«10»: Ο Ευθύμης Καραδήμας παρουσιάζει αγαπημένα τραγούδια των Nightfall

Δυνατές επιλογές και εξιστορήσεις από τον ηγέτη του ιστορικού εγχώριου blackened death metal σχήματος

15/10/2026 @ 14:28

Η πολυαναμενόμενη επιστροφή των Nightfall στα συναυλιακά δρώμενα της Αθήνας με ένα μοναδικό headline show στο Fuzz Club το Σάββατο 24 Οκτωβρίου και τη μεγαλύτερη παραγωγή που έχει παρουσιάσει ποτέ το συγκρότημα επί ελληνικού εδάφους, αναμένεται αντάξια της σπουδαίας πορείας στο χρόνο, με δισκογραφία που εκτείνεται πλέον σε τέσσερις διαφορετικές δεκαετίες.

Σε αυτή την ιδιαίτερη συγκυρία, ο ηγέτης του ιστορικού εγχώριου blackened death metal σχήματος Ευθύμης Καραδήμας ήταν ο καταλληλότερος που θα μπορούσε να εμβαθύνει στο πρωτότυπο υλικό, οπότε αποδεχόμενος την πρότασή μας με μεγάλη προθυμία, επέλεξε δέκα αγαπημένα τραγούδια των Nightfall, παρουσιάζοντας παράλληλα το υπόβαθρό τους. Ακούμε λοιπόν ξανά και ξανά Nightfall, διαβάζουμε τον πάντοτε ενδιαφέροντα λόγο του Ευθύμη και ετοιμαζόμαστε για το Fuzz!

Ishtar (Celebrate Your Beauty)

Ένα τραγούδι για τη θεά της αγάπης, του πολέμου και της γονιμότητας. Το ρίφινγκ είναι τόσο ελληνικό που θα έλεγε κανείς ότι έχει βγει από κάποιο άλμπουμ του Νέου Κύματος του Ελληνικού τραγουδιού στα 70ς. Όχι τυχαίο, αν σκεφτείς ότι μικρός άκουγα τις μουσικές που άκουγαν οι γονείς μου στο σπίτι και το αυτοκίνητο.

For My Soul, When The Dark Falls Into...

Το πρώτο τραγούδι της μπάντας. Απλό, λιτό με ένα στοιχειωμένο γυναικείο κλάμα στο ρεφρέν. Αν θυμάμαι καλά οι στίχοι ήρθαν πρώτοι και μετά η μουσική. Ήταν ξεκάθαρη η ανάγκη να βγει η μαυρίλα από μέσα μου. Δεν το παίζουμε ζωντανά. Είναι τόσο πεθαμενατζίδικο το τραγούδι αυτό, το αρχαϊκό του ηχόχρωμά, που δεν κολλάει εύκολα με τον ήχο μας τώρα.

As Your God Is Failing Once Again

Μικροί λέγαμε δεν υπάρχει θεός. Κουνούσαμε το δάχτυλο σε αυτούς που πιστεύανε. Τους προκαλούσαμε. Ήταν αυτή η έντονη νεανική αντίδραση σε ένα κατεστημένο πνιγμένο μέσα στη δεισιδαιμονία, τη βασκανία, το κακό το μάτι και το ριζικό που θέλαμε να ισοπεδώσουμε. Ισχύει ακόμα.

The Vineyard

Η εναλλαγή γρήγορου με αργό tempo, η βαθιά φωνή, η έλλειψη ρεφρέν με την οργανική κορύφωση είναι σαν ομάδα ορεσίβιων που έχει κάτσει γύρω από τη φωτιά, τραγουδώντας περιμένοντας να ξημερώσει. Tribal ελληνικού τύπου.

With Outlandish Desire To Disobey

Συσσωρευμένη οργή, εξέγερση, χάος και στο τέλος μια γαλήνη που το μόνο που θυμίζει τη σύγκρουση είναι η μυρωδιά του καμένου. Η πιο σωστή παρατήρηση για το κομμάτι αυτό έγινε από την Μαρία του Metal Kaoz που είπε ότι η μελωδία του τέλους της θυμίζει έντονα Χατζιδάκι.

Ambassador Of Mass

Οι μεγάλες νίκες της φυλής ή του έθνους που μαθαίνουμε στο σχολείο όπου οι λίγοι κερδίζουν τους πολλούς έρχονται σε αντιπαράθεση με την ισχύ των πολλών στη Δημοκρατία. Αυτό είναι ένα από τα πολλά οξύμωρα σχήματα του νεοελληνικού αφηγήματος. Ώρες, ώρες πιστεύω ότι ο νεοέλληνας στηρίζει τη δημοκρατία περισσότερο από εγωισμό γιατί είναι δημιούργημα «δικό του», παρά από ορθή σκέψη. Το τραγούδι αυτό έχει να κάνει με το θάρρος που απαιτούν τα μεγάλα προβλήματα.

Dark Red Sky

Από το LYSSA άλμπουμ με την ατομάρα τη Δήμητρα Ματζούκα στο εξώφυλλο. Τοτέμ. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την ευκαιρία που μας έδωσε να ανέβουμε στη σκηνή του Ρόδον για την πρώτη μας συναυλία. Αυτό το κομμάτι είχε να κάνει με την έκρυθμη κατάσταση της εποχής. Μισαλλοδοξία, και τρομοκρατία. Σα να μην πέρασε μια μέρα.

I Hate

Σκέψου είσαι ιερός μαχητής, σκοτώνεις άπιστους με μένος, τα δίνεις όλα για την πίστη σου και το μόνο που προσμένεις είναι μια γλυκιά ζωή μετά θάνατον. Ο θάνατος σε βρίσκει αλλά όλα τα άλλα όχι. Εξοργίζεσαι. Εδωσες τη ζωή σου για ψέματα. Αχ και να μπορούσες μόνο να γυρίσεις πίσω για λίγο να πάρεις εκδίκηση. Ποιητική αδεία και μπόλικη φαντασία. Εκρηκτικό κομμάτι με τεράστιο ρεφρέν.

Giants Of Anger

Αυτό το ριφ το γουστάρω πολύ. Τρέχει άλλοτε μπροστά και άλλοτε πιο πίσω σε όλη τη διάρκεια του τραγουδιού. Σαν κάποια ψυχική ασθένεια που άλλοτε φαίνεται και άλλοτε όχι. Οι στίχοι αφορούν τον Γουλιέλμο Β, τελευταίο Κάιζερ της αυτοκρατορικής τότε Γερμανίας και πρωταγωνιστή του 1ου ΠΠ. Η μητρική απόρριψη, απόρροια του ανατομικού προβλήματος που του άφησε η δύσκολη γέννα, και η ενοχή για αυτό διαμόρφωσαν μια προβληματική συνθήκη που έπαιξε το ρόλο της στο δρόμο προς το Μεγάλο Πόλεμο. Όπου λείπει η πραγματική αγάπη γεννιούνται τέρατα.

The Cannibal

Κανίβαλος είναι αυτός που τρώει τον άλλον. Εχουμε πολλούς τέτοιους ανάμεσα μας. Ζητάνε σάρκα και αίμα κάποιου μεσσία που υποσχέθηκε αιώνια ζωή. Τι να την κάνεις την αιωνιότητα όταν γονατίζεις από τον κάματο που φονεύει τα όνειρά σου; Λατρεύω την ένταση του πρώτου ριφ, το λύσιμο στο αμέσως επόμενο και την έκρηξη στο ρεφρέν.