Stoned Jesus

Το "I'm The Mountain" είναι μπορώ να πω σημείο αναφοράς για τη μπάντα και ίσως και για το σύγχρονο stoner rock γενικότερα, όμως ο Igor Sydorenko δεν έδειξε ποτέ ιδιαίτερη διάθεση να αναπαράγει την ίδια συνταγή. Το περσινό "Songs To Sun" ήταν μια αρκετά καλή επιστροφή, με το συγκρότημα να ανοίγει διάπλατα τις πόρτες του σε διαφορετικές επιρροές. Το "Songs To Moon" συνεχίζει αυτή τη διαδρομή, μόνο που αυτή τη φορά χαμηλώνει τα φώτα και κοιτάζει προς τα μέσα, βαθειά, στα λασπωμένα υπόγεια.

Εάν ο ήλιος του προηγούμενου δίσκου συμβόλιζε την αναζήτηση μιας χαμένης ελπίδας, το φεγγάρι τώρα φωτίζει περισσότερο τις αμφιβολίες, την απογοήτευση και τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης ύπαρξης. Πόνος. Σαπίλα. Το δεύτερο μέρος της τριλογίας που θα ολοκληρωθεί με το "Songs To Earth" (μάλλον του χρόνου) είναι σαφώς πιο εσωστρεφές, μελαγχολικό και πειραματικό. Δεν πρόκειται, βέβαια, για μια συμβατική doom στροφή, όπως θα μπορούσε να υποθέσει κανείς από τον τίτλο και την ατμόσφαιρά του. Οι Stoned Jesus εξακολουθούν να γράφουν βαριά rock μουσική, απλώς το βάρος δεν προκύπτει αποκλειστικά από την παραμόρφωση και τα ογκώδη riffs. Προκύπτει εξίσου από τις σιωπές, τις εύθραυστες μελωδίες και την αίσθηση πως κάτι δεν πρόκειται να διορθωθεί τόσο εύκολα. Νιώθω ότι φύγαν ακόμα περισσότερο από το stoner εδώ. Αλλά με μπέρδεμα. Αλλού πιο σκληροί κι αλλού περισσότερο καθαροί.

Αλλά ναι, εντάξει, το stoner παραμένει στο DNA τους, αλλά εδώ λειτουργεί ως αφετηρία παρά ως προορισμός. Οι χαμηλοκουρδισμένες κιθάρες και το γνώριμο fuzz συνυπάρχουν με post-metal ξεσπάσματα, grunge να πω μελαγχολία, prog (στο πιο rock) περιπλοκότητα και ψυχεδελικές ατμόσφαιρες, χωρίς να δημιουργείται η εντύπωση ενός συγκροτήματος που απλώς δοκιμάζει διαφορετικά πουκάμισα. Καρό, ριγέ, μονόχρωμα, μαύρα... Αντίθετα, οι αλλαγές μοιάζουν να υπηρετούν μια ενιαία διάθεση. Ακόμη και όταν η μουσική γίνεται πιο επιθετική, η ένταση δεν έχει τον χαρακτήρα της επίδειξης δύναμης. Είναι περισσότερο μια έκρηξη που προκύπτει ύστερα από παρατεταμένη εσωτερική πίεση. 

Εκεί βρίσκεται και η μεγαλύτερη διαφορά από το "Songs To Sun". Εκείνος ο δίσκος είχε μεγαλύτερη εξωστρέφεια, πιο άμεσες κορυφώσεις και μια αίσθηση αναγέννησης. Εδώ, οι συνθέσεις αναπτύσσονται συχνά με μεγαλύτερη υπομονή, αφήνοντας τις κιθάρες να δημιουργήσουν χώρο αντί να γεμίζουν κάθε διαθέσιμο κενό. Οι μελωδίες αποκτούν σχεδόν υπνωτική λειτουργία, ενώ η φωνή του Sydorenko κινείται ανάμεσα στην οικειότητα και την απόγνωση. Όχι ότι έχει και καμιά φωνάρα. Πάμε παρακάτω. Το κομμάτι "Velvet" νιώθω ότι συμπυκνώνει αυτή την ισορροπία ανάμεσα στο βαρύ riff και τη μελαγχολική αμεσότητα, ενώ συνολικά ο δίσκος επιβεβαιώνει πως η συναισθηματική ένταση δεν χρειάζεται πάντοτε να μεταφράζεται σε περισσότερα ντεσιμπέλ. Κάπου λίγο όπα δηλαδή!

Υπάρχει λες παντού αμεσότητα; Μπά! Νομίζω όχι. Το "Songs To Moon" είναι λιγότερο άμεσο και περισσότερο απαιτητικό από τον προκάτοχό του, ενώ η σταδιακή απογύμνωση του ήχου του μπορεί να ξενίσει όσους αναζητούν κυρίως τις μεγάλες κιθαριστικές εξάρσεις των πρώτων χρόνων. Δεν έχει. Κάτι αλλάζει και παραξενεύει. Ωστόσο, η μετάβαση από τον πυκνό, ηλεκτρικό ήχο στις πιο ακουστικές και εύθραυστες στιγμές δεν αποτελεί απλώς μια άσκηση δυναμικών αντιθέσεων. Είναι η ίδια η ουσία του δίσκου. Προχωρά και όσο πάει αφαιρεί, μέχρι να μείνει μόνο ό,τι πραγματικά έχει να ειπωθεί. Βέβαια, τα δύο τελευταία κομμάτια, δεν προσφέρουν τίποτα. Είναι αρκετά αδύναμα.

Οι Stoned Jesus δεν χρειάζεται πλέον να αποδείξουν πως μπορούν να γράψουν καλό stoner rock. Βασικά δεν το γραφουν καν εδω! Το ενδιαφέρον είναι πως εξακολουθούν να αναζητούν τι άλλο μπορούν να κάνουν με τα εργαλεία τους, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι θα απομακρυνθούν από τις πιο ασφαλείς επιλογές. Το "Songs To Moon" δεν έχει την ίδια εκρηκτική γοητεία με το "Songs To Sun", διαθέτει όμως μια διαφορετική, πιο υπόγεια ομορφιά. Και αν ο επόμενος δίσκος πρόκειται να ενώσει τις δύο πλευρές αυτής της τριλογίας, τότε η σεληνιακή περιπλάνηση των Ουκρανών αποδεικνύεται απαραίτητη στάση, έστω και για λίγο, όχι απλώς ένα ενδιάμεσο κεφάλαιο.

Bandcamp