Dir En Grey

Έχουν περάσει σχεδόν τριάντα ολόκληρα χρόνια από τότε που οι εικοσάχρονοι Kyo (φωνητικά), Toshiya (μπάσο), Shinya (drums), Kaoru και Die (κιθάρες) συντόνισαν την έμπνευσή τους, δημιουργώντας τους Dir en grey. Τρεις δεκαετίες και δώδεκα albums αργότερα, η παρέα είναι ακόμα μαζί, χωρίς αποχωρήσεις, αλλαγές και δράματα, κάνοντας αυτό που ξέρουν να κάνουν πολύ καλά: να εξερευνούν κάθε πτυχή της σκληρής, σκοτεινής μουσικής, μην επιτρέποντας ταμπέλες και συμβιβασμούς στον ήχο και στο image τους.

Με αφετηρία το Visual Kei (το Ιαπωνικό rock/metal δηλαδή που δίνει μεγάλη βαρύτητα στο image) που παρά την τεράστια επιτυχία που έχει στη χώρα προέλευσής του εδώ και δεκαετίες, δεν κατάφερε να γίνει ευρέως γνωστό κυρίως λόγω του Ιαπωνικού στίχου, η μπάντα όχι μόνο έσπασε το φράγμα του subgenre και πειραματίστηκε με τον ήχο της κερδίζοντας avant-garde εύσημα και δημιούργησε τη δική της ταυτότητα που την κάνει αναγνωρίσιμη από την πρώτη μισή νότα, αλλά έσπασε και το φράγμα των συνόρων της χώρας της.

Μετά το 2007, το πιο ρομαντικό "Dir en grey" ύψωσε τα τείχη και έγινε το πλέον αποπνικτικό, στιβαρό και αυστηρό "DIR EN GREY", ορίζοντας έτσι πολλά περισσότερα από μια ηχητική μεταμόρφωση. Το λογότυπο από τότε δεν άλλαξε ξανά, αλλά δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο και για την μουσική, συνεχώς εξελισσόμενη, πάντα ευφάνταστη, έντονα συναισθηματική και παράλληλα επικίνδυνη σαν ακονισμένο μαχαίρι και εφιαλτική σαν τα οράματα του Goya.

Μετά το αριστουργηματικό "Dum Spiro Spero" του 2011 που πάντρεψε με μοναδικό τρόπο το avant-garde με τον extreme ήχο σε ένα album-σπουδή για την σύγχρονη παγκόσμια μουσική, οι Diru (χαϊδευτικό made in Japan) ξέροντας πως το ακραίο δεν μπορεί να γίνει πιο ακραίο από αυτό, κάνουν μια νέα αρχή με το "Arche", γεννώντας μια σύγχρονη εκδοχή του αρχικού εαυτού τους και αναδομώντας το Visual Kei σύμφωνα με τις δικές τους προσταγές. Αυτή η ωριμότερη "Αρχή" φαίνεται να λειτούργησε ως κατευθυντήρια γραμμή, αφού ακολουθήθηκε πιστά και στο "Insulated World" του 2018, χωρίς πολλές εκπλήξεις.

Ποτέ δεν ξέρεις όμως τι πρόκειται να ακολουθήσει με τους Diru και έτσι, το προηγούμενο album "Phalaris" (2022), επιφύλασσε εκπλήξεις, όπως επικά σε διάρκεια και βουτηγμένα στην άβυσσο ατμοσφαιρικά διαμάντια, αλλά και στιγμές που άγγιζαν το black και death metal, πάντα με το elegant touch και την προσωπική σφραγίδα των Ιαπώνων.

Η σκληρή ζωή του touring δεν επιτρέπει μεγάλα διαλείμματα στην μπάντα, μια που η εργατικότητα είναι ανάλογη της έμπνευσης για αυτούς. Οι άπειρες ζωντανές εμφανίσεις επιβάρυναν για πολλοστή φορά την υγεία και κατ’ επέκταση τη φωνή του Kyo, κάτι που τον έχει στείλει στο χειρουργείο ουκ ολίγες φορές για τα λαρυγγοφαρυγγικά του θέματα. Το 2024, αυτά τα θέματα ήταν ήδη ορατά στις ζωντανές εμφανίσεις, παρ’ όλα αυτά την ίδια χρονιά, κυκλοφόρησαν το "The Devil In Me" ως προπομπό ενός νέου album.

Δύο χρόνια αργότερα, το "Mortal Downer" έρχεται να σβήσει κάθε αμφιβολία επιστροφής στη δισκογραφία και να επιβεβαιώσει τον επαγγελματισμό και την συνέπεια της μπάντας προς το όραμα και τους fans της. Το intro "ISOLATION" είναι η δίλεπτη διαδρομή που καίει τις γέφυρες με το "Phalaris" και το σκοτάδι που επικράτησε τα τελευταία χρόνια, δίνοντας την σκυτάλη στην νέα μεταμόρφωση που συστήνεται μέσα από το "Kaijin Ni Kisu": κοφτά riffs από τους Die και Kaoru, ένα ρυθμικό τείχος χτισμένο περίτεχνα από τον Toshiya και τον Shinya και τον Kyo να επαναλαμβάνει τον ίδιο στίχο σχεδόν ραπάροντας, μέχρι να μας καθησυχάσει με το ουρλιαχτό του πως η φωνή του είναι έτοιμη για νέες περιπέτειες - και το τραγούδι να ξεχυθεί σε έναν μελωδικό χείμαρρο που φέρνει στο μυαλό το "Merciless Cult" που άνοιγε το "Withering To Death" δύο δεκαετίες πριν.

Τα "EN’ EN", "Bllodline", "Hizumi To Ame" και "Void" αναδύονται από τα γερά, μελωδικά και μελαγχολικά θεμέλια που έθεσε το "Arche" και ξεχωρίζουν αμέσως για την λυρικότητά τους, έχοντας μια αίσθηση deja vu για τους hardcore fans που γνωρίζουν τη δισκογραφία της μπάντας καλύτερα και από το ονοματεπώνυμό τους. Οι πιο ακραίες στιγμές είναι πλέον πιο ώριμες, ακόμα πιο τεχνικές και ελεγχόμενες, υπό ένα prog πρίσμα, δοσμένες με τρόπο πιο εξελιγμένο από αυτόν του "Insulated World", αλλά στην ίδια λογική: "Discard", "Demand" και "Kusabi" αναλαμβάνουν να αντλήσουν το αίμα σε όλο το σώμα, ενώ το γνώριμο (και μοναδικό single) "The Devil In Me" είναι ξεκάθαρα κορυφαία στιγμή - μαζί με το καλά κρυμμένο κάτω από το noise κιθαριστικό υπόστρωμα "Moumoku Ga Yue Ni", προσφέρουν ισόποσα ένταση και λυτρωτική μελώδία στο πνεύμα του "Sustain The Untruth".

Η πιο ιδιαίτερη στιγμή του album, είναι το "MOBS", που ξεχώρισε ήδη από τα δεκαπέντε δευτερόλεπτα του, που χρησιμοποιήθηκαν για το teaser ανακοίνωσης του νέου album. Τα avant-garde στοιχεία εμβολιασμένα σε prog δομή είναι έντονα εδώ και το τραγούδι έχει το βλέμμα καρφωμένο σε ένα πιθανό μέλλον της ηχητικής διαδρομής της μπάντας. Τέλος, δεν υπάρχει...τέλος, σύμφωνα με την coda του album, το "No End" - ένας συγκινητικός, σχεδόν κινηματογραφικός αλλά ταυτόχρονα δυναμικός επίλογος που μας κλείνει το μάτι μέχρι την επόμενη φορά.

Στα αρνητικά, η σχετικά μεγάλη διάρκεια (56 λεπτά) με πολλά (14!) τραγούδια, που καθιστούν δυσκολότερη την αφομοίωση των συναισθημάτων και την εκτίμηση της κυκλοφορίας, καθώς και η παραγωγή, που θα μπορούσε να αναδείξει πολλά τραγούδια του album αν ήταν πιο ζωντανή, πιο ωμή.

Για κάποιον που ξεκινάει τώρα το ταξίδι εξερεύνησης του DIR EN GREY σύμπαντος, το "Mortal Downer" δεν θα απογοητεύσει, αντίθετα θα του γνωρίσει όλα τα χαρίσματα μιας μπάντας που έχει αδικηθεί παράφορα λόγω καταγωγής σε σχέση με αυτά που πραγματικά έχει καταφέρει και αξίζει. Για μένα προσωπικά που οι Diru είναι μια εκ των πιο λατρεμένων μου μπαντών όλων των εποχών εδώ και δεκαετίες, το album ακούγεται πολύ ευχάριστα, παίζοντας εκ του ασφαλούς για πολλούς λόγους, μη προσφέροντας το χαστούκι στα μούτρα και την σπίθα στην καρδιά, που απλόχερα έχει χαρίσει στο 90% της δισκογραφίας της, δεν σβήνει όμως σε καμία περίπτωση το χαμόγελο από τα χείλη: οι DIR EN GREY είναι ακόμα εδώ, τριάντα χρόνια μετά και εγώ μαζί με αυτούς που (τους) ξέρουμε, τους έχουμε ακόμα μεγάλη ανάγκη.

DIR EN GREY - The Devil In Me official video