Power Paladin

Ομολογώ πως, από τις νεότερες αφίξεις στον ευρωπαϊκό power metal χώρο, η περίπτωση των Power Paladin υπήρξε μία από εκείνες που μου είχαν κεντρίσει το ενδιαφέρον, παρά το κάπως αμφιλεγόμενο ντεμπούτο άλμπουμ τους. Τότε, πριν τέσσερα χρόνια, οι πρωτοεμφανιζόμενοι Ισλανδοί άφηναν υποσχέσεις με το "With The Magic Of Windfyre Steel", αλλά συγχρόνως παρουσίαζαν μια αναμενόμενη έλλειψη προσωπικότητας, με πάμπολλες από τις επιρροές τους να έρχονται σε πρώτο πλάνο στις συνθέσεις τους. Έτσι, το στοίχημα έστεκε στο κατά πόσο θα μπορούσαν να φιλτράρουν περισσότερο από το προσωπικό τους πρίσμα τα ακούσματα που τους καθόρισαν μουσικά, φτάνοντας σε ένα αποτέλεσμα που θα μνημονευόταν καταρχάς με το όνομα τους, παρά ως η κόπια ενός άλλου, εγκαθιδρυμένου ονόματος της μεταλλικής σκηνής.

Σίγουρα, το ιδίωμα στο οποίο δραστηριοποιείται η μπάντα δεν αφήνει πολλά περιθώρια ελιγμών, αφού οι μανιέρες είναι ξεκάθαρες και ακολουθούνται από τα περισσότερα σχήματα του χώρου, αλλά ο περιορισμός των δανείων καλό είναι να περιορίζεται σε έναν ελεγχόμενο βαθμό - κι όχι με λογικές copy/paste. Ως προς αυτό, οι Power Paladin τα καταφέρνουν καλύτερα στη δεύτερη κυκλοφορία τους, αφού μπορεί να συνεχίζουν να (υπεν)θυμίζουν κάθε τους επιρροή, από τους Helloween και τους Edguy, στους Twilight Force, τους Rhapsody και τους Iron Maiden, αλλά αυτή τη φορά ακούμε μια μπάντα πολύ πιο εστιασμένη, σαφώς λυρική και ματζόρε, μα και με εξάρσεις heaviness που προσδίδουν άλλο αέρα στις συνθέσεις.

Σαφής παράγοντας στον οποίο ορθώς επενδύουν στέκει η φωνή του Atli Guðlaugsson και οι φωνητικές γραμμές που εκείνη σκαρφίζεται, μα και οι εκτεταμένες κιθαριστικές δισολίες που κρύβονται από τραγούδι σε τραγούδι. Συνθετικό αποκορύφωμα, δε, της μπάντας στη μέχρι τώρα πορεία της, εμφανίζεται το σχεδόν 10 λεπτών "Valediction" που ολοκληρώνει τη ροή του άλμπουμ, ένα σπονδυλωτό τραγούδι κλιμακούμενων δυναμικών, το οποίο δίνει και την καλύτερη υπόσχεση για τις προοπτικές της. Μεγαλοπρεπές, με επικότροπα μελωδικά θέματα, την εμφάνιση harsh φωνητικών που εντείνουν τη θεατρική κλιμάκωση και υψίφωνες ερμηνείες κατά το δοκούν, ανακαλεί το απαστράπτον παρελθόν του ιδιώματος, δείχνοντας το δρόμο προς το μέλλον.

Στα λοιπά, είναι ενδιαφέρουσα η συζήτηση για το πως αντιδρούν κοινό και κριτικοί, όταν αντίστοιχες πρακτικές συμβαίνουν από διαφορετικά σχήματα. Για το πώς μπορεί να θεωρηθεί «φόρος τιμής» στις επιρροές ή κοπιάρισμα ένα πέρασμα δανεισμένο από κάποια άλλη μπάντα, αλλά και το πώς τέτοιες περιπτώσεις η ιστορία τις λειαίνει, παρά τις εντείνει στις συνειδήσεις και το θυμικό. Έτσι, οι Led Zeppelin, οι Deep Purple ή, για να επιστρέψουμε στον power metal χώρο, ο Kai Hansen ή ο Tobias Sammet θεωρούνται πρωτοπόροι και μουσικά δικαιολογημένοι να παραφράζουν αγαπημένα μουσικά τους θέματα (τυχαίο παράδειγμα το "Rapid Fire" και το "Solid" από το "No World Order"), ενώ οι κάθε Power Paladin, όχι και τόσο.

Ας μην ξεφεύγουμε, ωστόσο, σε ένα θέμα που αξίζει δικής του ανάπτυξης και όχι μια φευγαλέα αναφορά σε μια παρουσίαση δίσκου. Στα των Ισλανδών, θαρρώ πως μέσα στους επόμενους δύο δίσκους, θα φθάσουν στο προσωπικό τους δημιουργικό αποκορύφωμα. Μέχρι τότε, το νέο τους άλμπουμ είναι ένα σαφώς βελτιωμένο δεύτερο δισκογραφικό βήμα, που απευθύνεται συνειδητά στον πυρήνα των euro power metal ακροατών, που δύσκολα δεν θα το αγκαλιάσουν για τα όσα ανατατικά προσφέρει.