This Darkness Of Mine

Από όλες τις κατηγοριοποιήσεις που θα μπορούσε κανείς να σχεδιάσει για πρακτικά όποια μορφή τέχνης, μια που βγάζει εύκολα νόημα στα μάτια του γράφοντα, είναι εκείνη που επιχειρεί να ξεχωρίσει καλλιτέχνες/έργα ανάμεσα σε περιπτώσεις γενικού ενδιαφέροντος και επίκτητης γεύσης. Όσο κι αν αυτό το μοίρασμα ποτέ δεν είναι απόλυτα ξεκάθαρο, ή λογικό μέχρι ενός βαθμού, και με δεδομένο ότι μπορεί να ανατραπεί από τη μία μέρα στην άλλη. Εστιάζοντας στην ambient κατεύθυνση, το αποτέλεσμα κατά κανόνα μοιάζει προδιαγεγραμμένο. Με έναν τρόπο, η παρούσα κυκλοφορία συμπληρώνει ένα ερωτηματικό δίπλα στην ετυμηγορία.

Δεν είναι ότι ο Βαγγέλης Μόσχος ρίχνει νερό στον ήχο που έχει συνδέσει με το όνομα This Darkness Of Mine, ούτε πως οτιδήποτε εδώ μέσα χωράει κάτω από την ομπρέλα του εμπορικού. Την ίδια στιγμή, ένα πέρασμα στους τίτλους των κομματιών αρκεί για να λύσει τις όποιες απορίες· άνοιγμα με Faure και Debussy, κλείσιμο με Beethoven και Haydn. Η ανατροπή κρύβεται στην προσέγγιση. Οι μελωδίες είναι τόσο εμβληματικές, που το να σερβίρονταν με synth, ή σε μία οργανική μορφή αλά Nils Frahm λόγου χάρη, δεν θα είχε πολλά να δώσει. Η αποδόμηση και η επανασύνδεσή τους, αν βγάζει νόημα αυτή η διατύπωση, είναι διαφορετική υπόθεση.

Ακόμα κι αν ένα λιγότερο υποψιασμένο μάτι χρειαστεί χρόνο για να διακρίνει τις κουκίδες, τα θέματα και η ψυχή των συνθέσεων στέκονται περήφανα, όπως τους αρμόζει. Η επιλογή να τοποθετηθούν οκτώ κλασικοί από διαφορετικές περιόδους ο ένας δίπλα στον άλλο, σε γρήγορη ανάγνωση τουλάχιστον, έχει κάθε λόγο να κριθεί ως υπερβολικά φιλόδοξη. Στην πράξη, για εξήντα λεπτά οι αποστάσεις ανάμεσά τους μοιάζουν να ελαχιστοποιούνται και η εικόνα καθαρίζει χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία. Η ροή αφήνει μια ανεπιτήδευτα φυσική αίσθηση. Ο σεβασμός που διακατέχει το εγχείρημα ξεχωρίζει από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο.

Σε τελική ανάλυση, κόντρα στο υπεράνω σχολιασμού στάτους των συστατικών που το αποτελούν, θα ήταν αφελές να ειπωθεί ότι το "Nowhen Sonatas" είναι μία δουλειά που θα μιλήσει σε ευρύ ακροατήριο. Όχι επειδή υπολείπεται περιεχομένου, αλλά γιατί στη νοοτροπία του δημιουργού του, ο συγκεκριμένος στόχος δεν φαίνεται ούτε στην άκρη του κάδρου. Στον τρόπο που φωτίζεται η ατμόσφαιρα δεν υπάρχει τίποτα το φανταχτερό. Οι ενορχηστρώσεις έχουν το βλέμμα στραμμένο ψηλά, μα πατάνε γερά στη γη. Τα μυστικά τους μπορούν να αποκαλυφθούν μόνο σε ακροάσεις υπό πλήρη σιωπή. Ιδανικά μακριά από τα φώτα της πόλης, κάτω από τα αστέρια.