And Also The Trees

Σαν μια εσωτερική ιεροτελεστία, ξόδεψα τις τελευταίες 48 ώρες του Φεβρουαρίου συντροφιά με την μουσική παρακαταθήκη των And Also The Trees - ένα ταξίδι που για μένα ξεκίνησε στην αυγή της δεκαετίας του '90 και έκτοτε μόνο δέος προκαλεί. Και σχεδόν όπως συμβαίνει μετά από κάθε νέα τους κυκλοφορία, με την τελετουργία να γεννά νέα συναισθήματα και βαθιά γνώση, έτσι και τώρα με το "The Devil's Door", κράτησα το χέρι του μήνα που ξεψυχούσε μέχρι την πρώτη πνοή της Άνοιξης, με τα βουνά και τα σύννεφα να ενισχύουν τις νότες. Και επίσης, τα δέντρα.

Η ιστορία της μπάντας δεν είναι σύντομη και χωρίς συγκινήσεις: η δημιουργία της πριν ξημερώσει η δεκαετία του '80, μόλις ελάχιστα χρόνια μετά από αυτή των Joy Division, The Cure και Bauhaus, τους έκανε μάρτυρες ενός μουσικού κινήματος που ακολούθησαν με τις δικές τους πινελιές, τους δικούς τους όρους, κάτι που απέδειξαν από το δεύτερο του κιόλας album "Virus Meadow" του 1986. Με φάρο τις ιστορίες του τραγουδιστή και ποιητή Simon Huw Jones, εμπνευσμένες κυρίως από το εξοχικό τοπίο και το αγροτικό περιβάλλον που ζούσε, όπως και τις ιδιαίτερες μελωδίες που έπλεκε ο αδερφός του Justin με τον καινοτόμο τρόπο που χρησιμοποιούσε την κιθάρα σχεδόν σαν μαντολίνο, οι ΑΑΤΤ παρέδωσαν ένα ασύλληπτο σερί από μαγικούς δίσκους ("The Millpond Years", "Farewell To The Shade", "Green Is The Sea", "The Klaxon") μέχρι τα μισά του '90.

Η εξέλιξη ήταν πάντα αναπόσπαστο κομμάτι της δημιουργικής διαδικασίας των αδερφών - και η εξέλιξη ενοχλεί αυτούς που ακολουθούν τυφλά, χωρίς διάθεση εξερεύνησης και ανανέωσης. Κάπως έτσι γεννήθηκαν τα "παρεξηγημένα" albums του δεύτερου μισού των '90s ("Angelfish", "Silver Soul") με μια διαφορετική, πιο americana διαδρομή αλλά με την ταυτότητα της μπάντας χαραγμένη σε κάθε νότα της μολαταύτα. Η νέα πορεία δίχασε παλαιούς darkwave και post-punk fans, αλλά έφερε ακόμα πιο κοντά στην μπάντα τον πυρήνα των θαυμαστών τους, αυτούς που πραγματικά ένιωθαν το ταξίδι και εξελίσσονταν και οι ίδιοι από αυτό.

Με την περιπετειώδη πορεία που μετρά πάνω από τέσσερις δεκαετίες πια, οι ΑΑΤΤ συνεχίζουν με αντοχή στο χρόνο και την ποιότητα να δημιουργούν εικόνες μέσα από την μουσική τους, λογοτεχνία μέσα από τις νότες τους και τραγούδια μέσα από τις φωτογραφικές τους μνήμες για τους (ακόμα πιο) λίγους και καλούς που επέλεξαν να τους ακολουθήσουν μέσα από το δύσβατο μονοπάτι που έχουν επιλέξει και που πάντα, μα πάντα, αναδεικνύει και καταλήγει σε πανέμορφα τοπία υπέροχης, μελαγχολικής φύσης. Η post-covid εποχή ενέπνευσε ένα νέο κεφάλαιο, μια τριλογία της δεκαετίας που διανύουμε, η οποία μας συστήθηκε δειλά-δειλά με το "The Bone Carver" του 2022 και μας κοίταξε κατάματα με το "Mother-of-Pearl Moon" δύο χρόνια αργότερα.

Το τρίτο και τελευταίο κεφάλαιο, τους επανασυστήνει ακόμα και στον πιο φανατικό οπαδό τους - κλείνει με τον πιο απίθανο τρόπο μια τριλογία και εξάπτει τη φαντασία για την συνέχεια, όποτε και αν αυτή έρθει. Το "The Devil's Door" ξεκινά με ένα από τα ομορφότερα τραγούδια που έχουν γράψει μέχρι σήμερα, το "The Silver Key", με τον μοναδικό ήχο της κιθάρας του Justin να θυμίζει γιατί λατρέψαμε αυτό το συγκρότημα από το Inkberrow και έναν (πάντα) μαγικό Simon να είναι το επίκεντρο της αφήγησης: ειλικρινής, σίγουρος για τις εικόνες που πρόκειται να ψιθυρίσει, ερμηνεία που γοητεύει και κερδίζει όσες επαναλήψεις χρειάζεται για την μύηση, την de profundis εξοικείωση με το μυστήριο πίσω από την πόρτα του διαβόλου και την προσωπική ικανοποίηση της ακρόασης.

Το ίδιο μαγεύουν και τα "The Child In You", "The Trickster", "I Lit A Light" και "The Rifleman's Wedding", όπως ακριβώς μαγεύουν και τα υπόλοιπα μέλη που πλαισιώνουν τα αδέρφια (Colin Ozanne σε πλήκτρα και κλαρινέτο, Grant Gordon στο μπάσο και ο απίστευτος Paul Hill στα τύμπανα), αλλά και η φωτογραφία στο εξώφυλλο, που ο Simon τράβηξε πριν λίγα χρόνια στην Σουηδία και επεξεργάστηκε ο Justin για το artwork του album.

Το ατμοσφαιρικό, υπνωτικό πέρασμα που ανακαλύπτεις μόλις ανοίξεις το "The Devil's Door", θυμίζει πως κάθε συστατικό αυτής μοναδικής στο χωροχρόνο μπάντας, που είμαστε τυχεροί να βρισκόμαστε στο ίδιο timeline, γράφουν ιστορία όχι λόγω της περιοδείας και συνεργασίας τους με τους The Cure πριν 40 χρόνια, όχι επειδή κάποιοι λικνίζονται με κάποιες μελωδίες τους στα goth clubs, όχι εξαιτίας ορισμένων δίσκων που πάντα θα εμφανίζονται σε darkwave λίστες, αλλά γιατί η ουσία της βρίσκεται σε κάθε βήμα, σε κάθε στάση, σε κάθε ιστορία και κάθε σιωπή που δημιουργεί ανά πάσα στιγμή - και θα έπρεπε να ξέρουμε ήδη πόσο σημαντική είναι η σιωπή ανάμεσα στα Δέντρα.

Bandcamp