The Devil Wears Nada

Με βαθιά αίσθηση του χιούμορ και του horror θεατρικού στοιχείου και με το όνομά τους πιθανώς εμπνευσμένο από επεισόδιο των Simpsons, με ήχο κάπου ανάμεσα στους Ghost και τους Lordi, A.O.R πρώτης σκανδιναβικής κλάσης δηλαδή, το "In Lust We Thrust" θα μπορούσε να λογιστεί και ως ντεμπούτο καθώς το πρώτο τους,  "Postalgia", είχε αρχικά κυκλοφορήσει με το προηγούμενο όνομα της μπάντας (Adecence), σε μια εντελώς underground κυκλοφορία. 

Το άλμπουμ είναι γεμάτο από τραγούδια φτιαγμένα, για να γίνουν hit. Τίγκα στα synth που σε στιγμές αναρωτιέσαι αν σου θυμίζουν Alphaville ή είναι πιο κοντά στους Nestor, των οποίων να σημειωθεί, διασκεύασαν και το "1989" στο "Postalgia".  Αυτό δε σημαίνει ότι η μπάντα δεν έχει γκάζια. Έχει και μάλιστα πολλά, κάτι που φαίνεται από πρώτο τραγούδι του άλμπουμ "Brat With A Baseball Bat". Διαθέτει και χιούμορ και σάτιρα όπως αναφέραμε παραπάνω. Αλλά και καλές συνθέσεις  με μελωδίες που θα ζήλευαν ακόμα και οι Rasmus, βλέπε "Last Forever" και "Misery Is You".

Στο ομώνυμο τραγούδι του άλμπουμ και στο "Victoria" φαίνεται ξεκάθαρα η Ghost επιρροή αλλά νομίζω ότι εδώ θα ζηλέψουν λίγο οι Σουηδοί σούπερ σταρ, τους ανερχόμενους συναδέλφους τους. Tο "Elephant In The Room" φτιαγμένο με όλα τα στοιχεία για να γίνει hit, έχει μεγάλα hook, πατάει στη Lordi σχολή, και είναι αφήγηση ενός horror love story. Στην ίδια ατμόσφαιρα είναι και τα "Dead And Breakfast" και "Shotgun Wedding". To closing track "Wednesday" δε γνωρίζω αν είναι εμπνευσμένο από τον ομώνυμη τηλεοπτική σειρά, πάντως είναι από τα ωραιότερα gothic rock τραγούδια που έχω ακούσει εδώ και πολύ καιρό.

Τι είναι λοιπόν οι "The Devil Wears Nada"; Τα πάντα όλα, αλλά μέσα από το δικό τους μοναδικό φίλτρο. Ανανεώνουν τον ήχο, πατάνε στην σκανδιναβική ροκ σχολή, δεν είναι επιτηδευμένοι και shredders, γίνονται και pop άμα γουστάρουν και δε δίνουν και αναφορά σε κανέναν. Μακριά για όσους αισθάνονται ασφαλείς, στο μουσικό comfort zone τους. Ίσως μελλοντικά, να έχουμε μια νέα περίπτωση Ghost εδώ.