Ghostwoman, Calvin Love @ Arch Club, 18/02/26

Σε μια μέρα που όλα φαίνεται να κυλούσαν δύσκολα - χωρίς αυτό να περιορίζεται στο τι συμβαίνει στο αθηναϊκό κέντρο - μια από τις εξαιρέσεις αποδείχθηκε η συναυλία των Ghostwoman. To ψυχεδελικό garage - grunge duo που μοιράζεται μεταξύ Καναδά και Βελγίου ήρθε για πρώτη φορά στη χώρα μας και (προς έκπληξή τους όπως μας είπαν) σχεδόν γέμισαν το Arch Club. Αυτό το ενδιαφέρον, βέβαια, δεν θα έπρεπε να τους εντυπωσιάζει, αφού αν και ακόμη βρίσκουν το κοινό τους εδώ, υπάρχει πολύ υλικό να κουβαλήσει αυτή τη σχέση, με πιο πρόσφατο το διαμαντάκι "Welcome To The Civilized World" το οποίο και σε μεγάλο βαθμό μας παρουσίασαν.

Ο φωτισμός χαμήλωσε λίγο μετά τις 21:30 και οι πρώτες νότες της βραδιάς ανήκαν στον Calvin Love, ο οποίος ακολούθησε την μπάντα στο τουρ της από τον Καναδά. Κρίνοντας από τη χθεσινή εμπειρία, δεν στοχεύει να ξεσηκώσει το κοινό, αλλά πιο πολύ να το παρασύρει, κάπως μεθυστικά, στην noir pop και dreamy συνταγή του. Με μια κιθάρα και τα πετάλια του, χορευτικότητα και ένα stage attitude που σίγουρα σε κάνει να ασχοληθείς, ειδικά τη στιγμή που το μικρόφωνο έγινε pop medieval ball and chain (ναι, υπάρχει αυτό), έβαλε σε ρυθμό όσα βρέθηκαν κοντά στην σκηνή, με το "Setting Sun" και τον πιο βαρύ ήχο του set προς το κλείσιμο του να κουμπώνει με τη συνέχεια.

Χωρίς καθυστερήσεις και με μια άνεση που έμοιαζε σαν να ανοίγουν την πόρτα και να μπαίνουν στο πιο cozy στούντιο, οι Ghostwoman βγήκαν στη σκηνή. Σκοτεινός φωτισμός σε τόνους του κόκκινου - τον οποίο επέμειναν να ζητούν και καλώς έπραξαν - ένα κοινό που ανυπομονεί και ξεκινάμε. Αυτό που ήδη ξεχωρίζει από την έναρξη με τα fan favorites από το "Ghost Woman" είναι η δυναμική μεταξύ του Evan Uschenko και της Ιlle Van Dessel. Μια κιθάρα και ένα drum kit που βρέθηκαν να σχηματίζουν ένα σύνολο, το οποίο όχι μόνο δεν στερείται τίποτα, αλλά το νιώθεις να έχει πετύχει τόσο καλά ώστε να γεμίζει τον χώρο. Kάθε ένας χτίζει το μουσικό σύμπαν του, στέκεται αυτόνομα, αλλά ταυτόχρονα συνομιλούν μουσικά σε ένα ανώτερο επίπεδο, αυτό δείχνει ακόμη και η τοποθέτησή τους δίπλα και απέναντι, αμφισβητώντας το «κλασικό» front and back. Κάποιες φορές με έναν πιο ατμοσφαιρικό διάλογο όπως στο Αlong, άλλοτε με γκάζι σαν σε σύγκρουση (όπως μας τσίτωσαν στο Ottessa), βαριά riffs και φαζαριστή, twang κιθάρα μαζί με ντραμς σε μηχανικό ρυθμό, απορροφούσαν ευχάριστα σε μια έκσταση σαν αυτή που οι σύγχρονες δόσεις της americana προσφέρουν όταν συνδυάζεται με γκαραζιάρικη βρωμιά και εικονοποιείται με σώματα που ταλαντεύονται ανάμεσα σε καπνό, σκοτάδι, ξύλινες μπάρες και αλκοόλ - τα περισσότερα χθες, υπήρχαν.

Ηδονική στιγμή σε αυτή τη συνθήκη, η live εκτέλεση του "Anhedonia", το οποίο ο Evan προλόγισε ως ένα κομμάτι για να μας στείλουν για ύπνο. Kαμία σχέση, αφού λειτούργησε ως μουσικό ψυχοτρόπο - μια κλιμάκωση που ήρθε αλλόκοτα, με blues τόνο ανάμεσα σε ένα noise κύμα, δείχνοντας έτσι και το εύρος, όπως και τα δίπολα των επιρροών τους. Έχοντας μετακινηθεί από τον πιο σκοτεινό ήχο του "Hindsight Is 50/50" προς τον garage εαυτό, δεν έδωσαν την ίδια εικόνα με το συναυλιακό παρελθόν τους σε όσους τους είχαν ξαναδεί, αλλά χωρίς εξαιρέσεις μας κέρδισαν, ειδικά όταν τα "Welcome To The Civilized World" και "Τhat Jesus" έκαναν έναν μικρό χαμούλη.

Η αλληλεπίδρασή τους σε όλη τη διάρκεια του σετ, από τα βλέμματα στο χτίσιμο της έντασης και τα χαμόγελα, μέχρι τα αστεία και την αγκαλιά στο τέλος, ήταν εκεί, πειστήριο αυτής της υπέροχης χημείας. Στο ενδιάμεσο των τραγουδιών, πίνουν τις μπύρες τους, o Calvin Love αφήνει διακριτικά - ή και όχι - τσιγάρα και αναπτήρα στον ενισχυτή - και μέσα σε όλη αυτή την συνθήκη, θυμίζουν ότι είναι εδώ παρόντες και ατόφιοι, φέρνοντας την εικόνα εκείνων που πραγματικά κάνουν αυτό που γουστάρουν, μαζί με αναμνήσεις από τα δικά μας προβάδικα και όσους τα μοιραστήκαμε. "She hates it when I call her my wife" μας λέει ο Evan για την Illa, η οποία μας ξεσηκώνει σε όλη τη διάρκεια και είναι σαφές γιατί το μισεί - η επιτυχία αυτού που έχει καταφέρει το δίδυμό τους δεν θα μπορούσε να εγκλωβιστεί σε κάτι τόσο συμβατικό.

Κλείνοντας με το "Yoko" απομακρύνονται από τη σκηνή αλλά όχι για πολύ. Επιστρέφουν μετά από φωνές και χειροκροτήματα που δεν κόπασαν για το encore «με ένα νέο τραγούδι που δεν έχει ακούσει κανείς». Οι πρώτες νότες του "The End Of A Gun" προκαλούν αρχικά γέλιο γιατί το πιστέψαμε, μέχρι να ακολουθήσει το αναμενόμενο sing-along: "Are you listening? It ain’t hard to see what the fuck is happening". Ο Calvin Love χορεύει με το κοινό, η έκσταση είναι εκεί μέχρι τέλους. Κάπως έτσι μας αποχαιρετούν, κλείνοντας όπως αναφέρουν μια μεγάλη περιοδεία, η οποία είχε μεν κούραση, αλλά και υπέροχες στιγμές.

Σε μια συνέντευξη της πριν το live, η Ille ανέφερε επί της ουσίας δύο πράγματα, ένα: πώς θέλουν να κάνουν μουσική που τους εκφράζει, ταιριάζοντας παράλληλα στην πραγματικότητα, δύο: πώς στόχος τους είναι το κοινό να ξεχάσει έστω για λίγο - με μπόλικη δόση σαρκασμού - όσα γίνονται γύρω του. Δύο στα δύο για τους Ghostwoman, λοιπόν, που σίγουρα θα ξαναδούμε και μέχρι τότε θα βρίσκονται σταθερά στις λίστες μας.

*Στο αρχικό line-up συμπεριλαμβάνονταν και οι δικοί μας Buzzdealers, τους οποίους δεν είχαμε τη χαρά να ακούσουμε, δυστυχώς λόγω μιας απώλειας. Σε αυτές τις στιγμές που τα λόγια είναι πάντοτε λίγα, στέλνουμε τη σκέψη και την στήριξή μας.

Φωτογραφίες: Χρήστος Λεμονής