Narnia

Η περίπτωση των Narnia είναι αρκετά ιδιαίτερη, από την άποψη της μακροημέρευσης τους σε ένα υφολογικό πλαίσιο συγκεκριμένης θεματολογίας. Ανεξαρτήτως αυτής της εστιασμένα χριαστιανικής τους στιχουργικής προσέγγισης, οι Σουηδοί είναι σταθεροί σε αυτό το μελωδικό heavy/power, με τις νεοκλασικές κιθάρες του Carl Johan Grimmark να ξεχωρίζουν και να αποτίνουν το δικό τους φόρο τιμής στον πατέρα του είδους, τον Yngwie Malmsteen.

Στην, αισίως, δέκατη προσπάθεια τους, που τιτλοφορείται με το τόσο πρωτότυπο "X", οι Narnia συνεχίζουν - με την καλή έννοια - να μην πρωτοτυπούν ούτε μουσικά. Όμορφες, στακάτες συνθέσεις αποτελούν το ποιόν του άλμπουμ, με εύμορφες κιθάρες και τη καθάρια φωνή του Christian Rivel-Liljegren σε πρώτο πλάνο. Η παραγωγή είναι αυτή που πρέπει και δίνει αέρα στα επί μέρους όργανα, κρυστάλλινη αλλά όχι υπερβολικά ψηφιακή, στιχουργικά η φάση είναι αισιοδοξία και (κυριολεκτικά) άγιος ο θεός, και η ώρα περνάει ευχάριστα μέχρι την ολοκλήρωση των 10 (ολογράφως: δέκα) συνθέσεων του δίσκου.

Πινελιές προς τη σωστή κατεύθυνση δίνουν και τα πλήκτρα του Martin Härenstam κατά το δοκούν, ο ρόλος του οποίου φαντάζει ολοένα αυξανόμενος από τη στιγμή που επέστρεψε, το 2016, στο σχήμα. Τώρα, για όσους τυχόν δυσανασχετήσουν για το εκπληκτικά παρωχημένο και επιφανειακό των στίχων, δεδομένα οι Narnia δεν είναι ούτε οι πρώτοι, ούτε οι τελευταίοι με αυτό το ζήτημα, ανεξαρτήτως θεματολογίας. Οι ίδιοι, άλλωστε, είναι πιστοί (no pun intended) σε αυτό από την αρχή της πορείας τους, μια πορεία αρκετά υποτιμημένη και low profile, αναλογικά και με την ποιοτική στάθμη της μουσικής τους πρότασης.

Αυτό που, προσωπικά, με προβλημάτιζε ανέκαθεν με την περίπτωση τους, είναι τα φωνητικά του Rivel, για το γεγονός της αβάσταχτης αδιαφορίας τους για το μνημονικό μου σύστημα. Κοινώς, θεωρώ το Σουηδό τραγουδιστή ολόσωστο, ταιριαστό για το ύφος των συνθέσεων, ιδανικό για τη δημιουργική διαδικασία της μπάντας, αλλά δίχως ένα χαρακτηριστικό που θα με έκανε να θυμηθώ ή να αποζητήσω τις ερμηνευτικές του αρετές. Είναι απόλυτα μέτριος, αυτό το έξι στα δέκα που δεν ενοχλεί, δεν ζορίζει, δεν προσδίδει οτιδήποτε είτε υπάρχει είτε όχι. Μα τω θεώ (pun intended), έχω παρακολουθήσει τη μπάντα χρόνια και μπορώ να καταλάβω πολλά για την παρουσία του σε αυτήν, αλλά δεν μπορώ να μην εκφράσω μια δυσαρέσκεια για το στάσιμο του συγκεκριμένου ζητήματος, που εντάθηκε ακόμη περισσότερο κατά την ακρόαση του εκφραστικού - instrumental - "The War That Tore The Land".

Παρά την επί μέρους «γκρίνια», χαίρομαι που μπάντες σαν τους Narnia συνεχίζουν το δημιουργικό τους ταξίδι ακόμη και μετά από χρόνια, δίχως να νοιάζονται για το ευτελές της εμπορικής επιτυχίας και της ευρύτερης αποδοχής. Εκφράζοντας το μουσικό και ιδεολογικό ποιόν τους με σεβασμό, απευθύνονται σε ένα συγκεκριμένο κοινό που εκτιμά το μελωδικό hard & heavy, στην πιο white metal μορφή του - τίποτα λιγότερο ή περισσότερο.