Enshine

Πόσο χρήσιμες είναι αυτές οι συντροφικές μελωδίες που έρχονται εύκολα σε επαφή με τα συναισθήματά μας και τυλίγουν τις σκέψεις μας στη σταθερότητα ενός αργού ρυθμού κίνησης; Για μένα πολύ. Χρειάζομαι πάντα τέτοια σημεία στήριξης στην πορεία της χρονιάς, γιατί δουλεύουν σαν άγκυρες που φρενάρουν τον πανικό. Αναμενόμενα λοιπόν, κρατάω κάθε φορά και κάποιους τέτοιους δίσκους μαζί μου. Η πρόβλεψη ήταν ότι το 2026 αυτός ο δίσκος θα έρχονταν από τους Marianas Rest, αλλά - αν και δεν ήταν καθόλου κακό το πέμπτο άλμπουμ των Φινλανδών - μάλλον περίμενα πολύ περισσότερα μετά το καταπληκτικό "Auer". Μέχρι στιγμής λοιπόν, αν αποφασίσω να δώσω αυτή τη θέση σε ένα άλμπουμ, αυτό μάλλον θα είναι το "Elevation" των Enshine.

Οι Enshine στον πυρήνα τους αποτελούνται από δύο μέλη, τον Σουηδό Jari Lindholm (κιθάρες/πλήκτρα) και τον Γάλλο Sebastien Pierre (φωνή/πλήκτρα). Το μπάσο για το φετινό, τρίτο τους, δίσκο το έγραψε ο Γιάννης Κοσκινάς (Ocean Of Grief, ex-On Thorns I Lay) και τα τύμπανα ο Marcello Aires (The Ominous Circle, ex-Bloodhunter κ.α.). Σε πρώτη φάση νομίζω ότι είναι σημαντικό να πούμε ότι το προηγούμενο άλμπουμ, "Singularity" κυκλοφόρησε έντεκα χρόνια πριν. Το λέω αυτό για να εξηγήσω γιατί, πιθανών, να μη λέει κάτι το όνομα της μπάντας στα περισσότερα. Πρέπει να παραδεχτούμε όμως ότι και οι δύο πρώτες τους δουλειές ήταν ενδιαφέρουσες, με καλή αντίληψη για τον melodic doom death ήχο και songwriting αρκετά πάνω από το μέσο όρο. Εκεί που έμεναν λίγο πίσω ήταν στο κομμάτι παραγωγή, αφού ο ήχος τους έχανε σε βάθος ενώ και η μίξη δεν είχε ομαλότητα. Εκτός αυτού οι κιθάρες ακούγονταν κάπως αποσυνδεδεμένες από το υπόλοιπο ηχητικό σύνολο.

Ξεκινώντας από ακριβώς αυτό το στοιχείο, στο "Elevation" τον ήχο τον έχει αναλάβει εξολοκλήρου ο ίδιος ο Lindholm και έχει κάνει εξαιρετική δουλειά. Οι κιθάρες είναι καθαρές και τοποθετημένες μέσα στη μουσική, η μίξη βγάζει πιο ενιαίο αποτέλεσμα και συνολικά η παραγωγή έχει μεγαλώσει. Σίγουρα έχει βοηθήσει και το πολύ καλό rhythm section που στήσανε για τούτη την κυκλοφορία. Δείχνει να καταλαβαίνει σωστά τις ανάγκες του υλικού και την ατμόσφαιρα που σχηματίζει, δουλεύοντας με τρόπο που τονίζει τις ιδέες. Για τα τύμπανα μάλιστα, έχω να πω ότι υπάρχουν σημεία που πραγματικά εντυπωσιάζουν, ενώ το μπάσο είναι στιβαρό σε ολόκληρη την πορεία, δένοντας τις διαφορετικές, αυτόνομες φωνές γερά μεταξύ τους.

Το ύφος του δίσκου δεν έχει αλλάξει καθόλου από την πρόταση που έφερναν ήδη οι Enshine. Αν και η στροφή του artwork (είναι το πρώτο άλμπουμ που απομακρύνεται από το σταθερό μπλε χρωματισμό των προηγούμενων) μπορεί να έδινε την αίσθηση ότι θα κάνουν κάποιο καινούριο βήμα σε διαφορετικούς ίσως δρόμους, δεν έχει συμβεί κάτι τέτοιο. Ίσως αυτή η αλλαγή στα χρώματα να θέλει να δηλώσει ένα reset στην πορεία της μπάντας, προς μια πιο σταθερή και συνεπή πορεία; Ίσως. Ή μακάρι, γιατί έχει αξία η μουσική των Enshine. Ειδικά για εκείνα που βρίσκουν συναισθηματική κάλυψη στις πιο ατμοσφαιρικές, doom, στιγμές των Insomnium, Be’lakor, Marianas Rest και από μακριά Amorphis.

Οι μελωδίες του δίσκου είναι απολαυστικές. Απλές, λιτές με καθαρές γραμμές και πειθαρχημένη ανάπτυξη. Το τελευταίο το λέω γιατί είναι πολλές οι φορές που μια μπάντα του χώρου το παρακάνει με την επιμονή σε συγκεκριμένες ιδέες της, καταλήγοντας τελικά με λίγη μουσική για περισσότερα λεπτά απ' όσα μπορεί να υποστηρίξει. Εδώ δε συμβαίνει αυτό. Οι αλλαγές στις συνθέσεις είναι αρκετές ώστε να μην καταλήγουν βαρετές. Ίσως αυτό βέβαια να έχει μια μικρή επίπτωση στο πόσο σου μένουν αυτά που άκουσες μετά το τέλος της ακρόασης, αλλά εντάξει, κάπως τα βγάζουμε πέρα με progressive ογκόλιθους που οι πληροφορίες πετάγονται από παντού, στο doom death θα κολλήσουμε; Δε μιλάμε και για τους Cryptic Shift στην τελική, για τους Enshine μιλάμε.

Η πραγματική αδυναμία του δίσκου όμως, είναι ότι δεν παρουσιάζει κλιμακώσεις και σημεία κορύφωσης στη ροή του. Λείπουν δηλαδή εκείνες οι στιγμές που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως μουσικά κέντρα γύρω από τα οποία θα χάραζαν οι Enshine τους ομόκεντρους κύκλους της δημιουργικότητάς τους, σχηματίζοντας τελικά το σύνολο της ακρόασης. Είναι όλο σε καλό επίπεδο σίγουρα, αλλά ακολουθεί μια ομοιόμορφη κατανομή απλώματος, σκέψεων και συναισθημάτων.

Αυτό δε σημαίνει βέβαια, σε καμία περίπτωση, ότι το τρίτο άλμπουμ του Σουηδο-γαλλικού δίδυμου είναι κακό. Ούτε μέτριο το λες βασικά! Είναι καλό, έως και πολύ καλό. Δεν παρουσιάζει προφανώς κάτι καινούργιο, πρωτότυπο ή επαναστατικό, αλλά η μουσική του, κρατώντας όλα τα τυπικά χαρακτηριστικά του μελωδικού - αργόσυρτου metal, είναι καλοφτιαγμένη, με ωραίες ιδέες και τόσο βάθος ώστε να μην ακούγεται τεμπέλικο. Η πολύ καλή παραγωγή και η άψογη απόδοση όλων των μελών δε, υποστηρίζουν σωστά το σύνολο που τελικά, στο δικό μου στερεοφωνικό, έχει βρει σταθερή θέση σχεδόν τρεις μήνες τώρα. Κάτι λέει αυτό. Και δε νομίζω να φύγει και πολύ γρήγορα.