My Ticket Home

Στην κουβέντα που είχαμε πέρσι με τον Loz Taylor, σε περίπου ανύποπτο χρόνο, ο μπροστάρης των While She Sleeps πέταξε την υπέροχη ατάκα «αγαπάω τους Korn και τους Deftones, αλλά βαριέμαι να ακούω μπάντες που προσπαθούν να αναπαράγουν αυτό το ύφος». Παρά την όποια υπερβολή στη ροή του λόγου ή τους όποιους αστερίσκους μπορεί να έχω προσωπικά, η αλήθεια πίσω από τη δήλωση δεν πολυσηκώνει συζήτηση. Από ονόματα που μένουν αυστηρά στα όρια του ιδιώματος που τα δύο ιερά τέρατα καθιέρωσαν στο δεύτερο μισό των nineties μέχρι νέους καλλιτέχνες που κινούνται σε ξένα νερά, η σφραγίδα τους είναι σαφής.

Αν κάπου εδώ αναρωτιέσαι τι σχέση έχουν όλα αυτά με ένα όχι ακριβώς δημοφιλές σχήμα από το Οχάιο που αυτοπροσδιορίζει το ύφος του ως 'puke rock', κάνε τη χάρη στον εαυτό σου και δώσε λίγο χρόνο σε ένα από τα απολαυστικότερα in-studio sessions των τελευταίων δέκα ετών. Ναι, πρώτα εκεί, κι εφόσον πειστείς ξαναέλα στον δίσκο που είναι αφιερωμένο το παρόν κείμενο για τα ρέστα. Όχι, οι καιροί και οι μόδες μπορεί να έχουν γυρίσει ανάποδα κάνα-δυο φορές στο ενδιάμεσο, ο ήχος τους όμως παραμένει οργισμένος, σκληρός και προσωπικός όσο τότε· τότε που το nü είχε εξαφανιστεί από τον πάνω κόσμο και οι σχετικές κυκλοφορίες πήγαιναν αυτόματα στα αζήτητα.

Μην περιμένεις να βρεις στο "Pure To A Fault" στρογγυλεμένες γωνίες, πιασάρικα ρεφραίν ή περάσματα που θα σε κάνουν να γυρίσεις το βλέμμα στα παπούτσια σου. Ακόμα κι όταν οι ταχύτητες πέφτουν, η διάθεση δεν χαλαρώνει πραγματικά. Θα πάρεις μερικές ανάσες, θα κάνεις να αφεθείς στη γκρούβα, και πριν το καταλάβεις ξανά προς τη δόξα. Πίσω στο 2013, όταν η τετράδα είχε πετύχει χρυσό με το "Strangers Only", το μπαστάρδεμα nu-metal με metalcore ακουγόταν σαν κάτι περίπου αναπάντεχο αλλά αναμφίβολα φρέσκο. Δεκαφεύγα χρόνια αργότερα, ο αριθμός εκείνων που κατάφεραν να βρουν αντίστοιχες ισορροπίες και να μην ακούγονται σαν στραβό κολλάζ, μετριέται στα δάχτυλα των χεριών.

Από την ομοβροντία για μπάσιμο στο "Tearjoint" μέχρι το γουστόζικο, διπολικό ρίξιμο αυλαίας του "One For The Garden", οι My Ticket Home δεν δείχνουν την παραμικρή διάθεση να νερώσουν το κρασί τους για να εκμεταλλευτούν το μομέντουμ της σκηνής ή να παίξουν με τους όρους της. Τα χτυπήματα, ιδιαίτερα στο πρώτο μισό, πέφτουν αλύπητα και χωρίς σταματημό. Οι κραυγές στο "The Weakest Sound". Τα γυρίσματα του "Spliced". Η διπλή μπουνιά στο νεφρί των "Urethane" & "Flooded Eyes". Η παραγωγή είναι τσιτωμένη μεν, αυστηρά οργανική δε. Οι κιθάρες δεν πάνε στιγμή προς τα πίσω. Τα ξεσπάσματα ζέχνουν ιδρώτα. Οι αφανείς ήρωες του ιδιώματος έχουν ακόμα όλο το νεύρο και όλο το δίκιο.