City Of The Sun

Ο άγραφος κανόνας λέει ότι η καλή μουσική δεν χρειάζεται πλαίσιο για να αναδειχθεί και οφείλει να ξεχωρίζει ως ανεξάρτητη οντότητα. Για όλες τις περίτρανες στιγμές επιβεβαίωσης και τα απίθανα σενάρια που έχω ζήσει ανά τα χρόνια, στο μυαλό μου πάντα θα υπάρχει ένα "ναι μεν, αλλά". Ήδη από τότε που διασκεύαζαν XX στο μετρό της Νέας Υόρκης κι έπιαναν τον κόσμο απροετοίμαστο, οι City Of The Sun είχαν γράψει το όνομά τους δίπλα στον εν λόγω αστερίσκο. Αναμφίβολα, η πρότασή τους μπορεί να σταθεί στο χειμώνα, στην πράξη όμως μυρίζει 100% καλοκαίρι. Ο τρίτος δίσκος τους απλά έρχεται να προσθέσει σε αυτό.

Αυστηρά οργανική νοοτροπία, χωρίς παραμορφώσεις ή απότομες μεταπτώσεις στις εντάσεις. Μόνο με ακουστικές κιθάρες, μπάσο και κρουστά. Το πάντρεμα indie αισθητικής με post-rock γούστα παραμένει αναγνωρίσιμο, όσο κι αν οι ισορροπίες έχουν αλλάξει στο πέρασμα του χρόνου. Η τριάδα που είχε σκαρφιστεί το υπέροχο "To The Sun And All The Cities In Between" συνεχίζει σαν τετράδα, με τους John Pita και Zach Para να πλαισιώνονται από τους Matt Fasano και Marco Bolfelli. Τα ελαφρώς συννεφιασμένα χρώματα του, προ εξαετίας πια, ομώνυμου άλμπουμ μετακινούνται στις άκρες του κάδρου, αφήνοντας το φως να γεμίσει το χώρο.

Κάθε κομμάτι παίζει σαν μικρή ιστορία που δεν χρειάζεται λόγια για να ειπωθεί. Η φυσικότητα στη ροή χτυπάει από μακριά. Ο τρόπος που συνδυάζεται το σύγχρονο made in the U.S.A. στήσιμο με μελωδίες που λοξοκοιτάζουν προς Λατινική Αμερική και πινελιές από τη μεσόγειο, κουβαλάει περήφανα τη σφραγίδα των δημιουργών του. Η συμβολή του Phil Ek στην παραγωγή δίνει το κάτι παραπάνω. Το πέρασμα του Gizmo Varillas στο "Vuela" παίζει σαν μικρή ανατροπή. Το, πιθανώς ακούσιο, χαμόγελο σε Elliott Smith με το "Angeles" και η οριακά εγγλέζικη διάθεση του "War" ομοίως. Η παραλλαγή στο θέμα του "Bajo La Luna" κουμπώνει ιδανικά.

Επί εξήντα λεπτά, το "Under The Moon" ξεχειλίζει συναισθήματα και ζεστασιά. Χωρίς να εγκαταλείπει ποτέ ολοκληρωτικά τη ζώνη ασφαλείας του, ανακατεύει την τράπουλα αρκετά για να αποφύγει την παγίδα της επανάληψης. Από το αλάνθαστο ξεδίπλωμα του "Un Disparo Al Corazón" στο έτοιμο για χορό "Hotel Alma" (προσοχή στα ονόματα συντελεστών του συνοδευτικού οπτικού) κι από εκεί στο ρίξιμο αυλαίας του "Metamorphosis", οι κορυφώσεις μοιάζουν ικανές να τραβήξουν ακόμα κι ανυποψίαστα βλέμματα. Απολύτως υποκειμενικά, η νίκη γίνεται ακόμα μεγαλύτερη με τόσο-όσο ανεβασμένη θερμοκρασία κι ένα παγωμένο ποτήρι ανά χείρας.