Our Mirage

Το Γερμανικό metalcore, με βασικό όχημα τη διορατική Arising Empire, βρίσκεται σε beastmode τα τελευταία χρόνια. Ο κατάλογος είναι μακρύς και ποιοτικότατος, αλλά το πιο εντυπωσιακό είναι ότι υπάρχουν μεγάλες μπάντες από όλες τις γενιές του ήχου. Από τους Heaven Shall Burn, τους Deadlock και τους Caliban του μακρινού παρελθόντος, στους Annisokay και τους Any Given Day της μεσαίας εποχής κι από εκεί σε μια σημερινή γενιά με πολύ μεγάλος βάθος, γεμάτο μπάντες που βλέπουν το μέλλον έτοιμες να το κατακτήσουν.

Οι Our Mirage έχουν δισκογραφία με τέσσερα, πλέον, άλμπουμ που ξεκίνησαν με το πολύ υποσχόμενο ντεμπούτο, "Lifeline". Η επιρροή των Bring Me πάνω τους ήταν εμφανής από την αρχή, κυρίως στον τρόπο που έβγαζε απόγνωση στο μικρόφωνο ο Timo Bonner, αν και δεν κόπιαραν ποτέ. Αντίθετα, στηρίχθηκαν στα δικά τους πόδια με τις δικές τους ιδέες και σιγά σιγά μετράνε βήματα και στην πολυπόθητη διαμόρφωση ενός αναγνωρίσιμου χαρακτήρα. Για να είμαστε ειλικρινείς βέβαια, δεν κατάφεραν να ξεπεράσουν το ντεμπούτο τους, σε κανένα από τα επόμενα. Είχε έναν ατόφιο συναισθηματισμό, φωνητικά που έβγαιναν φυσικά (χωρίς autotune και λοιπούς σατανάδες) και μια post-hardcore μαυρίλα. Ωραίο άλμπουμ και βασικά… ωραία χρόνια. Καμία από τις δύο κυκλοφορίες που ακολούθησαν δεν απέτυχε πάντως, ειδικά το "Unseen Relations" συνέχισε από εκεί που σταμάτησε το πρώτο.

Στο "Fractured Minds" συνεχίζουν στο δρόμο που τους έβαλε το προηγούμενο, "Eclipse", αλλά το κάνουν καλύτερα. Πάμε πρώτα στα δυνατά χαρτιά του άλμπουμ. Το ένα είναι η ισορροπία που παρουσιάζει ανάμεσα στις πολύ pop εύπεπτες στιγμές και τα πιο σκληρά core μέρη. Μάλιστα οι διαφορετικές προσεγγίσεις που παρουσιάζουν στην πορεία του δίσκου δίνουν αρκετό ενδιαφέρον. Τίποτα καινούργιο ή σοκαριστικό, αλλά αλλού έχουν την σπαρακτικότητα των Architects, αλλού στοιχεία που παραπέμπουν σε Sleep Token και djent κιθάρες, στην πορεία πιάνουν το nu metal των Limp Bizkit, τις δομές των Evanescence, μέχρι και κάποια (λίγα βέβαια) riffάκια που παραπέμπουν στο pop punk. Αν και κατά βάθος θα έλεγα ότι το πρότυπο, τουλάχιστον στα ήπια/μελωδικά τους, είναι οι Bad Omens του "The Death Of Peace Of Mind" και μετά.

Το δεύτερο που τους δίνει πόντους νίκης είναι τα πολλά πιασάρικα τραγούδια, τύπου χιτάκια, που έχουν γράψει. Κολλάνε από τις πρώτες ακροάσεις στο μυαλό τουλάχιστον τα μισά τραγούδια του δίσκου. Το τρίτο είναι ότι έχει πορωτικά ξεσπάσματα. Τόσο δυνατά που σε προκαλούν να θες να γκαρίξεις και να μπεις σε pit. Έχει και blegh, που περιέργως (ή και όχι) συνειδητοποιώ ότι έχουν αρχίσει να μου λείπουν. Το τέταρτο είναι το "God Behind Your Eyes", που δεν είναι το καλύτερο του δίσκου (το "Don't Talk" είναι αυτό), αλλά ρε παιδί μου είναι κομμάτι που σε αγγίζει.

Για τελευταίο δυνατό χαρτί κράτησα αυτό που ανέφερα και νωρίτερα, ότι οι Our Mirage δεν ακούγονται ίδιοι με όλους τους υπόλοιπους του ήχου. Όχι πως κάνουν κάτι καινούργιο, αλλά καταφέρνουν μέσα από όλα τα στοιχεία που παρουσιάζουν και τον τρόπο που τα χειρίζονται, να ξεχωρίζουν και να γίνονται πιο αναγνωρίσιμοι από το μέσο όρο. Αυτό το θεωρώ σημαντικό προτέρημα, ειδικά στο core του σήμερα.

Δεν είναι όμως όλα άψογα στο δίσκο. Υπάρχουν ένα, δυο πραγματάκια που του κάνουν ζημιά. Το πρώτο είναι ότι ανοίγει με το χειρότερο κομμάτι του. Βασικά το "Bury Me" είναι το μόνο αδιάφορο σε όλο το άλμπουμ. Κακή επιλογή. Το δεύτερο είναι ότι σε σημεία τα καθαρά φωνητικά ακούγονται πλαστικά και άψυχα. Πιστεύω ότι φταίει η, ευτυχώς περιορισμένη, χρήση του autotune. Αλλά ρε γαμότο, στα δύο πρώτα άλμπουμ είχαν μερικά φανταστικά, περίπου καθαρά και φουλ στο συναίσθημα, φωνητικά. Αν δεν τα είχαν εγκαταλείψει για τα πιο safe και εύπεπτα που παρουσιάζουν εδώ, αλλά και στο προηγούμενο άλμπουμ, θα είχαμε ένα αποτέλεσμα που θα άγγιζε το άψογο.

Σε κάθε περίπτωση πάντως το "Fractured Minds" είναι ένας καλός δίσκος σύγχρονου metalcore, γεμάτος hits, πολλά ξεσπάσματα, ποικιλία και το μεγάλο πλεονέκτημα πως δεν ακούγεται ολόιδιο με τη μεγάλη μάζα από κοράδικα που θα ακούσουμε στην πορεία της χρονιάς.