Let's share some secrets
Δέκα μυστικά που ήρθε η ώρα τους…
Να πούμε ότι μπαίνουμε στην τελική ευθεία της χρονιάς και για φέτος ή είναι πολύ νωρίς ακόμα λέτε; Βασικά είτε το πούμε είτε όχι δεν αλλάζει κάτι, το μεγαλύτερο μέρος των καινούργιων δίσκων που θα ακούσουμε το έχουμε ήδη ακούσει, οπότε σε μεγάλο βαθμό η εικόνα έχει σχηματιστεί. Τώρα βέβαια, όσο κι αν προσπαθήσαμε στην πορεία να παρουσιάσουμε όλα εκείνα τα άλμπουμ που μας ενθουσίασαν, ή έστω νιώσαμε ότι κάτι είχαμε να πούμε γι’ αυτά, πάντα υπήρχαν δίσκοι που ξέφυγαν. Αυτοί που ακούσαμε πολύ μετά την κυκλοφορία τους, ή κρατούσαμε κλειδωμένους στο συρτάρι μας για κάποιο άρθρο, ή που στην τελική απλά σλακάραμε και έμειναν «κρυφοί». Στο δεκατο τέταρτο And I’m Writing With Broken Pens θα μοιραστούμε κάποια από τα, μικρά ή μεγάλα - γνωστά ή άγνωστα, μυστικά της φετινής σκληρής μουσικής και όχι μόνο.
Λοιπόν, σε κάθε περίπτωση νομίζω ότι είναι σχεδόν παράλογο να αποφασίσουμε να πούμε για δίσκους που έγιναν λιγότερο γνωστοί, ακόμα κι αν δεν ανήκουν στα μουσικά υπόγεια, χωρίς να ξεκινήσουμε από τη μεγάλη της punk σκηνή. Οπότε, το 1982 στη Βρετανία δημιουργήθηκαν οι Panixphere, το 2026 κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο. Punk!
(Label: Ate Music)
Η ιστορία των Panixphere ξεκινάει κάπου 45 χρόνια πίσω στη σκηνή του Λονδίνου. Μετά από μια τριετία (‘82 - ‘85) από συναυλίες, διαλύθηκαν για να επιστρέψουν πάλι το ‘92 και λίγο μετά να ξανά εξαφανιστούν. Γενικά δεν ηχογράφησαν τίποτα για κάτι άπειρα χρόνια μέχρι που, πολύ πρόσφατα (ας πούμε), έστησαν ένα άλμπουμ από κομμάτια τους διαφορετικών περιόδων. Ε, με έναν ανεξήγητο τρόπο, τελικά φέτος ολοκλήρωσαν τον πρώτο τους δίσκο. Από το αρχικό lineup έχει μείνει μόνο ο Bic Hayes (ex-Cardiacs) ενώ μαζί του είναι και ο (επίσης πρώην Cardiacs) Jon Poole.
Μουσικά το άλμπουμ είναι στην καρδιά του punk, αλλά καθόλου επίπεδο και σίγουρα δεν ακούγεται αναχρονιστικό. Παρά το ότι τα περισσότερα τραγούδια γράφτηκαν στην πρώτη φάση της μπάντας, ο αρκετά σύγχρονος και πολύ προσεγμένος ήχος, οι διαφορετικές σχολές που εξερευνά - από art μέχρι hardcore - και ο αδιαμφισβήτητα αλλοπρόσαλλος χαρακτήρας του το κάνει πάρα πολύ ενδιαφέρον. Το ωραιότατο εξώφυλλο είναι ένα σημαντικό μπόνους.
«Forever sublime
And never quite comprehend
Why that is why we try and we try
Until do us die»
-Perfic (Angelworm Angel)
Ωραία ξεκινήσαμε αλλά αν θέλουμε να χορέψουμε σε κύκλο και να ξεφαντώσουμε σα σωστά πανκιά, έχει καθόλου ska φέτος; Αμέ! Οι The Family Business Ltd είναι ακριβώς αυτό που ψάχνεις.
The Family Business Ltd - The Family Business Ltd
(Label: Hellcat)
Οι The Family Business Ltd είναι μια ομάδα περπατημένων μουσικών της punk, post-punk, ska, hip hop και Τζαμαϊκανής σκηνής. Η διαφορετική οπτική και προσέγγιση που φέρνει κάθε μέλος στο σχήμα έχει διαμορφώσει ένα πολύ φρέσκο άλμπουμ που όμως ταυτόχρονα ακουμπάει σε όλη την ska κληρονομιά από τα zeros (τουλάχιστον) μέχρι σήμερα. Η έντονη σύνδεση με τη Τζαμαϊκανή μουσική, ειδικά στα φωνητικά του Antonee, είναι πολύ σημαντική σε μεγάλο μέρος του άλμπουμ βάζοντας σφραγίδα ακόμα κι από τα 70s στο αποτέλεσμα.
Όλος ο δίσκος είναι φοβερά διασκεδαστικός και ανεβαστικός, με ωραίους στίχους και εξαιρετικές φωνές! Τα rock ‘n roll μέρη το κάνουν σούπερ fan και κομμάτια όπως το "Floor Burner", το "Detonator", το "No Vacancy" και το "Dead Boy" είναι τόσο κολλητικά που δε βγαίνουν από το μυαλό με κανέναν τρόπο. Το μπάσο βάζει τα θεμέλια αλλά ταυτόχρονα δίνει και το κάτι παραπάνω για να το ολοκληρώσει. Εγγυημένη επιτυχία σε κάθε dance floor που θα βρεθεί στο δρόμο τους!
«We're desperate, don't defy us
Don't die for the bank man's money»
-Shakedown
Ok, αλλά ρε συ μόλις ανακοίνωσαν περιοδεία οι Blink-182, έχουμε φάει μια πόρωση τα τελευταία χρόνια με τους Offspring, ε μήπως βρίσκεται και κάτι σε πιο pop-punk στη λίστα; Μα βεβαίως, κατευθείαν στους No Pressure λοιπόν!
(Label: Self-Released)
Τώρα πόσο άγνωστο μπορεί να είναι ένα project του Parker Cannon (The Story So Far) με τους Pat Kennedy (Light Years) και Harry Corrigan (Regulate) δεν ξέρω, όμως η ουσία είναι ότι έχουν βγάλει εδώ ένα γαμάτο άλμπουμ. Οι τρεις συνιστώσες που διαμορφώνουν το "NP Style" είναι το pop-punk των late 90s - early 00s, η μελωδική ορμή των Offspring και το Turnstile hardcore. Και τις συναντάμε όλες από τα δύο πρώτα κομμάτια ήδη.
Αυτό που πολύ γρήγορα γίνεται ξεκάθαρο είναι ότι ο δίσκος έχει γραφτεί από τρεις τυπάδες που περνάνε πολύ καλά με αυτό που κάνουν, χωρίς πίεση, χωρίς άγχη. Φαίνεται ότι το κίνητρο είναι αγνό εδώ, μουσική που τους αρέσει και μας αρέσει με τραγούδια που είναι όλα από πολύ καλά και πάνω. Δεν ακούς κάτι καινούργιο και ριζοσπαστικό, όχι, ακούς κάτι απλά πολύ ωραίο. Ναι, ξυπνάει μνήμες και χτυπάει εν μέρει στη νοσταλγία, αλλά who cares, είναι 21 λεπτά και κάτι φουλ καλοπαιγμένης μουσικής που μας κάνει να περνάμε τέλεια (και ίσως να θυμόμαστε για λίγο τις πενταήμερες και τα ξέγνοιαστα φοιτητικά μας χρόνια).
«Let it all go, nothing in the way
Nothing you can hurt me with now
So there’s no other way
Now you’re really gone»
-Say What You Mean
Και για όταν η όρεξη ζητάει κάτι πιο σκληροπυρηνικό, έχουμε καθόλου hardcore άραγε; Το όνομα Act With Empathy έρχεται γρήγορα σαν απάντηση στο μυαλό.
Act With Empathy - When The Robin Sings
(Label: Self-Released)
Springfield Hardcore! Ενέργεια, πάθος, συναίσθημα και σοβαρές μελωδίες που γράφουν χιλιόμετρα στα ηχητικά υπόγεια της Βόρειας Αμερικής. Η ατάκα thanks to all the stage divers, mic grabbers, moshers and the straight edge kids που συμπληρώνει την κυκλοφορία λέει περίπου τα πάντα για το άλμπουμ και την μπάντα.
Δέκα κομμάτια για μια συνολική διάρκεια που ίσα που ξεπερνά τα 13 λεπτά. Όσο κι αν στη ροή του δεν πέφτει ούτε δευτερόλεπτο, τα κοφτερά riff και οι γραμμές των "Still Searching" και "You’re Next" (ειδικά μαζί με την αλλαγή στο "All That Glitters Is Not Gold") ξεχωρίζουν αμέσως.
«What difference will you make to change
The way things are
Told to tolerate how it is
But I wont accept»
-The Way Things Are
Υπάρχουν όμως και μέρες που χρειάζονται πιο σφιχτό και προσωπικό συναίσθημα. Με λίγα λόγια υπάρχουν μέρες που θες να χαθείς στους ήχους και το χάος του post-hardcore. Οι Ronker στέκονται εκεί.
Ronker - Respect The Hustle, I Won’t Be Your Dog Forever
(Label: Labelman)
Για να είμαστε ειλικρινείς οι Ronker δεν είναι μια post-hardcore μπάντα. Ο ήχος τους έχει πολλές διαστάσεις που κινούνται σε ομόκεντρους κύκλους γύρω από ένα μόνο σταθερό κέντρο, το hardcore. Άλλοι έχουν περισσότερο χώρο για μαυρίλα και μελαγχολία, άλλοι πιο φωτεινοί ή επιθετικοί, noise μέχρι και alternative. Η Βελγική σκηνή σταδιακά τα τελευταία χρόνια παίρνει θέση ανάμεσα στις σημαντικότερες και πιο ενδιαφέρουσες της Ευρώπης, τουλάχιστον στον ευρύτερο χώρο της σκληρής μουσικής και οι Ronker βοηθάνε σίγουρα σε αυτό.
Ο δίσκος έχει αρκετά δυνατά σημεία: τα φοβερά φωνητικά του Jasper De Petter, ο ήχος που φτιάχνει μια ακατέργαστη συναισθηματική ένταση, τα κύματα εκφραστικής αμεσότητας που πετάνε στο ακροατό οι κιθάρες, το χάος που σπέρνει η δύσπεπτη ροή του. Από την άλλη όμως υπάρχουν οι βαθιές μελωδικές χαρακιές που αφήνουν πάνω σου οι συνθέσεις δένοντας τελικά όλο το σύνολο. Στην απίθανη περίπτωση που το "Snuff" αφήνει κάποιο ασυγκίνητο, καλό θα ήταν να ελέγξει το σφυγμό του.
«Got my smiles, smiles is nice i got plenty once you're in the thick of it you'll go nuts»
-Deliver The Liver
Η σκέψη ότι οι δυνατότερες φωνές είναι αναγκαίες κάθε φορά που η ησυχία γίνεται οδυνηρή ή και δυσβάσταχτη, δεν είναι καινούργια ούτε παράλογη. Οι Valeska Suratt είναι η screamo πρόταση της λίστας.
Valeska Suratt - Beyond Recognition
(Label: Self-Released)
Οι Valeska Suratt, από τη Μινεάπολη, είναι ένα συγκρότημα που αποφάσισε να πάρει το όνομά του από ηθοποιό του βωβού κινηματογράφου των αρχών του προηγούμενου αιώνα. Μάλιστα όλες οι ταινίες της αυτής ηθοποιού έχουν χαθεί σε πυρκαγιά! Αναμενόμενο να σκεφτεί κάποιο ότι δε βρίσκεις εύκολα πιο άκυρο όνομα μπαντας! Αλλά έλα που δεν είναι τόσο παράλογη η επιλογή. Βλέπεις είναι τόσο δυσεύρετες οι πληροφορίες (ή οι στίχοι του δίσκου) που απλώνουν γύρω τους ένα μυστήριο ανάλογο των χαμένων ταινιών της Suratt. Από την άλλη βέβαια, αυτούς τους φωνακλάδες, άλαλους και ήσυχους δεν τους χαρακτηρίζεις με τίποτα. Όμως κάθε φωνή, κάθε ουρλιαχτό στο μικρόφωνο ακούγεται τόσο εκκωφαντικά όσο και η εκφραστικότητα μιας ασπρόμαυρης ταινίας που δε χρειάζεται φωνές.
Οι καθαρτικές μελωδίες του "Rapture" και οι φρενήρεις ρυθμοί του ομώνυμου λένε ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας του δίσκου. Αλλά η πραγματική του αξία φανερώνεται μόνο μέσα από ολοκληρωμένες ακροάσεις που θα αφήσουν στην άκρη απαιτήσεις για συμβατικές εμπειρίες και γρήγορες αφομοιώσεις.
«Εκείνος φορούσε μπλούζα Between the Buried and Me, εγώ φορούσα Slayer, ήταν ένας έρωτας που έμοιαζε γραφτό να συμβεί»
-Valeska Suratt
Ώρες ώρες πάντως χρειάζεται μια γερή δόση φασαρίας για να βρουν τρόπο να εκτονωθούν όλα εκείνα τα εσωτερικευμένα άγχη και ζόρια. Πολύ συχνά στο κέντρο του θορύβου βρίσκεις ηχητική ελευθερία, έτσι στο noise σημειώνουμε τους Ape Amp.
(Label: Flippin Freaks)
Δε θα γράψω εύκολα για noise δίσκο, δεν είμαι εκεί συνήθως, έτσι πολύ φυσικά η πρόταση εδώ κινείται στα θολά όρια ανάμεσα στο noise, το sludge, το stoner, ακόμα και το grunge. Πρώτα πρώτα το project αυτό αποτελείται από δύο Ρώσους μουσικούς, ξενιτεμένους στη Γαλλία - λόγω του πολέμου στην Ουκρανία αλλά και του ολοένα και πιο αυταρχικού πλαισίου ζωής στη χώρα τους - που ενώ κατά βάση είναι κιθαρίστες εδώ έχουν αποφασίσει να παίξουν μόνο με το μπάσο. Ο ήχος είναι βαρύς κι αφτιασίδωτος, ενώ τα φωνητικά βγάζουν ταυτόχρονα εκνευρισμό, οργή και ίσως σε ένα βαθμό απογοήτευση. Παρόλα αυτά δε λείπει καθόλου το groove, μέσα από τα σαφή riff που οδηγούν τη μουσική και κάνουν το δίσκο να ξεχωρίζει από τον ευρύτερο χώρο που κινείται.
Θεματικά, οι Ape Amp ακουμπάνε σε πολιτικό στίχο με αφετηρία φυσικά τον πόλεμο και την κοινωνική καταπίεση. Δεν προσπαθούν να ακούγονται ή να φαίνονται ευρέως προσβάσιμοι, είναι μέρος της ακραίας σκηνής από επιλογή, γιατί αυτή ταιριάζει στο σήμερα που ζούνε.
«Στις μέρες μας, το να γράφαμε για λουλούδια και αγάπη θα μας φαινόταν εντελώς ψεύτικο και επιτηδευμένο »
-Ape Amp
Σήμερα όμως που το σκοτάδι κυριαρχεί και καταπίνει ότι βρεθεί μπροστά του, έχουμε κάτι ταιριαστό; Ναι. Το sludge των Rorcal.
(Label: Humus)
Τι θα γινόταν αν τα όνειρα μετατρέπονταν σε μολυσματικά στελέχη που πηδούσαν από τον ένα κοιμισμένο στον επόμενο; Κάθε νύχτα θα γίνονταν και πιο σκοτεινά, ξεδιπλώνοντας αργά έναν ατέρμονο εφιάλτη που θα καταβρόχθιζε τις ψυχές των ονειρευόμενων.
Ο καινούργιος δίσκος των Rorcal είναι ένα από τα πιο φρικαλέα άλμπουμπου ακούσαμε φέτος. Βουτηγμένο στη μουσική και αισθητική απελπισία, το σκοτάδι και την απόγνωση, εφιαλτικό, ακραίο sludge, black και post metal με πολύ απαιτητική δομή που υπηρετεί την ατμόσφαιρα και το χάος. Όχι όμως χάος απελευθερωτικό, αλλά απόκοσμο, σχεδόν απάνθρωπο. Το "Mahre" αποτελείται από πέντε κινήσεις - καταβάσεις προς το πυρήνα της ανθρώπινης αποσύνθεσης. Ταιριαστό, δυστυχώς, στο σήμερα και όχι μόνο. Η ταινία που το συνοδεύει και η παντελής απουσία κάθαρσης κάνουν τα πράγματα δύσκολα.
«Οι σκιές γίνονται φεγγάρια, τα φεγγάρια δαίμονες και η παρακμή ξεδιπλώνεται σε έναν ατέρμονο λαβύρινθο»
-Rorcal
Πηγαίνοντας σε πιο θανατερά doom death metal τοπία, βρίσκουμε τους Viande από τη Γαλλία.
(Label: Transcesing Obscurity)
Αργόσυρτο, δυσαρμονικό, πηχτό death metal. Οι Γάλλοι στηρίζουν την ακρότητα του ήχου τους σε μια ροπή ταυτόχρονα προς το doom αλλά και το black metal (ή έστω το blackened death) σε συνδυασμό με μια αρχέγονη, αβυσσαλέα παραγωγή. Όσο σάπιο κι αν ακούγεται στις κατεβασμένες του ταχύτητες, τόσο τραχύ γίνεται στα ξεσπάσματα ενώ παραμένει απόκοσμο σε κάθε του στιγμή. Ο τρόμος που περιβάλλει το δημιούργημα αυτό φέρνει στο νου ανερμήνευτα τέρατα βουτηγμένα στην παράνοια της επαφής με κόσμους χαμένους στο απρόσιτο παρελθόν.
Το ίδιο το όνομα της μπάντας, που σημαίνει σάρκα, στέφει το μυαλό σε αυτό που νομοτελειακά σαπίζει σε έναν αναπόφευκτο δρόμο προς τον τάφο. Οι κάποιες industrial αναφορές, μαζί με το άβολο groove, δένονται με τις μονολιθικές τάσεις και φτιάχνουν ένα αποτέλεσμα θανατερό και ηχητικά δυσβάσταχτο.
«Το να παίζουμε ζωντανά είναι ένας τρόπος να δοκιμάζουμε τις δυνατότητές μας ως μουσικοί και να παρουσιάζουμε την πιο χαοτική πλευρά των Viande»
-Viande
Αν κλείναμε χωρίς black metal αναφορά, θα ήταν τουλάχιστον περίεργο. Οι Mourir παίρνουν διακιωματικά την τελευταία αναφορά του άρθρου αυτού. Έστω του πρώτου μέρους του.
(Label: Pelagic)
Οι Mourir από την Τουλούζ της Γαλλίας κυκλοφόρησαν φέτος έναν από τους πιο ενδιαφέροντες και πολυδιάστατους δίσκους ακραίου metal. Τοποθετώντας τους σε κάποιο κύριο ηχητικό πεδίο, ο όρος black metal φαντάζει ως ο καταλληλότερος, αλλά η αλήθεια είναι ότι κινούνται συνεχώς πέρα από τα όρια του ιδιώματος στηρίζοντας την ατμόσφαιρα που χτίζουν σε ένα πιο ευρύ πλαίσιο. Από τη μία σίγουρα υπάρχει η μεταβαλλόμενη ισορροπία ανάμεσα στο old school και το σύγχρονο black metal, δυσαρμονικές κιθάρες που εναλλάσσονται με πιο παραδοσιακά riff ενώ ταυτόχρονα το ευρωπαϊκό post-metal συντονίζει την ανάπτυξη που φτάνει από το prog μέχρι και τα hardcore σκισίματα. Η εκφραστικότητα των φωνητικών δένει άψογα με τις μελωδίες αλλά και την επιθετική ορμή του δίσκου χωρίς να χάνει καθόλου σε συνέπεια. Γενικά πουθενά δεν ακούγεται ασύνδετος ο δίσκος, κάτι καθόλου εύκολο με δεδομένο το πόσα διαφορετικά στοιχεία περιέχει.
Η pelagic σταθερά στηρίζει την πολύ αξιόλογη σκηνή της κεντρικής ευρώπης (και όχι μόνο). Είναι γεμάτη πλέον με σημαντικά ονόματα, αλλά συνεχίζει να βρίσκει χώρο για τις ιδιαίτερες και διαφορετικές προτάσεις που παρουσιάζουν καταπληκτική μουσική. Η Mourir είναι σαφώς μία από αυτές τις προτάσεις.
«Le feu d’un regard
Feu d’un regard
Qui ravive»
-Feu D’Un Regard
Κάπου εδώ κλείνει η δεκάδα των άλμπουμ αυτού του άρθρου. Θα ακολουθήσει άλλο ένα παρόμοιας δομής τον επόμενο μήνα και τέλος ένα τρίτο που όμως θα είναι πιο στοχευμένο στο χώρο που θα πιάνει.
