Long Distance Calling

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Οι Long Distance Calling είναι μία εξαιρετική μπάντα. Μπορεί ποτέ να μην κατάφεραν να ξεφύγουν από τα σύνορα του είδους στο οποίο μια φορά κι ένα καιρό καθιερώθηκαν, στην πραγματικότητα όμως αυτό δεν έχει πολλά να πει. Κοιτώντας πέρα από το πολύπαθο post-rock, κι εστιάζοντας στις τελευταίες δύο δεκαετίες, τα ονόματα που έχουν καταφέρει κάτι αντίστοιχο σε περίπου όποια σκηνή μετριούνται στα δάχτυλα.

Το ότι οι Γερμανοί επέστρεψαν μετά τις εμπορικά καταστροφικές αλλαγές πορείας/προσθήκες φωνητικών και θριάμβευσαν με το "Boundless", από μόνο του αξίζει θαυμασμό. Η απόφαση να κατασταλάξουν στο στυλ που ξέρουν και για το οποίο τους ξέρει ο κόσμος, είναι λογική και καθόλου κατακριτέα. Ακόμα κι αφήνοντας στην άκρη τα του ιδιώματος, μία μπάντα που στην ένατη κυκλοφορία παίζει μακριά από την ταυτότητά της, αναμφίβολα ανήκει στις εξαιρέσεις.

Στη μεγάλη εικόνα, οι έχοντες έστω επιφανειακή επαφή με τη μέχρι τώρα πορεία του κουαρτέτου, θα βρουν εδώ μέσα όλα όσα περιμένουν. Τις γκρίζες ατμόσφαιρες. Τα κιθαριστικά στησίματα. Τη διακριτική αλλά αλάνθαστη δουλειά στα ρυθμικά. Τον οργανικό ήχο. Τις παραμορφώσεις. Τα χαρακτηριστικά ανεβοκατεβάσματα στις εντάσεις. Την ίδια στιγμή, η ευθεία προσέγγιση του "Eraser" κάνει χώρο για μία περισσότερο βροχερή αισθητική, αν αυτό βγάζει κάποιο νόημα.

Αν έπρεπε να βρεθεί μία θέση για να τοποθετηθεί το άλμπουμ στη δισκογραφία του σχήματος, αυτή πιθανότατα θα ήταν ανάμεσα στο "Avoid The Light" και το "Ghost". Με υποσημειώσεις καθώς ετούτη τη φορά το σημείο εκκίνησης βρίσκεται στο σκοτάδι σε αντίθεση με το πρώτο, ενώ οι horror-esque πινελιές αποκτούν μια πιο σύγχρονη υφή συγκριτικά με το δεύτερο. Τα πλήκτρα σιγοντάρουν ωραιότατα, όπως άλλοτε. Οι αφηγήσεις κουμπώνουν χωρίς να σπάνε τη ροή στο ελάχιστο.

Ο τρόπος που αλλάζουν οι διαθέσεις στο "The Phantom Void" ξεχειλίζει φυσικότητα και αυτοπεποίθηση. Τα μαύρα του βγάζουν κάτι από ευρωπαϊκά προαστιακά τοπία. Ο αέρας του κάτι κινηματογραφικό. Σχεδόν είκοσι χρόνια μετά το ντεμπούτο τους, οι δημιουργοί του έχουν κλειδώσει τον πυρήνα του ήχου τους και κάθε φορά μπορούν να προσθέτουν σε εκείνον, ώστε να φτιάξουν μια νέα εικόνα. Η τελική κορύφωση του "Sinister Companion" πέφτει σαν ιδανικό σβήσιμο σε μαύρο.