Joyce Manor

Η δισκογραφική πορεία των Joyce Manor, ομολογουμένως έχει ισχυρό αντίκτυπο στο σύγχρονο αμερικανικό punk. Το ύφος του σχήματος από την Καλιφόρνια έχει δει αρκετές μεταμορφώσεις, αλλά πάντα διατηρεί έναν πυρήνα που εμπλέκει power pop, emo και alt-rock στο παραδοσιακό του punk rock. Στον ένδομο δίσκο της, η μπάντα επιχειρεί να ηλεκτρίσει την ατμόσφαιρα εντονότερα από τους πρόσφατους δίσκους της, και να στοχεύσει κατευθείαν στην καρδιά της νύχτας.

Το "I Used To Go To This Bar" στα 19 λεπτά που διαρκεί αποπειράται να ανακτήσει τον αυθορμητισμό, την αφέλεια και την αμεσότητα του pub rock και του garage punk. Ήδη από τον τίτλο και κυρίως από τις εννέα συνθέσεις του, το άλμπουμ είναι προορισμένο για ακροάσεις - σφηνάκια (sic), για διαισθητικές περιπλανήσεις, δίχως όμως τον υπαρξιακό τρόμο της εμβύθισης. Οι Joyce Manor φαίνεται πως έχουν ανακτήσει μια νιότη που έχει παρέλθει, με τρόπο σχεδόν παρόμοιο με την επιστροφή φέτος των Iceage. Δεν αναστοχάζονται εμπειρίες, αλλά σίγουρα πίνουν μονορούφι τα πικρά ποτήρια (sic x2) που τους έχουν ταΐσει οι διαπροσωπικές σχέσεις.

Υπό μια έννοια, το "I Used To Go To This Bar" φαντάζει ικανό να αποτελέσει το soundtrack βραδιών που νιώθεις πως είσαι στα χαμένα. Μάλιστα, εκ ριζών βουτηγμένοι στη θεματική μελαγχολία του ‘90s punk rock, οι Joyce Manor, καθίστανται θελκτικοί ακόμη και στις πιο ήπιες στιγμές τους. Τα δεύτερα φωνητικά του "Well, Whatever It Was", το κάνουν να ηχεί σαν αλατισμένη ανοιχτή πληγή, ενώ οι pop-punk αναζητήσεις του "Well, Don’t It Seem Like You’ve Been Here Before?", μες την ειρωνία τους καθίστανται αποκαλυπτικές, αφήστε που έχει και φυσαρμόνικα. Η τραγουδοποιία των Joyce Manor φαντάζει όσο συμπαγής απαιτείται, για να μπορεί ένα τέτοιο άλμπουμ να αντέχει το ‘τεστ’ των διαδοχικών ακροάσεων.

Μες το δίσκο όμως, υπάρχουν πραγματικά μεγάλες στιγμές. Το εναρκτήριο "I Know Where Mark Chen Lives" διαθέτει τον απολύτως ταιριαστό ρυθμό και στόμφο για να μας πιάσει από τα μούτρα και να μην μας αφήσει ξανά. Το "All My Friends Are So Depressed", με την έμφυτη μελαγχολία αλλά και την οξύτατη στιχουργία του, αναδεικνύεται σε ένα από τα κορυφαία τραγούδια της χρονιάς. Οι Joyce Manor, σε αυτό το ύφος των γλυκόπικρων πανκ συνθέσεων με τα μεγάλα νταλκαδορεφραίν είναι μαστόρια, και έτσι το κύμα παρασέρνει και στην ομότιτλη σύνθεση, η οποία με μια απλή συγχορδία και ένα αποτελεσματικό lead δημιουργεί επακριβώς τα συναισθήματα που επιδιώκει.

Οι Joyce Manor με το "I Used To Go To This Bar" δεν επιστρέφουν ακριβώς σε φόρμα, αλλά αριστεύουν σε μια «ειδική κατάσταση», για να μιλήσω με μπασκετικούς όρους. Το πλάνο τους για την αιχμαλώτιση συγκεκριμένων αναστοχασμών και επανεξετάσεων της ωρίμανσης, της απουσίας, της κοινωνικής αποξένωσης, σε συνδυασμό με την, ίσως μάταιη αναζήτηση μιας σπίθας πνευματικής νεότητας, κρίνεται εξαιρετικό, και το "I Used To Go To This Bar" είναι ένα άλμπουμ που άμα δεθείς μαζί του, θα επανέρχεται πάντα προσφέροντας λίγο περισσότερα από όσα σου υποσχέθηκε.

Bandcamp
Youtube