Nick Cave & The Bad Seeds

Το "Wild God", όπως εύστοχα έχει γράψει και ο Αντώνης Αντωνιάδης, αποτέλεσε την ουσιαστική μουσική επιστροφή των Bad Seeds στο πλευρό του Cave μετά το αρκετά προσωπικό και εσωστρεφές "Ghosteen".Φυσικά δε θα μπορούσε να μην υπάρξει περιοδεία για τον νέο δίσκο, μιας και ο δρόμος είναι μάλλον η δεύτερη ζωή του Cave, οπότε οι τυχεροί είδαν κι από κοντά με τους Bad Seeds (εμείς είδαμε τις σόλο εμφανίσεις). «Παιδί» αυτής της περιοδείας είναι ο ζωντανός δίσκος "Live God", το μεγαλύτερο μέρος του οποίου είναι πιθανότατα ηχογραφημένο στην τελευταία συναυλία της, στο Παρίσι, τον Νοέμβριο του 2024.

Αμέσως μετά το εναρκτήριο (και φοβερό) "Frogs", ο Cave ακούγεται ενθουσιασμένος να αναφωνεί εκστασιασμένος "Paris! Fucking Paris!", μάλλον μαγεμένος από τις αντιδράσεις του κοινού, που ακούγονται πραγματικά φρενήρεις. Το "Wild God" προκαλεί δυναμικές αντιδράσεις από την ανακοίνωσή του κιόλας. Προφανώς μεγάλο κομμάτι αυτού του ζωντανού δίσκου βασίζεται στην τελευταία δουλειά των Bad Seeds. Όποια γνώμη κι έχει κάποιος γι’ αυτήν, η αλήθεια είναι ότι στις ζωντανές εκτελέσεις που βρίσκονται στο "Live God" στα δικά μου αυτιά τα τραγούδια ακούγονται ένα επίπεδο πάνω σε σχέση με τις ήδη καλές studio εκτελέσεις. Οι ενορχηστρώσεις είναι πλούσιες και τα gospel φωνητικά καίρια και ουσιαστικά.

Ανάμεσα στα καινούργια τραγούδια, έχουν τρυπώσει και ορισμένα από τα κλασσικά του Cave και των Bad Seeds. Έτσι, το "O Children" είναι ένα καλό παράδειγμα λυρισμού, ενώ οι λυσσασμένες εκτελέσεις των "From Her To Eternity" και "Tupelo" είναι πραγματικά καταπληκτικές και τιμούν στο έπακρο το παρελθόν. Κάπως έτσι κυλάνε όλα τα δυνατά σημεία στο "Live God", αν και δεν αποτελούν την πλειοψηφία. Πράγμα το οποίο είναι λογικό, μιας και καλό είναι να έχουμε όλοι μας υπόψη και να συμφωνήσουμε ότι οι Bad Seeds σήμερα είναι αυτοί που είναι κι όχι αυτοί που θέλει ο κάθε ακροατής τους να είναι.

Λίγες μέρες μετά τη συναυλία στο Παρίσι, ο Bob Dylan αποκάλυψε ότι βρισκόταν στο κοινό (χωρίς να το γνωρίζει ο Cave) και με ένα τιτίβισμά του αποθέωσε συγκεκριμένα την εκτέλεση του "Joy". Ακούγοντας το κομμάτι νομίζω ότι μπορεί να καταλάβει κάποιος το γιατί – μάλιστα αυτό στάθηκε αφορμή για να γράψει σχετικά και ο ίδιος ο Cave στα Red Right Hand files του, μια ιστοσελίδα στην οποία γράφει κείμενα απαντώντας σε ερωτήσεις οπαδών (πολύ ωραία, να την τσεκάρετε). Από άλλα νέα κομμάτια, ξεχωρίζει η πολύ όμορφη εκτέλεση του "Conversion", με το κοινό στο τέλος να τραγουδάει μαζί με τον Cave. Συναισθηματικές είναι επίσης οι εκτελέσεις των "Long Dark Night" και "Cinnamon Horses".

Το "I Need You" ακούγεται απογυμνωμένο και σπαρακτικό, με τον Cave να το αποδίδει μόνος με το πιάνο του. Στο "Carnage" επιφύλαξαν ταξιδιάρικη εκτέλεση, για να έρθει το κολασμένο "Red Right Hand" από τα παλιά να ταράξει από την κορυφή μέχρι τα νύχια τόσο τους παρόντες στη συναυλία, όσο και τους απλούς ακρατές αυτής της κυκλοφορίας. Ο σύντομος διάλογος με άτομο από το κοινό είναι το αλατοπίπερο που δείχνει την αλληλεπίδραση που έχει ο Cave με τους οπαδούς.

Το "O Wow O Wow (How Wonderful She Is)", που είναι γραμμένο για την παλιά του συνοδοιπόρο και στους The Birthday Party αλλά και στη ζωή Annita Lane, που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή, έχει μια συγκινητική εκτέλεση. Στο "Papa Won't Leave You, Henry" μας έρχεται στο μυαλό και το υπέρτατο "Sympathy For The Devil" των Stones, με τα τύμπανα να καλπάζουν. Το κλείσιμο γίνεται με μια σόλο εκτέλεση του "Into My Arms" και με τα gospel του βιβλικού "As The Waters Cover The Sea".

Τι μπορεί να περιμένει κάποιος από έναν ζωντανό δίσκο του Cave και των Bad Seeds μερικές δεκαετίες από τότε που δημιουργήθηκαν; Δεν ξέρω τι μπορεί να περιμένει κάποιος, αλλά ξέρω τι παίρνει κάποιος. Το "Live God" είναι ένα ντοκουμέντο του πώς είναι ο Nick Cave και η μπάντα του σήμερα. Και το συμπέρασμα που βγαίνει αβίαστα ακούγοντας και ξανακούγοντάς το είναι ότι όλοι τους είναι ακμαιότατοι και ότι ο Cave έχει ακόμα αρκετή φλόγα μέσα του για να πυρπολήσει κάθε κοινό μπροστά στο οποίο παίζει. Άφταστος performer που είναι ακόμα στα μουσικά του ντουζένια, όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει. Από τις πιο αναμενόμενες καλοκαιρινές συναυλίες.