Mono
Snowdrop
Ένας γάλανθος για κάθε ανοιχτή πληγή
"Η μουσική επικοινωνεί το απερίγραπτο· αυτό σημαίνει πως ένας όρος σαν το "post-rock" δεν σημαίνει και πολλά για εμάς, καθώς η μουσική πρέπει να υπερβαίνει κάθε είδος για να έχει νόημα".
Πάνω από δέκα χρόνια έχουν περάσει, από τότε που ο Takaakira Goto έκανε αυτή τη δήλωση, εκφράζοντας τη φιλοσοφία του για την μουσική των Mono, βρίσκοντάς με απόλυτα σύμφωνο - όχι μόνο για τη δική τους αλλά για την μουσική κάθε καλλιτέχνη που υπηρετεί την ιερή τέχνη, χωρίς να επηρεάζεται από περισπασμούς, ακολουθώντας μόνο εσωτερικές ανάγκες έκφρασης και εξελίσσοντάς την ανάλογα.
Η αλήθεια είναι βέβαια πως, από το 2002 που το σύμπαν των Ιαπώνων μου συστήθηκε μέσα από το δεύτερό τους album "One Step More And You Die", μέχρι και τις ανεπανάληπτα μαγικές στιγμές τους στο "Hymn To The Immortal Wind" και το "For My Parents" δέκα χρόνια αργότερα, έχω αποκαλέσει τους Mono ως "ο Μάνος Χατζιδάκις συναντά το post-rock" ουκ ολίγες φορές, αλλά ποτέ με την πρόθεση να φυλακίσω τον ήχο τους σε μισητές ταμπέλες και καλούπια - περισσότερο, προσπαθώ να τραβήξω το ενδιαφέρον του εκάστοτε συνομιλητή μου προς την κατεύθυνση τους, με μια απλοϊκή περιγραφή συναισθημάτων.
Ο Κύριος Goto έχει παραμείνει απόλυτα ειλικρινής απέναντι στις δηλώσεις του. Οι Mono δεν σταμάτησαν ποτέ να εξελίσσονται, ηχητικά αλλά κυρίως συναισθηματικά και αυτό είναι προς τιμήν τους, είτε μας αρέσει η πορεία αυτής της εξέλιξης, είτε όχι. Το απέδειξαν περίτρανα με τα "The Last Dawn/Rays Of Darkness" δίδυμα albums μόλις δύο χρόνια μετά το "For My Parents", το έκαναν απόλυτα σαφές με το σκοτάδι του "Requiem From Hell" επίσης δύο χρόνια αργότερα και ακόμα περισσότερο με το φως που είχαν ανάγκη να μεταδώσουν στις πλέον σκοτεινές εποχές της γενιάς τους, από τον Covid και μετά, με μια σειρά από ΕΡ που ξεκίνησε με το "Scarlet Holliday" και συνεχίζεται μέχρι και σήμερα με τα "Heaven" volumes.
Αν και δεν κατάφερα να συνδεθώ με ό,τι κυκλοφόρησαν από το "Nowhere, Now Here" και μετά, με εξαίρεση το προπέρσινο "Oath", κάθε επιστροφή τους μου προκαλεί όμορφα συναισθήματα, αφού τους χρωστάω πολλά για όλες τις στιγμές τους που με άγγιξαν και με άλλαξαν με πρωτόγνωρους τρόπους. Η δισκογραφική τους συνέπεια ανακοινώθηκε φέτος μέσω του πρώτου single "Gerbera", ίσως του μόνου τραγουδιού μέσα από το "Snowdrop" που μου φάνηκε αδιάφορο μέσα από το λιγότερο μελαγχολικό, περισσότερο ματζόρε πέπλο του. Όμως για μια ακόμα φορά με τους Mono, το πλούσιο συναισθηματικό τους σύμπαν κρύβει τοπία έτοιμα να ανοίξουν νέες πληγές και να καταθέσουν υπέρ μας πως, παρά την λάθος στροφή που έχει πάρει ο Άνθρωπος αυτή την εποχή, είμαστε ακόμα ικανοί να νιώσουμε.
Το "Snowdrop" ανοίγει με την ομότιτλη, επικολυρική σύνθεση και συγκινεί από το πρώτο μισό λεπτό της, φέρνοντας μια αύρα γνώριμη από τον προ δεκαπενταετίας ήχου τους. Η συνέχεια με το πλέον αγαπημένο μου από το album "Winter Daphne", χρωματίζει με ακόμα μεγαλύτερη θλίψη την παλέτα του Γάλανθου, με μια "Requiem From Hell" εσάνς. Το 50λεπτο ταξίδι είναι απολαυστικό σχεδόν σε κάθε στάση του και τελειώνει εξίσου συγκινητικά με την έναρξή του, με το πανέμορφο και απόλυτα κινηματογραφικό "Bells Of Ireland", κατά την ακρόαση του οποίου αν μισοκλείσεις τα μάτια, ίσως να δεις το φάντασμα του Angelo Badalamenti να (σου) χαμογελάει.
Κατά πόσο θα νιώσει ο ακροατής το "Snowdrop", είναι καθαρά θέμα διάθεσης, όχι θέμα ποιότητας. Κάθε δίσκος των Mono είναι η φυσική εξέλιξη της ζωής και των συναισθημάτων των δημιουργών. Είτε μας βρίσκει συντονισμένους με αυτή είτε όχι, είναι τιμή και τύχη να υπάρχουμε στο ίδιο timeline με μια μπάντα που έχει γραφτεί στις σελίδες της ιστορίας για την μουσική της και που έχει προσφέρει τόσα πολλά στον εσωτερικό μας κόσμο.
