Stabbitha Αnd The Knifey Wifeys

Τα τελευταία χρόνια βρισκόμαστε στην εξαιρετικά ευχάριστη θέση να απολαμβάνουμε ολοένα και περισσότερες fem και queer μπάντες που διεκδικούν χώρο στον σκληρό ήχο. Η αναπαράσταση έχει τη σημασία της σε αυτό, αλλά ισόποσο μερίδιο έχουν η στ-οργή και η αηδία που νιώθουν πολλές/ά με όσα συμβαίνουν γύρω μας. Έτσι, έπιασαν μουσικά όργανα, μικρόφωνα και ακολουθώντας την παράδοση του riot grrrl - όσο και συγγενικών, πιο σκληρών εκφράσεων του φεμινιστικού punk όπως οι L7 - μπλένταραν τον ήχο τους με ό,τι ανθούσε στις τοπικές underground σκηνές - crust, metallic hardcore αλλά και πιο "κλασικά" heavy metal στοιχεία. Φτάνοντας στο σήμερα, σχήματα όπως οι Die Spitz περνούν σε μεγαλύτερα ακροατήρια, στην diy σκηνή ωστόσο, η φεμινιστική παρουσία τροφοδοτείται σταθερά και δυναμικά. Μια τέτοια περίπτωση είναι οι Stabbitha and the Knifey Wifeys από την Αυστραλία, μια παρέα από "εξοργισμένα κουίρια" όπως υπέροχα αυτοπροσδιορίζονται.

Οκτώ χρόνια μετά το ντεμπούτο "Worriers", που κέρδισε την γράφουσα ήδη από τα πρώτα λεπτά ακρόασης, η τετράδα επιστρέφει με το τρίτο LP της, "Disgust". Στα έντεκα κομμάτια του άλμπουμ, η όνομα και πράγμα αηδία απέναντι στο υπάρχον αποκτά μουσική υπόσταση, με την μπάντα να απομακρύνεται από το πιο έντονο punk rock των πρώτων χρόνων και να εξελίσσει το μείγμα punk, hardcore και metal. Απόδειξη, τα φωνητικά της Sass Williams, που για 32 λεπτά ακροβατούν ανάμεσα στην τραχιά punk κραυγή όπως στο "Disruption", τη βραχνάδα της Brody Dalle και τα ουρλιαχτά μαινάδων του black metal ("Corpse Fauna").

Στο εναρκτήριο "Victory of Death" χαρτογραφείται το εύρος τους, με ένα αρτιότατο πέρασμα ανάμεσα σε crust, hardcore και metal, λίγο Motörhead, περισσότερο Misantropic, με κιθαριστικό παροξυσμό δια χειρός Jordan Varbaro και ένα κοφτό ρυθμικό μέρος που δίνει πόνο πριν φτάσουμε στο απολαυστικό solo. Η συνέχεια απαιτεί σφιγμένη γροθιά. Το εξαιρετικό "Act Your Wage" συνδυάζει ένα σχεδόν κλασικό heavy metal solo με βαρύ groove και μανιασμένα, κολλητικά riffs, ενώ το "Spit-Wine" κρατά την ίδια ενέργεια, παίζοντας με punk και rock 'n' roll ταχύτητες. Το μπάσο της Eb Tonkin και τα ντραμς του Alex Hollow, με τα ασταμάτητα ξεσπάσματά τους, παρασύρουν με εντυπωσιακή άνεση σε αυτές τις ρυθμικές εναλλαγές. Το κλείσιμο, με το "Deeper Known", επιφυλάσσει μια από τις πιο μελωδικές hardcore στιγμές του δίσκου, βουτηγμένη στην οδύνη, με κιθάρα και μπάσο σε μια συνομιλία που κάνει το φινάλε υποβλητικό. Το μεγάλο ατού του άλμπουμ; Αυτή ακριβώς η πλούσια ηχητική διαδρομή, αφού οι Stabbitha καταφέρνουν να συνδυάσουν στις συνθέσεις crust μελωδικότητα, metal βαρύτητα και punk ορμή.

Το "Disgust" δεν εξαντλεί την άγρια ομορφιά του στην μουσική του επιθετικότητα. Η αηδία του τίτλου γίνεται το καύσιμο ώστε η μπάντα να μιλήσει ανοιχτά για την εργασιακή εκμετάλλευση, τον σεξισμό και την τρανσφοβία, τον αυταρχισμό και την πατριαρχία όπως αυτή εκδηλώνεται και μέσα από την θρησκεία. Αναλώνουμε τη ζωή μας στο κυνήγι της παραγωγικότητας, φθειρόμαστε μέχρι να χαθούμε από αυτόν τον μάταιο κόσμο και μέχρι να γίνει αυτό καταπιεζόμαστε από μηχανισμούς ενοχής, ελέγχου και υποταγής. Μέσα από αυτές τις συνειδητοποιήσεις, το "κάπου ώπα" γίνεται μια προσεγμένη και βαθιά πολιτική στιχουργική που δείχνει διέξοδο στην αντίσταση. "Since we will die / Let us live".

bandcamp