Portrayal Of Guilt

Από το "Let Pain Be Your Guide" του 2018 μέχρι σήμερα, οι Portrayal Of Guilt έχουν αποδείξει ότι δεν είναι από τις μπάντες που ενδιαφέρονται να ανακυκλώνουν μια επιτυχημένη συνταγή. Από το screamo και το post-hardcore πέρασαν σε περισσότερο black metal μονοπάτια, έβαλαν τη sludge αισθητική στο παιχνίδι με το "Christfucker" και έφτασαν μέχρι τις νεοκλασικές ενορχηστρώσεις του "Devil Music". Κάθε κυκλοφορία τους έμοιαζε με μια ακόμα προσπάθεια να ανακαλύψουν πόσο διαφορετικά μπορεί να εκφραστεί η μουσική τους ταυτότητα. Εγώ νομίζω περισσότερο ταυτίστηκα με το "We Are Always Alone". Και τώρα, με το "...Beginning Of The End", αποφασίζουν να κοιτάξουν προς μια κατεύθυνση που μάλλον δεν θα περίμενες. Nu-metal.

Ναι, καλά διάβασες. Οι Portrayal Of Guilt φλερτάρουν κάπως με τους Korn, κυρίως με την παρανοϊκή και αποπνικτική ατμόσφαιρα του πρώτου τους δίσκου, χωρίς όμως να εγκαταλείπουν τις black metal και hardcore καταβολές τους. Μην τρομάξεις, η ουσία είναι ότι χρησιμοποιούν την αισθητική του πρώιμου nu-metal για να επεκτείνουν τη δική τους σκοτεινή μουσική γλώσσα.

Οι πιο αργές και επαναλαμβανόμενες κιθαριστικές ιδέες αποκτούν έναν σχεδόν υπνωτικό χαρακτήρα, το μπάσο γίνεται βαρύτερο και πιο επιβλητικό, ενώ τα industrial ηχητικά στοιχεία και οι ηλεκτρονικοί θόρυβοι δημιουργούν ένα περιβάλλον διαρκούς ανησυχίας. Δεν πρόκειται για μια απλή προσθήκη μερικών nu-metal riffs σε ένα ήδη γνώριμο ηχητικό πλαίσιο. Είναι περισσότερο μια διαφορετική προσέγγιση στη σύνθεση, με λιγότερη έμφαση στη συνεχή επιθετικότητα και μεγαλύτερη προσήλωση στο ρυθμό, στην επανάληψη και στην ατμόσφαιρα.

Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι ότι η συγκεκριμένη επιρροή δεν λειτουργεί ως νοσταλγική αναφορά στα τέλη των 90s. Αναζητούν περισσότερο εκείνη την πρωτόγονη, άβολη και σχεδόν ψυχοπαθητική πλευρά του πρώιμου μεταμοντέρνου τότε metal. Εκεί όπου οι αργές κιθάρες και οι επαναλαμβανόμενες μπασογραμμές δημιουργούσαν ένα αίσθημα ασφυξίας, πριν από την επόμενη έκρηξη. Όταν σε αυτό το περιβάλλον προστίθενται τα γνώριμα blackmetal ξεσπάσματα, τα blast beats και οι παραμορφωμένες κραυγές του Matt King, το αποτέλεσμα αποκτά μια ιδιαίτερη δυναμική. Οι εναλλαγές ανάμεσα στην αργή, σχεδόν υπνωτική ανάπτυξη και την απότομη βίαιη εκτόνωση αποτελούν ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του δίσκου.

Παράλληλα, το industrial και το trip-hop μπαίνουν πιο ενεργά στην ηχητική παλέτα τους. Υπάρχουν στιγμές που οι ρυθμοί και τα ηχητικά εφέ παραπέμπουν σε μια σκοτεινότερη εκδοχή της αισθητικής των Nine Inch Nails, ενώ η συμμετοχή του Slim Guerilla στο "Chamber Of Misery Pt. IV" φέρνει ακόμα και το rap μέσα σε αυτό το ήδη αλλόκοτο σύμπαν. Μια επιλογή που θα μπορούσε εύκολα να μοιάζει εντελώς παράταιρη, αλλά εντάσσεται στη γενικότερη διάθεση της μπάντας να μην αναγνωρίζει μουσικά σύνορα. Τα φωνητικά, άλλωστε, συνεχίζουν να αλλάζουν μορφές, από τα απάνθρωπα ουρλιαχτά και τα γρυλίσματα μέχρι πιο χαμηλόφωνες, σχεδόν απειλητικές εκφορές. Το "Ecstasy" είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της νέας προσέγγισης, ενώ το "God Will Never Hear Me" ξεχωρίζει για τη σκοτεινή του ανάπτυξη και την ανατριχιαστική ατμόσφαιρα που δημιουργεί. Σάπια κομματάρα.

Το ερώτημα, βέβαια, είναι κατά πόσο όλες αυτές οι ιδέες καταφέρνουν να λειτουργήσουν αρμονικά. Γιατί, όσο ενδιαφέρουσα κι αν είναι η κατεύθυνση που επιλέγουν, δεν είναι όλες οι συνθέσεις εξίσου πειστικές. Σε ορισμένες στιγμές η εναλλαγή των διαφορετικών ηχητικών προσεγγίσεων μοιάζει περισσότερο με παράθεση ιδεών παρά με οργανική εξέλιξη. Η παραγωγή, επίσης, δεν καταφέρνει πάντοτε να διατηρήσει την ίδια συνοχή, με ορισμένα σημεία να ακούγονται περισσότερο απομονωμένα από το υπόλοιπο. Και αυτό είναι κρίμα, γιατί όταν οι Portrayal Of Guilt βρίσκουν την ισορροπία ανάμεσα στο groove, τη μαυρίλα και την ακραία επιθετικότητα, αποδεικνύουν πόσο ενδιαφέρουσα μπορεί να γίνει αυτή η συνύπαρξη.

O δίσκος δεν είναι μια επιστροφή στις πιο άμεσες και ανελέητες συνθέσεις του ντεμπούτου τους, ούτε μια φυσική συνέχεια του "Devil Music". Είναι μια ακόμα στροφή ενός συγκροτήματος που μοιάζει να βαριέται αφόρητα την ιδέα της επανάληψης. Μπορεί η νέα του προσέγγιση να μην είναι πάντοτε απόλυτα επιτυχημένη, όμως έχει ενδιαφέρον να βλέπεις μια μπάντα να παίρνει στοιχεία από ένα είδος που έχει αμφισβητηθεί και συχνά χλευαστεί, να τα περνάει μέσα από τη δική της ακραία αισθητική και να δημιουργεί κάτι τόσο σκοτεινό και άβολο. Πάντως να σου πω κάτι; Αυτοί εδώ σίγουρα δεν κάθονται ήσυχοι.

Bandcamp