Mary Lattimore & Julianna Barwick

Tragic Magic

Infiné (2026)
Τι κάνει μία ενδιαφέρουσα συνεργασία σπουδαία;
Πώς βαθμολογείτε το δίσκο;

Το "Tragic Magic" αποτελεί τέκνο σύμπραξης μεταξύ της πειραματικής ambient/lo-fi μουσικού Julianna Barwick και της αρπίστριας Mary Lattimore, που ηχογράφησαν ως φιλοξενούμενες στη Φιλαρμονική του Παρισιού, με όργανα που τους παρείχε το Μουσείο Μουσικής. Η συνεργασία τους αποτελεί καρπό μακράς γνωριμίας και χημείας, αλλά και εννιά ημερών σύνθεσης, και πρόκειται για έναν δίσκο στα όρια του neo-classical, με dream pop φωνητικά.

Το πρώτο μισό του δίσκου είναι πιο εστιασμένο στην Lattimore. Το "Perpetual Adoration" ακροβατεί αισθητά μεταξύ φωτός και σκοταδιού, με τη φωνή της Barwick κάτω απ’ την νεραϊδόσκονη να εκλύει μία θλίψη που με κάνει να σκέφτομαι το "Lullaby" των Low. Πρόκειται για συνθέσεις αργόσυρτες, αιθέριες, με μοναδικό σημείο γείωσης την επανάληψη και το χτίσιμο της μελωδίας. Θυμίζει πολύ την συνθετική προσέγγιση του Vangelis, ο οποίος έχει και την τιμητική του στο άλμπουμ με την εκτέλεση του "Rachel’s Song", απ’ το "Bladerunner". Απ’ το "Temple Of The Winds" – το οποίο γράφτηκε για την περίσταση απ’ τον Brian Eno - o δίσκος μετακινείται προς την ηχητική παλέτα της Barwick, γίνεται πιο ηλεκτρονικός στο "Stardust", και αγγίζει την τελείωσή του με το μεγαλεπήβολο "Melted Moon", που συνδυάζει μαεστρικά όλες τις δυνατότητες της συνεργασίας. Ως συνεργασία μεταξύ μεγάλων μουσικών, ο δίσκος είναι οπωσδήποτε ενδιαφέρων, όμως είναι αμφίβολη η διάρκεια της εντύπωσης που θα προκαλέσει, ενώ ο ακατέργαστος χαρακτήρας των συνθέσεων δεν περνά απαρατήρητος.

Bandcamp

  • SHARE
  • TWEET