Vince Staples

Δεν θα έπρεπε να αμφισβητήσουμε στιγμή την αίσθηση του Vince Staples στο να χτυπάει καίρια με σαρδόνιο χιούμορ. Εκτός αν είσαι το Netflix, που του ακύρωσε το φανταστικό σόου του. Αλλά καλό είναι να μην είσαι σαν το Netflix. Ο νεαρός MC, μέρος μιας γενιάς που ανανέωσε ριζικά το west-coast hip hop, ανέκαθεν είχε τον τρόπο να μεταχειρίζεται τις λέξεις με τρόπο που του επέτρεπε να σχολιάζει αιχμηρά ζητήματα δίχως να καταντά φορτικός. Παράλληλα, δεν σταμάτησε σχεδόν ποτέ να αναζητά την ιδανική μουσική φόρμα για να μπορέσει να εκφράσει την τόσο χαρακτηριστική εκφορά του.

Το προ διετίας "Dark Times", χαρακτηριστικό παράδειγμα του μουσικού ταλέντου του Staples και ένα από τα καλύτερα hip-hop άλμπουμ που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια, τον βρήκε να κλείνει την προσωπική του τριλογία στον πιο σφιχτό, δομημένο και τεχνικά άρτιο τρόπο. Ο Staples πλέον ξέρει να κατεβάζει hooks για πλάκα, ενώ οι εμπειρίες του τον καθιστούν απαιτητικό σχολιαστή του κοινωνικοπολιτικού γίγνεσθαι. Στο επόμενο βήμα του, ο μουσικός αποφάσισε να φύγει από τη Def Jam, να απελευθερωθεί και να δημιουργήσει το δικό του magnum opus.

Το "Cry Baby", που κυκλοφορεί από τη Loma Vista, είναι ο punk δίσκος του Vince Staples. Εδώ δεν υπάρχουν samples, loops, εφέ. Εδώ υπάρχουν κιθάρες μες την παραμόρφωση, μπάσα, και στοχευμένα τυμπανιστικά beats. Με σύμμαχο μια σεμιναριακή παραγωγή, o Staples δανείζεται από τους Queens Of The Stone Age (και στο εξώφυλλο), τους Arctic Monkeys και τους Strokes μέχρι τους RATM και τους Interpol (οι Banks & Steelz λένε γεια), τους Gorillaz, το post-punk, τη funk, το αγνό punk rock και ντύνει την ταξική του οργή με ένα εντυπωσιακά συμπαγές αποτέλεσμα.

Το "Cry Baby", αντλεί από τη «συνθηματολογία» των mantra του punk για να χτυπήσει, μαζί με το ταλέντο του Staples στις φωνητικές γραμμές, με τις θεματικές του, αλλά κρύβει μια γοητευτική αντίφαση. Ο δίσκος αποτελεί μια εντυπωσιακά περιεκτική και σπιρτόζα κριτική στον συστημικό (και όχι μόνο) ρατσισμό, την αποκτήνωση της αμερικανικής κοινωνίας, τον καταναλωτισμό και την πολεμική/πολιτιστική βιομηχανία, ένα αντιρατσιστικό μανιφέστο που αντλεί από τις εποποιίες του Kendrick, των Public Enemy, των Run The Jewels, των The Coup, των ροκ πειραματισμών του Mos Def, των Dead Prez. Μέσα στην ειρωνεία όμως και την απλότητα (όχι όμως και απλούστευση) του, ο Staples διαχωρίζεται εμφανώς. Άσε τη γκρούβα του "TV Guide" (ευθεία αναφορά στο "TV Party" των Black Flag) να στο εξηγήσει. Παράλληλα, ο Staples τραγουδάει όσο μπορεί δίχως να παραιτηθεί από το ραπάρισμα. Ο τρόπος που το πετυχαίνει, σαν να συνενώνει τις δύο μεγάλες μουσικές σχολές του Detroit, είναι αφοπλιστικός.

Από το εναρκτήριο "Blackberry Marmalade" με την ανελέητη μπασογραμμή και το εντυπωσιακό του video-clip, μέχρι το "Cotton" προς το φινάλε που σε παρασέρνει με την garage κιθάρα και τον ρυθμό του, το "Cry Baby" είναι ένας ακατάσχετος επαναστατικός χορός. Στο φινάλε του δίσκου, το "7 In The Morning" κάνει throwback στα προ δεκαετίας μεγαλεία, και υπενθυμίζει πως η τελευταία λέξη του Staples είναι rap. Μην φοβάστε, εδώ δεν θα συναντήσετε ένα rap rock κακέκτυπο, ούτε απλά σκληρές κιθάρες που sample-άρονται. Το αντιφασιστικό "White Flag" είναι βγαλμένο από τα μπαρ της υποκουλτούρας, το "Only In America" είναι μια υπόκωφη κραυγή. Στο "The Big Bad Wolf" που ο Staples επικαλείται τον Slick Rick, η ιδιοφυία του φαντάζει πηγαία.

Αν παρακολουθήσεις δε και το release show με full band του δίσκου, θα αντιληφθείς πως ο Staples έχει επιβάλλει το χώρο του ανάμεσα σε δύο κόσμους με τρόπο που δεν τον περιορίζει, αλλά τον απελευθερώνει. Στο ίδιο video, υπάρχει και η απόδοση του αποκλειστικού σε βινύλιο, "Tulsa, OK", της πιθανώς πιο ακραίας στιγμής αυτών των sessions. O Vince Staples δεν θέλει να χορεύει, να στρουθοκαμηλίζει, να παραμένει αυτοαναφορικός. Αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα της ιστορικής συνθήκης για την κοινωνική του τάξη και τον ίδιο, και παραδίδει ένα πολιτικό και καλλιτεχνικό μανιφέστο με εκνευριστική άνεση.

Βρίσκει στον ρυθμό, ότι και ο Lamar στο "GNX" ή ο Tyler, The Creator στο "Don’t Tap The Glass". Την απελευθέρωση από τις προσδοκίες, τις συμβάσεις, την κατάρριψη της αυτοεικόνας, το τέλος της ενδοσκόπησης, την εξωστρέφεια. Απλά εδώ δεν έχουμε west coast bangers, αλλά ροκ γκρούβα, στιχάρες, εμπνευσμένες συνθέσεις. Πλέον, δεν έχει σημασία αν τα κατάφερες, αν έχεις το σεβασμό και την αναγνώριση, αλλά τι κάνεις με αυτά, πως στρέφεις το βλέμμα στην κοινότητα και την κουλτούρα, όπως στο "The Running Man". Το "Cry Baby" είναι ένα από τα πλέον κρίσιμα και απαραίτητα μουσικά σημεία αναφοράς για την μουσική του 2026, από όποια σκοπιά και αν το κοιτάξεις. Rock, alternative, hip-hop, διαλέγεις. Ο Vince Staples θα σε απομαγέψει με την μεστότητά του.

Bandcamp