Ολίνα

 Συχνά συναντάμε μουσικές προτάσεις που διατείνονται ότι μπορούν να κάνουν πολλά, ή πως έχουν μία ξεχωριστή τρυφερότητα, ή πως παίζουν έξυπνη pop, σπάνια όμως μπορούν να ικανοποιήσουν τις προσδοκίες που χτίζουν. Καμία σχέση, δηλαδή, με το πρώτο LP της Oλίνα (έχει προηγηθεί το EP "Cats On CBD"), το οποίο ήδη απ’ τα πρώτα a cappella δευτερόλεπτά του ανακουφίζει, ξεχειλίζοντας έμπνευση, ενώ δεν έχει πρόβλημα να κάνει την pop του πιο σοφισιστικέ, με αρκετά jazzy, funk και rn’b στιγμές, όπως στο φανταστικό "Priseis".

Το "Τι Σε Συγκίνησε;" έχει τον τρόπο του με τα είδη, πράγματι. Μπορεί να γίνει πιο disco ("Fckboiz"), να ξύσει λίγο την bossa nova ("Δεν Είπαν", θυμίζοντας και λίγο το "And I Love Her" των Beatles), να ξεσηκώσει λίγο άρωμα από indie ("Deiktes") ή και καθαρόαιμη pop ("To Vazo Terma"), κι ωστόσο είναι διακριτικό και υπεύθυνο με τα πόσα μπορεί να κάνει. Διότι, η Ολίνα ως μουσικοσυνθέτρια και τραγουδίστρια δείχνει να μπορεί να κάνει πολλά, κι αυτό δεν εξαρτάται από αυτάρεσκα τοποθετημένες στιγμές επιδειξιομανίας ή συνθετικής υπερπληροφόρησης, αλλά απ’ το πόσο πραγματικά καλογραμμένος είναι ο δίσκος.

Στα τριάντα πέντε σφιχτά λεπτά του, η Ολίνα παρουσιάζει δώδεκα κομμάτια, που τρομάζουν να ξεπεράσουν τα τρία – τέσσερα λεπτά. Αυτό σημαίνει δώδεκα ευκαιρίες να αναπτύξει ένα τραγούδι γύρω από μία ευκολομνημόνευτη μελωδία, να του προσδώσει αφηγηματικό βάθος, και να το απογειώσει με ένα εξαιρετικό ρεφραίν, χωρίς να διαθέτει ούτε ένα δευτερόλεπτο για πέταμα. Μπορώ να πω ότι το πετυχαίνει και τις δώδεκα φορές. Δοκιμάζω να βρω ψεγάδι στο πρώτο μισό του άλμπουμ, το κατ’ εμέ πιο δυνατό απ ‘τα δύο, και δυσκολεύομαι, με την τριάδα "Ο.Α.Ε.", "1/2 (Misi)", και "Ase Me" να κονταροχτυπιέται για το πιο κολλητικό ρεφραίν. Κι ενώ ο δίσκος είναι εμπροσθοβαρής στην ενέργειά του και υποχωρεί έπειτα σε πιο ονειρικά μονοπάτια, δεν γίνεται να αγνοήσεις κομμάτια όπως το "Δείκτες", που αντηχεί κάμποση απ’ την νανουριστική pop που ακούσαμε και στο "Απαλό" της Nalyssa Green πριν λίγους μήνες.

Το "Τι Σε Συγκίνησε;" θα έπρεπε να αφορά σοβαρά το ελληνόφωνο indie pop κοινό, καθώς αποτελεί ένα εντυπωσιακό ντεμπούτο, με απαστράπτουσα παραγωγή, τραγούδια χτισμένα σε ξεκάθαρες ιδέες, και μία κλασική αλλά ευπρόσδεκτη ματιά πάνω στις ανθρώπινες ερωτικές σχέσεις. Τι άλλο θα μπορούσε να ζητήσεις; Ίσως μία παραπάνω διάθεση για το ιδιοσυγκρασιακό, αυτό που θα έκανε τα τραγούδια να ξεφύγουν απ’ την σφαίρα της στρογγυλής τελειότητας και να περάσουν στο πεδίο της αναγνωρίσιμης προσωπικότητας. Για πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά, όμως, μία προτίμηση στην ασφαλή ζώνη είναι παραπάνω από κατανοητή, ειδικά όταν καρποφορεί τόσο όμορφα κομμάτια.

Bandcamp