Akira Yamaoka

"In my restless dreams, I see that composer…Akira Yamaoka".

Παραφράζοντας την πιο εμβληματική έναρξη γράμματος στην ιστορία των video games, κάνω την μεγαλύτερη συνειδητοποίηση σχετικά με ό,τι έχω πιο αγαπημένο εδώ και δυόμιση δεκαετίες, πέραν από την μουσική: μπορεί αυτή την μανιακή λατρεία για το Silent Hill να τη δημιούργησε η αρχική τριάδα των games (και μετά το χάος), αλλά μέχρι σήμερα τη διατηρεί ζωντανή και παλλόμενη στις φλέβες και στο DNA ο συνθέτης των scores σχεδόν όλων των παιχνιδιών του franchise και των ταινιών και ιδρυτικό μέλος του original Team Silent, Akira Yamaoka.

Έχοντας προλάβει τη γέννηση του μύθου της πόλης από την οποία δεν υπάρχει επιστροφή, στα τέλη της δεκαετίας του ‘90, σε αυτό που προσωπικά ονομάζω την απόλυτη κορυφή στο horror gaming, ήταν αναπόφευκτο να ζήσω και την πτώση, την παρακμή του franchise μετά το 2004, όταν η Konami απόφάσισε να διαλύσει το original Ιαπωνικό team που δημιούργησε την αγία τριάδα ("Silent Hill", "Silent Hill 2", "Silent Hill 3") συν ένα πολύ καλό spin-off ("Silent Hill 4: The Room") και να παραδώσει την συνέχεια της σειράς σε δυτικούς δημιουργούς και ομάδες παραγωγής. Έκτοτε, ζω με την ελπίδα πως κάποια στιγμή θα βιώσω τα πρωτόγνωρα, ασύλληπτα συναισθήματα που μου άλλαξαν τη ζωή και τον τρόπο δημιουργικής σκέψης, έστω και σε ελάχιστο βαθμό σε κάθε νέο απογοητευτικό volume της σειράς παιχνιδιών και στις μεταφορές στην μεγάλη οθόνη. Αν υπάρχει ένα συστατικό που δεν έχει αλλάξει από το 1999 μέχρι σήμερα και τροφοδοτεί με μια σπίθα τον πόνο τόσων χαμένων προσπαθειών, αυτό είναι ο συνθέτης Akira Yamaoka, ο μόνος άνθρωπος που βρίσκεται ακόμα πίσω από τους ήχους που έκαναν το Silent Hill τόσο υπέροχο.

Ο αυτοδίδακτος μουσικός, επηρεασμένος από το rock και το metal όσο και από το ambient και το industrial, δημιούργησε όχι απλά μερικά από τα πιο κορυφαία scores στο χώρο των video games, αλλά το δικό του ήχο, τη δική του σχολή και συνέδεσε για πάντα την μουσική του και την ύπαρξή του γενικότερα με αυτές τις δύο μαγικές λέξεις: Silent Hill. Όταν το Team Silent διαλύθηκε και το development των νεότερων SH τίτλων μετά το 2004 μεταφέρθηκαν σε Αμερική και Ευρώπη, ο Akira συνέχισε να ντύνει με τα σκοτεινά και μελαγχολικά του ηχοτοπία τις εικόνες και ιστορίες της στοιχειωμένης πόλης, εκτός από μια μόνο φορά, που την επένδυση ανέλαβε ο Daniel Licht (γνωστός μας από ταινίες όπως το "Hellraiser IV" και το "Thinner", όπως και την τηλεοπτική σειρά "Dexter"), ένας επίσης ιδιαίτερος συνθέτης που, όπως και κάθε άλλος από τον John Williams μέχρι τον Johann Sebastian Bach, δεν θα μπορούσαν ποτέ να ακουστούν Silent Hill, να είναι το Silent Hill, εκ των πραγμάτων.

Ο Yamaoka ανέλαβε να ντύσει ηχητικά και τις δύο απόπειρες για κινηματογραφική μεταφορά, αυτή του Christophe Gans το 2006, χαλαρά βασισμένη στο original game (1999) και την ακόμα πιο άθλια του 2012, το εμετικό "Silent Hill: Revelation 3D" του (τότε ακόμα άνδρα) σκηνοθέτη M.J.Bassett, το οποίο ήταν ακόμα πιο χαλαρά βασισμένο στο "Silent Hill 3" (2003), το οποίο λειτουργεί σαν sequel στο πρώτο game.

Η Konami, που αποφάσισε να εξαργυρώσει το θρυλικό όνομα του franchise τώρα που ζούμε την εποχή της αναβίωσης και ρετρολαγνίας, ενώ είχε γυρίσει την πλάτη στην σειρά πριν δεκατρία χρόνια, ανέθεσε για δεύτερη φορά στον Gans την σκηνοθεσία του φετινού "Return To Silent Hill", βασισμένο στο εμβληματικό "Silent Hill 2" (2001), ταινία που συναγωνίζεται με το "Revelation" για το ποια εκ των δύο έχει πιάσει τον απόλυτο πάτο. Το σενάριο ανέλαβαν να καταστρέψουν ο ίδιος ο Gans, μαζί με το original Team Silent μέλος και σεναριογράφο του "SH2" παιχνιδιού, Hiroyuki Owaku, ενώ για μια ακόμα φορά, η μουσική βρέθηκε στα χέρια του Yamaoka - δεν πρόκειται να εκφραστώ όσο αγενώς χρειάζεται για να περιγράψω το έκτρωμα που είδα στην πρεμιέρα του, όσο και αν το θέλω, αυτό είναι ένα review για το soundtrack και πρέπει να συγκρατηθώ. Διαβάζοντας όλα τα παραπάνω λοιπόν, θα αναρωτιέσαι: "αφού έχεις απογοητευτεί τόσο με την κατάντια της μεγαλύτερής σου λατρείας, γιατί μας παρουσιάζεις το soundtrack της;". Εγώ θα απαντήσω στην υποθετική αυτή ερώτηση, με ερώτηση: "μπορεί ένα μουσικό score, που εκ γενετής σαν είδος, συνδέει για πάντα τους ήχους του με την εικόνα, να λειτουργήσει αυτόνομα και να είναι υπέροχο, σε πλήρη αντίθεση με την ταινία;".

Η απάντηση είναι εύκολη. Φυσικά και μπορεί, όταν μιλαμε για τον Akira Yamaoka. Ο συνθέτης έχει γράψει μερικά από τα πιο φοβερά scores της σειράς, σε κάποια από τα χειρότερα παιχνίδια της: "Silent Hill: Homecoming", "Silent Hill: Shattered Memories", "Silent Hill f". Δεν είναι δύσκολη δουλειά για μια τέτοια μουσική ιδιοφυία, να επενδύσει με μαγικούς ήχους, εικόνες που αν κλείσεις τα μάτια θα σωθείς από αυτές, ενώ η μουσική θα σε οδηγεί σε ομορφότερα μονοπάτια προς την αγαπημένη πόλη, μέσα στο μυαλό σου.

Το "Return To Silent Hill" soundtrack, απαρτίζεται από 50 θέματα/τραγούδια, συνολικής διάρκειας 90 λεπτών και όπως σε κάθε κινηματογραφική SH ταινία, έτσι και εδώ ο Akira κυρίως ρετουσάρει και μεταμορφώνει λατρεμένες μελωδίες από τα κλασσικά scores των πρώτων τριών παιχνιδιών, δίνοντας εδώ ιδιαίτερη βαρύτητα στο "Silent Hill 2", αλλά χαρίζοντάς μας ταυτόχρονα και νέα μουσική (κάτι που έκανε παραπάνω από επιτυχώς στο remake του παιχνιδιού το 2004). Εννοείται πως για την απόλυτη εμπειρία και για κάθε προσωπικό ταξίδι στην κωμόπολη του Silent Hill, το score ακούγεται ολόκληρο και ενιαίο χωρίς διακοπές - όμως, είτε είσαι fan της σειράς είτε νέος στα ταξίδια προς το resort town, κάποια θέματα είναι τόσο μαγικά που θα επαναλάβεις άπειρες φορές την ακρόασή τους: "The Letter", "The Lakeview", "Our Name", το "Chasing Laura" που είναι το reprise του "Promise" μαζί με νέες ιδέες, το "Déjà Vu" ως άλλο remake του reprise του "Theme Of Laura" και στην κορυφή όλων, το "Moth Mary" μια ασύλληπτη πραγματικά νέα εκδοχή του "The Day Of Night", με στοιχειωμένα, άκρως μελαγχολικά φωνητικά από την μούσα του Akira, Mary Elizabeth McGlynn. Τέλος, δε θα μπορούσε να λείπει και ένα hard rock τραγούδι, όπου εδώ στηρίζεται σε ένα riff ίδιο με αυτό του "Kickstart My Heart" των Motley Crue και ενώ δεν στέκεται πουθενά στην ατμόσφαιρα του OST και στην ταινία, είναι καλοδεχούμενο.

Τα πράγματα είναι απλά: ό,τι αγγίζει ο Akira Yamaoka γίνεται χρυσός, μαγεύει και σε κάνει να ξεχνάς πως αυτό τον μουσικό θησαυρό τον βρήκες ανάμεσα σε σκουπίδια και οπτικά μιάσματα. Και αυτό από μόνο του είναι σημαντικό για να συνεχίζεις να ελπίζεις για αυτή την πόλη που δεν αφήνει ποτέ τα ανήσυχα όνειρά σου.

Bandcamp