Crown Magnetar

Ας ξεκινήσουμε με τις απαραίτητες συστάσεις. Οι Crown Magnetar είναι μια deathcore μπάντα από το Colorado που κινείται ανάμεσα στον og myspace ήχο και τις σύγχρονες, σημερινές φόρμες του. Ή μάλλον είναι μια γαμάτη deathcore μπάντα από το Colorado που κινείται… και τα λοιπα και τα λοιπά… Οχι, δεν έχουν κυρίαρχα συμφωνικά στοιχεία, ούτε μεγάλες μελωδίες που εναλλάσσονται με τα καταιγιστικά riff όπως οι Lorna Shore. Δεν έχουν τον grandiose χαρακτήρα των Shadow Of Intent ή τα nu metal μέρη των Paleface Swiss και δεν υπάρχει ούτε ίχνος από progressive περάσματα και πειραματισμούς (αν και Meshuggah ακούνε σίγουρα και αυτοί). Ακόμα και τα breakdown δεν ακούγονται τόσο προβλέψιμα ή τετριμένα! Από την άλλη όμως δεν κυριαρχεί ούτε το χάος του πρωτόγονου deathcore, είτε με την αρχική είτε με τη revival οπτική του, δεν υπάρχουν τόσες hardcore επιρροές όσες death metal και ο ήχος είναι πιο συμπαγής και σύγχρονος.

Που τοποθετούν όλες αυτές οι αρνήσεις τους Crown Magnetar λοιπόν; Με όση ψυχραιμία μπορώ να επιστρατεύσω θα πω στην κορυφή της λίστας του deathcore για φέτος. Μαζί φυσικά με τους Killing Of A Sacred Deer.

Ο τρόπος που καταφέρνουν να ακούγονται ταυτόχρονα σημερινοί αλλά κι ανυποχώρητοι στην ατόφια δυναμική της ακρότητας του ιδιώματος, νομίζω ότι τους κάνει εντελώς μοναδικούς. Το αντι-θρησκευτικό θέμα είναι εμφανές παντού, αλλά προσωπικά προτιμώ χίλιες φορές την υλοποίησή του εδώ από το πως γίνεται τα τελευταία χρόνια σε άλλες πιο τυπικές σχολές του ακραίου ήχου - όπως αυτή της Πολωνίας. Το artwork ας πούμε είναι όντως ακραίο, χωρίς να γίνεται αστεία ανώριμο, ενώ οι στίχοι δεν προσπαθούν να το παίξουν ψαγμένοι κι αινιγματικοί στο βωμό της και καλά διανοούμενης κουλτουρο-μπουρδολογίας. Όχι ότι έχουν τίποτα σημαντικό και ρηξικέλευθο να πουν, αλλά τουλάχιστον αποτελούν μια χαρά συνοδεία για ένα τραπέζι Warhammer με τον στρατό του Khorne. Αν δεν μπορείς να εκτιμήσεις κάτι τέτοιο στο deathcore τότε χάνεις τη μισή φάση.

Όλος ο δίσκος έχει τις κιθάρες σε πρώτο ρόλο, μαζί με τα εξαιρετικά φωνητικά του Dan Tucker. Είναι σίγουρα αναζωογονητικό ότι τα κομμάτια είναι γεμάτα riff, που δεν είναι ούτε ξερά chuggs αλλά ούτε τόσο ανεξέλεγκτα που να καταλήγουν μια ακατάληπτη φασαρία. Οι δομές είναι κάπου ανάμεσα στις πιο παραδοσιακές death metal φόρμες και core λογικές σχηματίζοντας συνθέσεις που γίνονται κατανοητές και αφήνουν το groove και τις ιδέες να μένουν πρωταγωνιστές. Με λίγα λόγια είναι δίσκος για κανονικό και μπόλικο headbanging με αρκετές δόσεις από επικίνδυνο moshing. Ταυτόχρονα όμως υπάρχει μια γενική σινεματική αύρα που δένει το άλμπουμ με το σήμερα. Το "Godkiller" κι ακόμα περισσότερο το "Shut Up And Bleed" είναι πολύ χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Στα σκάρτα τριάντα του λεπτά το "The Hollowing Of Godflesh" εντυπωσιάζει. Κερδίζει με άνεση το στοίχημα του τρίτου δίσκου και βάζει τους Crown Magnetar στην πάνω λίγκα του ήχου. Προτείνεται αυστηρά στα οπαδικά αυτιά του χώρου και μόνο, αλλά για εκεί είναι άχαστο!