HÉR

Οι Hér στο ντεμπούτο τους διευρύνουν, καταρχήν, την δημιουργική τους σκέψη έξω από στενά σύνορα, γεωγραφικά και φιλοσοφικά. Ενώ μας έρχονται από τις ακτές του Gdánsk στην βόρεια Πολωνία, η καλλιτεχνική καταγωγή του "Monochrome" ανήκει στον σκανδιναβικό Βορρά και στα ποιήματα της Edda από τον 11ο αιώνα, προκρίνοντας επίσης τις δραματικές αντιθέσεις της γης της Ισλανδίας - της αρχής της Ευρώπης όπως λένε οι ίδιοι - ως το σημείο αναφοράς τους. Με αυτόν τον τρόπο η λέξη hér ("εδώ" στα Ισλανδικά) δεν δηλώνει απαραίτητα τόπο, δηλώνει όμως την παρουσία τους στο παρόν.

Μας συστήνονται λοιπόν ως ένα σχεδόν nordic folk σχήμα, αντανακλώντας μάλιστα κάποια σχετικά χαρακτηριστικά: την τελετουργική διάθεση, την ισορροπημένη προσοχή σε φως και σκοτάδι, την ξεκάθαρη φυσιολατρία. Η εκκίνηση με το δεκάλεπτο "Chant" είναι ενδεικτική των προθέσεων, αφού μετά από τρία λεπτά πειραματικών ήχων και throat singing, η σύνθεση αναπτύσσεται σε ξεκάθαρα Heilung μονοπάτια, με υπνωτικούς ρυθμούς και βαθιά φωνητικά. Προς το τέλος του τραγουδιού όμως, το βιολί και το σαξόφωνο προσθέτουν ένα διαφορετικό χρώμα και στέλνουν την εμπειρία σε διαφορετικές του αναμενόμενου κατευθυνσεις.

Αυτό που κάνει τους Hér ένα πολύ ενδιαφέρον γκρουπ είναι ότι ξεφεύγουν από την τυπική nordic folk με μια σειρά από έξυπνες επιλογές. Το σαξόφωνο προσθέτει συχνά μια jazz επικάλυψη. Το μπάσο είναι "σκαστό" και χωρίς sustain κι από τα τύμπανα/κρουστά απουσιάζουν τα υψίσυχνα πιατίνια, έχοντας σαν αποτέλεσμα έναν χθόνιο μα και απόκοσμο ήχο. Και τα υπέροχα φωνητικά διαθέτουν μια αισθητική που θα συναντούσες σε έναν σύγχρονο indie/singer-songwriter δίσκο - πρόσεξε το "Needles And Bark" για του λόγου το αληθές. Συνέπεια των παραπάνω είναι η αίσθηση πως η μουσική των Hér είναι contemporary folk, σύγχρονη, επίκαιρη κι όχι χαμένη στην αχλή του παρελθόντος. Για άλλη μια φορά λοιπόν, το "εδώ" μοιάζει συνώνυμο του "τώρα".

Καθώς ξεδιπλώνεται, το "Monochrome" χαρίζει μια σειρά από θαυμάσιες μελωδίες. Τα βασικά θέματα των "Going Down" και "Patience In Observation" (ίσως το καλύτερο track του άλμπουμ) υπονοούν προέλευση από την σλαβική παράδοση, μέσα από το contemporary φίλτρο που αναφέρθηκε. Το δε "Slipknot", βασισμένο στο ατμοσφαιρικό μελωδικό θέμα του μπάσου, δίνει τον χώρο σε σαξόφωνο και βιολί να εμπλακούν σε έναν ουσιώδη διάλογο ενώ οι στίχοι ηχούν δυσοίωνοι και κρυπτικοί:

I promise, I swear, when the time finally freezes, when the mountains treble
….I will lift the curse

Είναι σε αυτό το σημείο που το μουσικό σύμπαν των Hér έχει φτάσει στην πλήρη διαστολή του. Χωράει μέσα του μια παλιά παγανιστική θέαση αλλά και ένα σύγχρονο φίλτρο, αναμνήσεις ενός αρχαίου, άχρονου κόσμου και σκέψεις ενός οικουμενικού παρόντος. Χωρίς να είναι ευθέως "οικολογικό", το άλμπουμ χτίζει πλαίσιο για σχετικούς προβληματισμούς, ενώ η μουσική ηχεί άλλοτε ρομαντική κι άλλοτε επιθετική, όπως για παράδειγμα στο κακόφωνο free jazz φινάλε του "Praise The Day". Κι όταν έρθει το τέλος με το λυρικό "Farewell", αποσύρεται πίσω στις σκιές του βορρά, εκεί που γεννήθηκε.

Το ταξίδι του "Monochrome" διαρκεί 43 λεπτά - διάρκεια ιδανική - είναι όμως αρκετά δυνατό και όμορφο για να αφήσει βαθιές εντυπώσεις. Οι Hér καταφέρνουν ήδη από το ντεμπούτο τους, να δημιουργήσουν ένα άλμπουμ με έντονα προσωπικά χαρακτηριστικά και μια τελετουργική folk που είναι θαυμάσια εκσυγχρονισμένη κι επικαιροποιημενη. Το πηγάδι των μελωδιών τους μοιάζει βαθύ, τα μουσικά τους όπλα σκονισμένα και η καλλιτεχνική τους άποψη ελεύθερη κι εξερευνητική. Με αυτά τα δεδομένα, πως να αποτύχουν, ειδικά αν σταθούμε κοντά τους, στο εδώ και το τώρα;

Bandcamp