Sister

 Να ξεκαθαρίσω ότι η σχέση μου με την instrumental μουσική είναι περιορισμένη, κι εμφορείται κυρίως από ένα αίσθημα βαρεμάρας, καθώς ελάχιστα συγκροτήματα πιστεύω μπορούν πετυχημένα και με διάρκεια να γράψουν μουσική που τα λέει όλα χωρίς λέξεις. Δείτε το ως εισαγωγικό disclaimer, για να διευκρινίσω ότι γράφω για το δεύτερο άλμπουμ της τριάδας των Sister (στυλιζαρισμένο ως sister), όχι επειδή λατρεύω τα ορχηστρικά άλμπουμ, αλλά επειδή ακριβώς τ’ αντιπαθώ. Και παρ’ όλα αυτά, το "Blood" με έχει μαγνητίσει.

Υπάρχει κάτι υπόκωφα διαταραγμένο στη μουσική τους, κι η απουσία λέξεων σαφώς υπερτονίζει την αίσθηση. Το στοιχειωμένο εξώφυλλο δίνει πιθανώς ένα στίγμα, όπως και η δαιμονική εισαγωγή του "Orca", ενός λοξά μεσογειακού έπους. Ακούς το τυπικό lick κιθαριστικής νεοψυχεδέλειας, με μία μπασογραμμή σαν να βγήκε απ’ το "Army of Me" της Bjork, και αντί για neon vibes με παστέλ χρώματα και instagramικά στησίματα, σου σκάνε διαθλασμένες εικόνες σκόνης, καυτού τσιμέντου και ατσαλιού, δυνατού νοτιά, αστικής παρακμής και ιδρώτα.

Αν θα έπρεπε να χαρακτηρίσω κάπως το πνεύμα του δίσκου, θα έλεγα πως έχει μία υπαινικτική σκοτεινιά, που ξεπροβάλλει μέσα από δυσαρμονικά ξεσπάσματα. Τη μία στιγμή μπορεί να κοπανιέσαι απ’ την συνέργεια της τριάδας στη δίνη ενός kraut rock τζαμαρίσματος, και την άλλη να συνταράσσεσαι από στριγγλίσματα που τρυπάνε το groove. Διάλεξε όποιο κομμάτι θέλεις, απ’ το noir "Subterfuge", στο σχεδόν γκαραζιάρικο "Dark Candy", ή το Massive Attack-meets-Swans "Jeanne D’ Ark (heaven’s blade), και θα καταλάβεις.

Εν μέρει, αυτό που κάνει διασκεδαστικό το "Blood", είναι η ικανότητά του να παραμένει ένας μεστός και ξεκάθαρος ως προς τη διάθεση, την κατεύθυνση και την αισθητική του δίσκος. Παρά την κινηματογραφική εναλλαγή θεμάτων και τις διεξόδους σε άλλες μουσικές παραδόσεις που πετυχαίνει η συμμετοχή του Παναγιώτη Μπάρα (σαξόφωνο, σαντούρι, σφυρίγματα, μπλιμπλίκια), το δεύτερο άλμπουμ των Αθηναίων αποτελεί μία ωριμότερη και πιο φιλόδοξη ματιά στο ντεμπούτο τους – αν και μου έλειψε η jazz τρομπέτα του "Blackout", χαλάλι, έχουμε την παράνοια του "boombox", που συμφύει disco με trance και funk.

Και πάλι την παραγωγή υπογράφει ο Coti K., κάνοντας τα διάφορα επίπεδα θορύβου και fuzziness να αλληλεπικαλύπτονται αρμονικά, με την κιθάρα να σχολιάζει τον ατέρμονο διάλογο μπάσου και κρουστών. Εξάλλου, σε τέτοιες αλληλεπιδράσεις και διαλόγους ποντάρει ο δίσκος, συμφύοντας δυνάμεις αντίρροπες, όπως το οργανικό με το ψηφιακό, τον καθαρό ήχο με την παραμόρφωση, την κλειδωμένη ρυθμικότητα με το αποτρόπαιο ξέσπασμα. Στο τέλος του "Tao" οι Sister οδηγούν τον δίσκο στο τελευταίο του κρεσέντο μέσα από κύματα παραμόρφωσης, ολοκληρώνουν την διατύπωση της θέσης τους, και το blood πάλλεται με ορμή στους κροτάφους.

Bandcamp