Wildhunt

Αρκετά χρόνια είχαν να μας απασχολήσουν με οποιονδήποτε τρόπο οι Wildhunt, αφού οι Αυστριακοί πρώην thrashers είχαν ντεμπουτάρει το 2016, συμμετάσχει σε ένα split το 2019 κι από εκεί κι έπειτα εξαφανιστεί από προσώπου γης. Δέκα χρόνια, λοιπόν, έπειτα από εκείνο το πρώτο full length τους, επιστρέφουν φέτος με τη δεύτερη δισκογραφική τους δουλειά, η οποία τους βρίσκει αλλαγμένους σε πρόσωπα και μουσικές διαθέσεις.

Στην ουσία, ο μοναδικός σταθερός πυλώνας από τότε έχει παραμείνει ο Wolfgang Elwitschger, ο οποίος βρήκε σταδιακά νέα μέλη και ανέστησε την μπάντα, αυτή τη φορά αποκλίνοντας από τα ξεκάθαρα thrash metal μονοπάτια. Πλέον πολύ εγγύτερα στο heavy/thrash των Paradox και Annihilator και το US power metal - ειδικά σε ό,τι αφορά την κιθαριστική τεχνοτροπία - οι Wildhunt είναι, κατ’ ουσίαν, μια νέα μπάντα.

Μάλιστα, μιλάμε για μια αισθητή αναβάθμιση σε κάθε τομέα της αισθητικής και της δημιουργικότητας τους, καθώς η έντονη μελωδικότητα, οι κατεβασμένες ταχύτητες και οι, ομολογουμένως εξαιρετικές, διπλές κιθάρες του εγχειρήματος οδηγούν σε ένα υλικό απαστράπτον. Η θύμηση των Helstar εποχής "Distant Thunder" σε πολλά κιθαριστικά leads στέκει ιδιαίτερα θελκτική, το ευέλικτο μπάσο του Robbie Nöbauer - ο οποίος αποτελεί σχετικά πρόσφατη προσθήκη στο lineup, έχοντας προσχωρήσει στην μπάντα το 2022 - δίνει ξεκάθαρες tech και prog προεκτάσεις, και τα πάντα φαίνεται να εκπληρώνουν το όραμα του Elwitschger, που ήδη διαφαινόταν από το 2017 (άλλωστε, το άλμπουμ περιέχει μια επανεκτέλεση του τότε single, "Made Man").

Στην εξέλιξη του άλμπουμ, τα επικότροπα στοιχεία, τα μελωδικά ξέφωτα και τα κιθαριστικά ξεσπάσματα αυξάνονται, απαιτώντας - και κερδίζοντας επάξια - την προσοχή. Γενικότερα, δε, αυτή η ποικιλομορφία αποτελεί το μεγάλο ατού του "Aletheia", καθώς το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο, με συνεχιζόμενους λόγους να το ανανεώνουν, τραγούδι το τραγούδι. Πανέξυπνα θέματα, ρυθμικές αλλαγές κατά το δοκούν και το thrash στοιχείο να υπάρχει πλέον υποστηρικτικά στα ξεσπάσματα, παρά ως ταυτότητα που ακολουθείται στο απόλυτο, ο δίσκος ξεχωρίζει ως η πρώτη χρονικά πολύ δυνατή κυκλοφορία του 2026, για το παρακλάδι του παραδοσιακού/heavy/power metal.

Τελικά, το μοναδικό «δύσκολα» προσβάσιμο κομμάτι του άλμπουμ είναι οι φωνητικές γραμμές κι ερμηνείες του Elwitschger, ίσως λόγω το γεγονότος ότι απουσιάζει το στοιχείο του άμεσα εύληπτου και ο ίδιος διαθέτει μια καθαρή και στεντόρεια φωνή, αλλά με περιορισμένες δυνατότητες - αλλά και τον άμεσα αναγνωρίσιμο χαρακτήρα να απουσιάζει. Μπορεί να θεωρηθεί αυτό μείζον πρόβλημα, όμως; Θαρρώ πως όχι, αφού οι Αυατριακοί πραγματοποιούν ένα εντυπωσιακό comeback στη δισκογραφική δράση, με ένα άλμπουμ που διαθέτει όλα τα φόντα να τους προσφέρει την επανεκκίνηση καριέρας που επιζητούν - αρκεί να μην κάνουν άλλη μια δεκαετία για να κυκλοφορήσουν το επόμενο πόνημα τους.

Bandcamp