Unverkalt

Η ώρα είναι περασμένες έξι ή εφτά το πρωί, μπορεί και περισσότερο, γεμάτα δέκα χρόνια πριν. Κοιτάω, ως εργαζόμενη, με μάτια που κινούνται σε χαρακτηριστική έκφραση "eyeroll", το κορίτσι πίσω από το μπαρ που διατηρεί κι εκείνη την ίδια ακριβώς έκφραση. Συνεννοούμαστε σιωπηλά, κάποιο μεθυσμένο σχόλιο πελάτη κατά πάσα πιθανότητα μας οδήγησε στην στιγμιαία αποστροφή μας προς το ανθρώπινο είδος και την σχεδόν κληρονομικά απορροφημένη πατριαρχία του. Τα βρίσκαμε γενικά σε τέτοια θέματα, και λίγο περισσότερο στο post metal, δεν ήταν άλλωστε πολλά τα παιδιά - γιατί παιδιά ήμασταν τότε, που είχαν αγκαλιάσει ζεστά αυτό το είδος μουσικής.

Με τον καιρό χώρισαν οι δρόμοι μας, με τον δικό μου να παίζει μηδαμινό ρόλο για το υπόλοιπο αυτής της ιστορίας, μα με το δικό της να πρωταγωνιστεί. Ο δρόμος έβγαλε τη Δήμητρα στο να στήνει σιγά σιγά το συγκρότημά της με βασικό συνοδοιπόρο και συνθέτη το Θέμη, μια δουλειά που βρήκε σάρκα και οστά στους Unverkalt με αρχική τους βάση την Αθήνα. Η ζοφερή πραγματικότητα όμως της άθλιας συμπεριφοράς της ελληνικής κοινωνίας στο πολυτάλαντο καλλιτεχνικό της στερέωμα, οδήγησε αυτούς τους δύο ανθρώπους να πάρουν το μεγάλο ρίσκο και απόφαση να αποχωρήσουν για τη Γερμανία, ρίχνοντας μαύρη πέτρα πίσω τους.

Αυτό φυσικά είχε θετικά και αρνητικά στην αρχή του - δύο όμορφους, σκληρούς μα ατμοσφαιρικούς δίσκους, δηλαδή τα "L’ Origin Du Monde" και "A Lump Of Death: A Chaos Of Dead Lovers", αλλά και αλλαγές στη σύνθεσή τους, μέχρι να υπάρξει μια βάση και σταθερότητα. Όταν το χώμα καλλιεργήθηκε και ήταν πια φανερό προς τα έξω ότι υπήρχε ταλέντο εκεί, οι Unverkalt μελέτησαν, εξερεύνησαν κι εν τέλει βρήκαν την ταυτότητά τους. Ακολουθώντας αυτή την θλιβερή αυτοεκπληρούμενη προφητεία, άλλη μια φοβερή καλλιτεχνική ιδέα έπρεπε να αποχωριστεί την Ελλάδα για να έχει μια ευκαιρία να αναγνωριστεί. Τα πειράματα τους να δαμάσουν την εμβληματική και πολυσχιδή ταυτότητα της Julie Christmas στον αγαπημένο μας ήχο βρήκαν γερή βάση, κι αυτό έδωσε ως αποτέλεσμα τον εξαιρετικό νέο δίσκο τους, "Héréditaire".

Σε αυτή τη δουλειά, στην οποία πίστεψε και η Season Of Mist, οι Unverkalt παρουσιάζονται πιο δυναμικοί και πιο ενδιαφέροντες από ποτέ. Τα στενά περιθώρια της αιθέριας ατμόσφαιρας που παραπέμπει σε post rock με metal ρίζες διευρύνονται με πληθώρα νέων αναφορών. Βασικός πυλώνας αυτής της αλλαγής, ο οποίο μάλιστα συστήνεται με το καλημέρα από το εναρκτήριο "Die Auslöschung" και το (σωστά επιλεγμένο) single προπομπό "Oath Ov Prometheus", είναι πως τα φωνητικά της Δήμητρας όχι απλά έχουν δουλευτεί, αλλά πλέον έχει εισάγει τα black metal screams για τα καλά στο ρεπερτόριό της, σε συγκλονιστικό χρόνο και ποιότητα - στοιχείο που παραπέμπει στην post metal μεν, σκληροτράχηλη δε προσέγγιση των Obscure Sphinx. Τα περισσότερο καθαρά της, διατηρούν αυτή τη γκρινιάρα παιδικότητα που χαρακτηρίζει την χροιά της προαναφερθείσας Χριστουγεννιάτικης θεάς μας, ενώ η έντασή τους, θυμίζει αναφορές σε post hardcore ηχητικά πλαίσια. Αργότερα, σε παραδείγματα όπως το "A Lullaby For The Descent" και "Penumbrian Lament", θα βρούμε και τα growl φωνητικά του κιθαρίστα τους, Eli Mavrychev, άλλη μια στρώση του πλέγματος άλλοτε σιωπηρότερων κι άλλοτε ηχηρότερων ψιθύρων.

Κι από τη βάση της φωνής στη βάση της ορχηστρικής μελωδίας, οι Unverkalt με το "Héréditaire" απελευθερώνουν το εσωτερικό τους αγρίμι. Αυτή η καταραμένη κληρονομιά των ανθρώπων να καταδικάζονται σε αιώνια μιζέρια, λες και σηκώνουν βαρύ το φορτίο του προπατορικού αμαρτήματος, αποτελεί το κύριο στιχουργικό θέμα γύρω από το δίσκο, με τη μουσική να τον ντύνει με τη δέουσα απελπισία. Το black στοιχείο εγκαθίσταται και στα κρουστά και το blastbeat γίνεται διακριτικός σιγονταδόρος - θα βρεις ένα υπέροχο τέτοιο στο "Introjects". Κι όλα αυτά χωρίς το αιθέριο στοιχείο να χάνεται, να ξεχνιέται ή να αποβάλλεται. Με τα παλιά post rock τεχνάσματα σε περιπτώσεις όπως το απαλό "A Lullaby For The Descent" και αλλά και καινά, ένας κινηματογραφικός μυστικισμός κρατά πνιγερά τη θέση του παρούσα.

Οξύμωρο, αλλά «καινά» στη χρήση είναι τα παραδοσιακά ρυθμικά περάσματα του "Ænæ Lithi" που παραπέμπουν σε έναν εξίσου οξύμωρο ελληνορθόδοξο παγανισμό - ο ελληνικός στίχος στο κομμάτι δε, είναι από τις λίγες, ξεχωριστές περιπτώσεις που έχει πραγματική σημασία και δίνει αυτό το εξωτικό μου μπορεί κάποιος θέλει να επιτύχει σε έναν κατά τα άλλα αγγλόφωνο δίσκο, παρόλο που οι τίτλοι των τραγουδιών του και του εαυτού του χρησιμοποιούν Αγγλικά, Γαλλικά και Λατινικά. Αντίστοιχες παραδοσιακές μεσογειακές μουσικές βάσεις θα βρούμε στα αρπίσματα εντός του "Maladie L’ Espirit" που αργά μα βίαια, σβήνει το δίσκο. «Καινή» και η βαρύγδουπη συνεργασία με τον στυλοβάτη της Ελληνικής extreme σκηνής Σάκη Τόλη να δανείζει τα φωνητικά του στο "I, The Deceit".

Στην τρίτη τους δουλειά, οι Unverkalt βρίσκουν τη συνταγή που τους πάει περισσότερο και ενσωματώνουν όλα τα στοιχεία που φανερά έχουν ανάγκη για να εκφράσουν τη μουσική που αγαπούν. Μέσα στο ίδιο το "Héréditaire", δεν υπάρχει καμία χαρά, παρά μόνο η δυσβάσταχτη υπενθύμιση του κοινού τραύματος, προερχόμενου εκ της αειθαλούς κακίας και δολοπλοκίας την ανθρώπινης φύσης. Όταν όμως μια γυναίκα ακούει μια άλλη γυναίκα να οριοθετεί καλλιτεχνικά με τόσο αποτελεσματικό τρόπο, όσα ως κορίτσια γνώριζαν καλά πως τα έθλιβαν σε αυτό τον κόσμο, γεννιέται μια άλλη χαρά. Αυτή που υποδηλώνει σιωπηλά πως όσο κι αν περνούν τα χρόνια, όσο κι αν ο κόσμος που ζούμε είναι μαύρος, η κατανόηση που μοιραζόμαστε όσοι βλέπουμε και αντιμαχόμαστε αυτό το μαύρο, επιβιώνει σαν λυσσαλέα αντίδραση.

Bandcamp