Meryl Streek

Από την πρώτη στιγμή που μας συστήθηκε, ο Meryl Streek κατάφερε με τη μουσική του πρόταση να μας γοητεύσει ανεπανόρθωτα. Το προ τετραετίας "796" αποτελεί ένα από τα πιο ζωτικά και ανανεωτικά punk ντεμπούτα της δεκαετίας. Το "Songs For The Deceaced" του 2024 βρήκε τον Ιρλανδό μουσικό να διευρύνει τη μουσική του παλέτα, ενώ διατήρησε το κοινωνικοπολιτικό περιεχόμενο του στίχου του αιχμηρότατο. Πλέον, ο Meryl Streek, στον τρίτο του δίσκο, ονόματι "Stories They Don't Teach You At School", βρίσκει τη χρυσή τομή μεταξύ διαθεματικότητας και μουσικού εμπλουτισμού.

Ως γνωστόν (υποθέτω), τα άλμπουμ του Meryl Streek είναι δομημένα πάνω σε μια λογική 'avant-garde punk παραγωγής'. Κοινώς, ο Δουβλινέζος, αποφάσισε να πάρει τις παραγωγές και τα samples που είχε, πάντα κινούμενος σε μια post-punk λογική που αγκαλιάζει τα πάντα από τους Crass μέχρι τους The Fall, και από τους The Streets μέχρι τους Sleaford Mods και το pub rock, να τα μεταχειριστεί με εξαιρετική φροντίδα στα Darkland Studios, δίνοντας τους μια πιο "ζωντανή" χροιά. Για να το πετύχει αυτό, κάλεσε πληθώρα μουσικών guests, έτσι ώστε οι περισσότερες μπασογραμμές και κιθαριστικά licks και σόλο να ακούγονται οργανικώς ζωντανά. Έτσι, οι χαρακτηριστικές, στα όρια του καταγγελτικού spoken-word, χρωματισμένες με την προφορά και το βιωματικό πάθος, ερμηνείες του, δεν μοιάζουν απλώς ως το ήμισυ ενός αναμασημένου διπόλου παραγωγής - ερμηνείας.

Παράλληλα, ο Meryl Streek αποφάσισε να δώσει συναισθηματικό και ηχητικό βάθος στα δώδεκα κομμάτια του άλμπουμ. Tα synths και τα πλήκτρα αποκτούν ελαφρώς πιο πρωταγωνιστικό ρόλο, οι κιθαριστικές μελωδίες αξιοποιούνται πιο κεντρικά καθοδηγώντας συχνά την όποια μελωδικότητα, ενώ δεν φοβάται να ακροβατήσει και ανάμεσα σε πιο χαοτική πληροφορία αλλά και εύπεπτα σημεία με την προσθήκη ηλεκτρονικών σημείων. Όλες αυτές οι αντιφάσεις, εξυπηρετούν στο μέγιστο την ποιητική του "Stories They Don't Teach You At School" (μα τι τίτλος!). Συγκεκριμένα, ο Meryl Streek αποφασίζει να δομήσει τους στίχους του τρίτου του άλμπουμ ως μια διόλου πατροναριστική ή διδακτικίστικη απόπειρα να επικοινωνήσει μια σειρά από ζητήματα.

Συγκεκριμένα, μέσω μιας συναισθηματικής αφήγησης η οποία δεν στερείται διαύγειας, ο Meryl Streek επικοινωνεί ζητήματα της καθημερινότητας, της βιοπάλης, της ασφυξίας υπό την καπιταλιστική αβεβαιότητα, με τρόπο που ισορροπεί ανάμεσα στο διαπροσωπικό αλλά και την πολιτική πλαισίωση. Από την συστημική βία και τις δομές εξουσίας που αναπαράγουν τον φασισμό και τον κοινωνικό δαρβινισμό, μέχρι την κρατική προπαγάνδα και την θεσμική εγκατάλειψη της εργατικής τάξης, και από τη στεγαστική κρίση μέχρι ζητήματα ξενοφοβίας και ψυχικής υγείας, ο Meryl Streek είναι ομολογουμένως εντυπωσιακός. Η άψογη διάρκεια των 37 λεπτών του δίσκου, επιτρέπει μια χειμαρρώδη μα δροσιστική ροή στις συνθέσεις. Το "Rotten Fruit" με τα κιθαριστικά του τερτίπια βρίσκει τον εμβληματικό Steve Ignorant των Crass παρά το δυσοίωνο μήνυμα του, διακατέχεται από την ελπίδα της συνειδητοποίησης που παρέχει η απεγνωσμένη ανάταση χειρός στο συνάνθρωπο. Το "Rags To Riches" επικοινωνεί το βασικό μήνυμα του άλμπουμ, ένα εκσυγχρονισμένο "do the right thing".

Το "Stories They Don't Teach You At School" διακατέχεται από οργή σε κάθε του δευτερόλεπτο, κάθε του στροφή. Είτε είναι το synth-punk του "Council Estates", είτε η indie-meets-dub rock αλητεία του "The Chancer", ή ακόμα η βρώμικη μπασογραμμή του "Bullet" που ηχεί ως αιχμή του δόρατος, το άλμπουμ είναι γεμάτο στιχουργικά μα και μουσικά hooks. Πολλά περισσότερα από ένας δίσκος - απάντηση, από μια αδάμαστη κατακραυγή, το άλμπουμ μεταδίδει μια αίσθηση αλληλεγγύης, αποδοχής, συμπερίληψης και ενδυνάμωσης, που πηγάζει από τα αγνότερα των συναισθημάτων.

Τα πνευστά και η αύρα του "Life Is Not A Rehearsal" θα υγράνουν τα μάτια και θα πραγματώσουν τον τίτλο του άλμπουμ. Σε μια εποχή κιόλας, όπου ο φασισμός και η ενσωμάτωση της συστημικής και πατριαρχικής βίας φαίνεται πως δεν ξεριζώνονται ειδικά στις σχολικές ηλικίες αλλά αντιθέτως τις στοχεύουν ως διέξοδο από το κοινωνικό αδιέξοδο και το περιθώριο, τέτοια αισθήματα ευαλωτότητας, συλλογικής ενδυνάμωσης και αλληλοβοήθειας, ηχούν πιο καίρια, πιο ζωτικά. Και με συγκινούν. Το φινάλε του άλμπουμ δίνει το χώρο σε τρία λεπτά στον Frankie McNamara, τον εντυπωσιακό αυτό δημιουργό και blogger πίσω από το "Meditations for the Anxious Mind" όπως έμαθα πρόσφατα, (απερίγραπτα ευγνώμων για αυτή την πληροφορία και σύνδεση) να μιλήσει με τρόπο για την συλλογική αντιμετώπιση της πνευματικής υγείας που αφοπλίζει.

Ελάχιστα φετινά άλμπουμ μπόρεσαν να με αγγίξουν σε τέτοιο βαθμό μουσικά και θεματικά. Ο Meryl Streek φτιάχνει μουσική για το ευρύ κοινωνικό σύνολο, αλλά όχι για τη μάζα. Διακατέχεται από μια λαϊκότητα δίχως να την μετατρέπει σε φθηνό αισθητικό περίβλημα μιας ομογενοποιημένης εμπορευματικής πρότασης προς κατανάλωση. Το "Stories They Don't Teach You At School" σε καθιστά σε εγρήγορση, όσο και περισυλλογή χάρη στην τρομερή πολιτική του αντίληψη. Όπου πολιτικό εννοώ και τον τρόπο που μετατρέπει τους avant-garde πειραματισμούς σε άμεσο, πολυεπίπεδο punk. Σε κάνει να χαμογελάς όσο και να σφίγγεις δόντια και γροθιά. Κυρίως όμως, σε κάνει να θες να μιλήσεις για αυτό, χάρη στην οπτική του γωνία. Μια οπτική γωνία κρίσιμη, απαραίτητη, ζωτική.

Bandcamp