Sleaford Mods

Ενδέχεται να κοιμάσαι κάτω από μία πέτρα σαν τον Πάτρικ τον αστερία αν δεν έχεις πάρει πρέφα ακόμη και κατά λάθος αυτή τη μουρλή δυάδα βέρων Βρετανών που ακούν στο όνομα Sleaford Mods. Δεν σταματά να μου προξενεί χαρά η αντίδραση κόσμου που δεν γνωρίζει περί τίνος πρόκειται όταν τους συναντά ζωντανά ενώ βρίσκεται εκεί για άλλο λόγο (χαρακτηριστικά παραδείγματα οι εμφανίσεις τους στο Release Festival ή μαζί με τον Lenny Kravitz), όταν συναντά στη σκηνή έναν να βρίζει ιδρωμένος κι έναν να χοροπηδά αφού αλλάξει τα samples, μιας που μας κοροϊδεύουν όλους και καλά μας κάνουν. Η περίπτωση των Sleaford Mods όμως είναι πολλά περισσότερα από ένα απλό gimmick. Συσπειρωμένη η αντιδραστική τάση της μέσης και εργατικής τάξης, είναι το κύριο χαρακτηριστικό των στίχων τους, που διατηρούνται πάντα προσιτοί, αιχμηροί και χωρίς φίλτρα ευγένειας.

Δίσκο με το δίσκο, οι Sleaford Mods μοιάζουν να ξεπερνούν τους εαυτούς τους, ή έστω να έρχονται πολύ κοντά σε αυτό. Στην φετινή περίπτωση του "The Demise Of Planet X", νιώθω πως οι Sleaford Mods έρχονται πολύ κοντά στη δεύτερη περίπτωση αυτής της νοητικής διχοτόμησης. Είναι για άλλη μια φορά κάποιοι από τους καλύτερους αν όχι οι καλύτεροι σε αυτό το πειραγμένο, απλοποιημένο post punk. Όμως ο Πλανήτης Χι τους βρίσκει λίγο λιγότερο θυμωμένους και λίγο περισσότερο καλλιτέχνες. Υπάρχει μια indie αισθητική σε όλο το δίσκο, μια αισθητική που σε πρότερο χρόνο είχαν βρεθεί παθιασμένα ενάντιοι.

Μπορεί να φταίει και λίγο το "Elitest G.O.A.T." με τη γλυκιά φωνούλα της Aldous Harding να κάνει τα πράγματα χαρωπούτσικα, κάτι που δεν έχουμε συνηθίσει στις κακοτράχηλες εργατικές γειτονιές του Nottingham. Ή η παιχνιδιάρικη οπτική της Sue Tompkins λίγο αργότερα στο "No  Touch". Ή ακόμη και το funkiness της soul φωνής του Liam Baily στο "Flood The Zone" προς το τέλος. Θα έλεγε κανείς πως φταίνε οι καλεσμένοι, αυτό όμως είναι πολύ μακριά από την αλήθεια. Στον αντίποδα, το "Kill List" με τον Snowy αποδίδει μια φοβερή ηλεκτρονική hip-hop πινελιά. Ακόμη περισσότερο όμως, η εναρκτήρια ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ (sic) του δίσκου, "The Good Life", με τη συμμετοχή τόσο των Big Special όσο και την Gwendoline Christie να φωνάζει πράγματα, αποδεικνύει πως μια χαρά τους ταιριάζει να ενώνουν τις δυνάμεις τους με άλλους καλλιτέχνες.

Η γενική παρατήρηση όμως είναι πως στο "The Demise Of Planet X" οι Sleaford Mods παρουσιάζονται ως η πιο προσβάσιμη εκδοχή τους και δεν τους ταιριάζει το ίδιο με τα χαρακτηριστικά τους νεύρα. Οι κολλητικές μελωδίες των "Double Diamond", "Gina Was" καθώς και του ομώνυμου προδίδουν μια περισσότερο pop εκδοχή τους. Εκεί που δυσκολεύομαι προσωπικά, είναι το γεγονός πως έριξαν τόση κακία και μίσος στους Idles επειδή δεν ήταν οι ίδιοι μέλη της εργατικής τάξης για την οποία μιλούσαν, οι Idles το μάσησαν κι έγιναν ελάχιστα πιο σοφιστικέ, και τώρα οι Sleaford Mods κατευθύνθηκαν κι οι ίδιοι σε εκείνη την πορεία. Άσε που, πολύ υποδόρια, μια αναφορά στους Idles συμβαίνει μιας που εντός του "The Good Life" αναφέρονται κι αυτοί στον Evel Knievel, όνομα που είχε ξεχαστεί μέχρι να τον ανασύρουν οι Idles στους στίχους του "Colossus". Βέβαια, στυλοβάτες της γενικής τους χιουμοριστικής μα αιχμηρής προσέγγισης στέκονται τα "Megaton" και "Bad Santa" με κάθε πιθανή καλή έκφραση του χυδαίου, δηλώνοντας ολοφάνερα ότι είναι το ίδιο δίδυμο που αγαπάμε τόσο για τη μεριά που στέκεται. Αυτό που στο προηγούμενο "UK Grim" δεν άφηνε τίποτα όρθιο και ούτε ένα περιθώριο για ανάσα στον ειλικρινά βίαιο κόσμο του.

Συνεπώς, το "The Demise Of Planet X" είναι ένας ακόμη δίσκος που πρωτοπορεί. Οι Sleaford Mods είναι μια φρέσκια πρόταση, σε έναν εξωγήινο κόσμο εντελώς δικό τους μουσικά, απλοί όσο και περίπλοκοι, μα με τη στιχουργία τους να είναι όσο το περισσότερο δυνατό ταξική και ανθρώπινη. Αυτό το γυάλισμα εμένα μπορεί να μην μου πάει, αλλά το μέλλον θα δείξει αν ήταν ένα προσωρινό πείραμα ή η χάραξη μιας νέας πορείας. Το σίγουρο είναι πως και αυτός ο δίσκος, μας αφήνει παρακαταθήκη κάποια τρομερά κομμάτια για τρελό χορό στο δωμάτιο. Ή και έξω, ή και παντού, προς τη διάδοση του Sleaford Mods μανιφέστου.

Bandcamp