Frenzee

Τι καλύτερο από το να έρχεσαι σε πρώτη επαφή με έναν δίσκο, λίγο πριν από την κυκλοφορία του, μέσα από τις live εκτελέσεις κομματιών του; Μια τέτοια πρώτη δόση αδρεναλίνης μας έδωσαν οι Frenzee στις 2 Οκτωβρίου, όταν έβγαλαν sold out το An Club μαζί με τις The Klammers, σε μια εξαιρετική εμφάνιση και των δύο. Στη φεμινιστική punk αισθητική του opening act πάτησαν οι υψηλές ταχύτητες των ελληνοαυστραλών, με τις μεταξύ τους μουσικές και στιχουργικές συνδέσεις να αποκαλύπτουν, σε ένα φρενήρες κοινό, πού εκτείνεται σήμερα η ελληνική punk σκηνή. Γιατί ξεκινάμε, όμως, την αναφορά στον δίσκο από ένα live; Μα γιατί οι Frenzee είναι συνδεδεμένοι με αδιανόητα δυνατές ζωντανές εμφανίσεις, κάτι που ενεργά επιδιώκουν και κατακτούν με την παρουσία τους σε ολοένα και μεγαλύτερα events (βλέπε το opening στους Foo Fighters). Και το νέο "Runnin’ Amok" θα δώσει πολλαπλές τέτοιες αφορμές.

Μουσικά, η διαδρομή του άλμπουμ ακολουθεί τον γνώριμο ήχο των Frenzee, μόνο που τώρα είναι πιο ώριμος, περισσότερο δικός τους στα σημεία που δοκιμάζονται οι δυνατότητές τους. Η hardcore ορμή, η αλητεία του garage και η ρυθμική δυναμική του rock ’n’ roll συμπυκνώνονται στην ταμπέλα του punk ’n’ roll, κάπου ανάμεσα σε επιρροές από Motörhead, Zeke και Amyl and the Sniffers, με μπόλικο groove και την ερμηνεία της Απολλωνίας να ξεχωρίζει. Από το ομώνυμο EP του 2022, στο "What's Wrong With Me" και τώρα στο επόμενο βήμα, μπορεί καμιά να παρακολουθήσει την εξέλιξή τους, χωρίς να αναζητήσει θεαματικές αλλαγές κατεύθυνσης - όχι ότι χρειάζονται διαπιστευτήρια. Τα τρία αδέρφια Ξυλούρη κουβαλούν μια μουσική παράδοση με βαθιές ρίζες, την οποία εξασκούν παράλληλα με τη δική τους punk διαδρομή, στην περίπτωση της τελευταίας αφήνοντας ανεξέλεγκτη την οργιώδη πλευρά τους.

Βαριά riffs και καταιγιστικό drumming από τον Αντώνη και τον Νίκο, που είναι απόλαυση να παρακολουθείς live, φτιάχνουν ένα εκρηκτικό ηχητικό μείγμα – ενδεικτικά στο γεμάτο κοφτά riffs και ασταμάτητο groove "Jack of All Trades" και το δίχως ανάσα "Public Enemy" – πάνω στο οποίο ξεσπά η Απολλωνία. Κι αυτά τα φωνητικά, μαζί με τον rock ’n’ roll ρυθμό, δεν μπορεί παρά να σε κάνουν να χτυπηθείς και να θέλεις να παρασύρεις μαζί σου το σύμπαν. Είτε μιλάμε για το εναρκτήριο "Wit's End", που κλείνει το μάτι στις metal επιρροές, είτε για το Rage Against the Machine έμπνευσης "Keep Comin' My Way", η ένταση θα παραμείνει μέχρι τελικής πτώσης. Χωρίς να θεωρούνται riot grrrl, και αυτές οι επιρροές είναι εμφανείς, ιδιαίτερα στην ερμηνευτική ορμή της Απολλωνίας, όσο και σε στιχουργικές στιγμές που μένουν, όπως στο όνομα και πράγμα "Hyperactive". Η εμπιστοσύνη στο ένστικτο διαλύει κάθε προσωπείο: "I could feel it in my gut / Now I know to always trust my gut". Το "Unapologetically Me" κλείνει τον δίσκο με μια οργισμένη και αναπολογητική διεκδίκηση χώρου, φωνής και ελευθερίας να είσαι ό,τι γουστάρεις, να κάνεις θόρυβο και να μη δίνεις λογαριασμό πουθενά. Δεν μιλάμε για επανάσταση, αλλά ούτε και μονοδιάστατα για προσωπική εκτόνωση.

Θα μπορούσε κανείς να ζητήσει περισσότερες εκπλήξεις ή μεγαλύτερη ποικιλία στις συνθέσεις; Ενδεχομένως, αν και δύσκολα θα έβρισκε τους Frenzee πρόθυμους να θυσιάσουν έστω και λίγη από την έντασή τους. Άλλωστε, η συνταγή λειτουργεί, άρα δεν χρειάζεται να επανεφευρίσκεται ή να αλλάξει. Είκοσι τρία λεπτά αμόκ, λοιπόν, punk για ιδρωμένα σώματα και αυθάδεια στην τρέλα του παρόντος. Αφορμές για να ξεσπάσουμε δεν λείπουν, αλλά στο "Runnin’ Amok" οι Frenzee δίνουν το κατάλληλο soundtrack για να προχωρήσουμε σπάζοντας πράγματα στο πέρασμά μας ή έστω χορεύοντας μανιασμένα σε κάποιο συναυλιακό υπόγειο. Και τα δύο ακούγονται υπέροχα.

Bandcamp