance on Blood Soaked Soil" για το "σβήσιμο". Ο Jon εστιάζει στο black metal δεύτερης γενιάς, λες και οι Gorgoroth μπήκαν μέσα του και παρέα με τον σχεδόν μόνιμο ντράμερ του, Neil Schneider, εξαπολύουν ηχητικούς βομβαρδισμούς και κατά μέτωπον επιθέσεις. Μπόλικο ξύσιμο στις κιθάρες, άκρατη επιθετικότητα και ένταση από έναν κορυφαίο ντράμερ και ιδού ένα ακόμα πρόσωπο της μπάντας, απογυμνωμένο από οτιδήποτε indigenous ή φολκ, μα εξίσου ελκυστικό. Νωρίς είναι ακόμα μες στη χρονιά, προλαβαίνει και για άλλο.

Bandcamp

Οι σπουδαίες μπάντες όταν κυκλοφορούν σημαντικά άλμπουμ, αφήνουν αναγκαστικά εκτός και μερικά έξτρα κομμάτια, που στην πορεία του χρόνου βρίσκουν το δρόμο τους και την αφορμή να κυκλοφορήσουν είτε ως bonus σε συλλογές ή αυτόνομα όπως εδώ σε μορφή e.p, ως νοητή συνέχεια του περσινού άλμπουμ, όπως προδίδει και ο τίτλος "More Stereo Crush". Το έχουν κάνει και οι Guns N’ Roses στο παρελθόν με το "Lies", αλλά και οι Metallica με ολόκληρο άλμπουμ ("Reload").

Οχτώ τραγούδια συνολικής διάρκειας 28 λεπτών. Τα πέντε από τα οχτώ είναι ακυκλοφόρητα από τα sessions του "Stereo Crush". Υπάρχει και περίπτωση του "Mayday" που υπήρχε μόνο σε μορφή βίντεο. Τα υπόλοιπα δύο είναι το καταπληκτικό "Liverpool" με την συμμετοχή του Marc Storace, ιστορικού τραγουδιστή των Krokus και το "Burning Bridges" το hit του "Stereo Crush" σε radio edit.

Τα τραγούδια κινούνται στο γνωστό στυλ της μπάντας, το γρεζάτο hard rock/ melodic rock αλλά από το e.p, ξεχωρίζει ιδιαίτερα η μπαλάντα "Smiling In The Pouring Rain". Τώρα θα αναρωτηθεί κανείς αν έχει νόημα αυτή η κυκλοφορία. Γιατί όχι; Είναι η απάντηση. Είναι το απαραίτητο boost για την επερχόμενη περιοδεία και διατηρεί ζωντανό το ενδιαφέρον των οπαδών για την μπάντα.

Αν και το "Twilight Cinema" του 2014 τους έφερε στα πρόθυρα της επιτυχίας, οι Νορβηγοί Major Parkinson παραμένουν ένα από τα πιο αδικημένα και υποτιμημένα progressive rock συγκροτήματα, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς πόσο διαφορετικός είναι ο ήχος τους: πρόκειται για ένα ιδιοσυγκρασιακό μίγμα από neo-prog, κλασικό prog, μπόλικη pop αλλά κι ένα θεατρικό αλά Broadway περίβλημα που κάνει την μουσική τους να έχει ένα ιδιαίτερο εκτόπισμα. Αυτό εδώ είναι το δεύτερο άλμπουμ της σειράς Valesa, το έκτο τους συνολικά και, τολμώ να πω, ένα από τα ωραιότερα της καριέρας τους.

Το concept του άλμπουμ - το american dream, η ιδέα του glamour και της "επιτυχίας" - προσφέρει ιδανικό έδαφος για να μπορέσει η μπάντα να ξεδιπλώσει το απίθανα σκοτεινό της χιουμορ και δυστοπικά θέματα μέσα από συνθέσεις που μοιάζουν σαν rock opera. Σταδιακά το άλμπουμ καταδύεται όλο και περισσότερο σε μια εκκεντρική ψυχεδέλεια, δεν χάνει όμως ποτέ την πυγμή και τον διασκεδαστικό του χαρακτήρα. Τα πολλαπλά φωνητικά, τα synths (πάντα στο προσκήνιο) και τα χολιγουντιανά πνευστά γίνονται η πλατφόρμα για τους φοβερούς στιχους και την συνολικά συναρπαστική prog πρόταση των Major Parkinson.

Bandcamp