Panopticon

Οι Panopticon αποτελούν ένα μεγάλο κεφάλαιο στον χώρο του black metal και, ειδικότερα, του underground. Κι όμως, 19 χρόνια μετά την ίδρυσή τους, η μπάντα έχει καταφέρει να διατηρεί ακόμη την «αίγλη» που συνήθως χάνεται όταν ένα όνομα μεταπηδά σε πιο mainstream μονοπάτια - ακόμη κι αν στο όνομά της «πίνουν νερό» μουσικοί και ακροατές της πιο προβεβλημένης έκφανσης του ακραίου ήχου.

Το 2025 ο Austin Lunn αποδείχθηκε πιο παραγωγικός από ποτέ, αφού, πέρα από το "Laurentian Blue", κυκλοφόρησε και τη συλλογή κυρίως ακυκλοφόρητων συνθέσεων "Songs Of Hiraeth", καθώς και το EP "The Poppies Bloom For No King" - και τα δύο να καταπιάνονται αποκλειστικά με το core product των Panopticon: το black metal.

Από αυτές τις κυκλοφορίες, ωστόσο, μεγαλύτερη εντύπωση προκαλεί το "Laurentian Blue", καθώς μας μεταφέρει σε μια άλλη εποχή και αποκαλύπτει μια διαφορετική πτυχή της μπάντας· σίγουρα όχι για πρώτη φορά, αλλά ίσως με τον πιο ολοκληρωμένο τρόπο μέχρι σήμερα.

Είναι σαφές σε όποιον παρακολουθεί την πορεία των Panopticon ότι η ακουστική κιθάρα -όπως και η χρήση bluegrass-oriented οργάνων- αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της ταυτότητάς τους. Ήδη από το δεύτερο μέρος του "The Scars of Man on the Once Nameless Wilderness", η στροφή προς τα americana στοιχεία, με τον περιορισμό των metal/ακραίων συνθέσεων αποκλειστικά στο πρώτο μέρος, ήταν κάτι παραπάνω από αναμενόμενη και επιθυμητή.

Η απόλυτη επιτυχία εκείνου του εγχειρήματος επισφραγίζεται λίγα χρόνια αργότερα με έναν ακόμη δίσκο, αποτελούμενο αποκλειστικά από folk συνθέσεις. Οι περισσότερες γράφτηκαν στο διάστημα 2018–2024, με εξαίρεση δύο διασκευές: το "Down Along The Border" του Richard Inman και το "Dialogue" του Jackson C. Frank.

Στα έντεκα κομμάτια του "Laurentian Blue", η μελαγχολία του χειμωνιάτικου αμερικανικού Βορρά είναι παρούσα σε κάθε νότα. Εντείνεται, μάλιστα, από την ατελή αλλά απόλυτα ταιριαστή φωνή του Austin Lunn, ο οποίος, έχοντας αυτό ως βάση, δεν διστάζει σε ορισμένες στιγμές να προσεγγίσει ακόμη και τον μεγάλο Johnny Cash. Στο προσκήνιο βρίσκονται οι ακουστικές κιθάρες, ενώ σε συνοδευτικούς ρόλους το βιολί, το μπάντζο και η resonator κιθάρα μάς ταξιδεύουν στα Απαλάχια Όρη ή σε κάποια φάρμα βγαλμένη από το σύμπαν του Yellowstone. Μέσα στο γενικό σκοτάδι του δίσκου ξεπροβάλλουν και λίγες πιο uptempo στιγμές, όπως το "Irony and Actuality", όπου πρωταγωνιστεί το banjo.

Το "Laurentian Blue" θεωρείται από τον ίδιο τον Lunn το «αδερφάκι» του "…And Again Into The Light" - και δύσκολα μπορεί κανείς να διαφωνήσει. Η ατμόσφαιρα και η πιο σκοτεινή, εσωστρεφής εκδοχή των Panopticon αποτελούν την κινητήρια δύναμη και των δύο κυκλοφοριών· αλλάζουν μόνο τα υλικά που χρησιμοποιούνται για την πραγμάτωση της εικόνας του κάθε άλμπουμ. Σε κάθε περίπτωση, τόσο το 2021 όσο και φέτος, το αποτέλεσμα είναι άψογο.

Bandcamp