Passengers In Panic

Το σχήμα των Passengers In Panic δραστηριοποιείται από το 2019 όπου και (φυσικά με την αναπόφευκτη παύση την παγκόσμιας πανδημίας) κυκλοφόρησαν έκτοτε το εξαιρετικό ομώνυμο ντεμπούτο τους, με πάρα πολύ δυνατές progressive metal βάσεις και έντονο τον folk χαρακτήρα της ελληνικής μουσικής και της ιστορικής λαϊκής παράδοσης του Πόντου. Παράλληλα, το σχήμα δεν έκρυψε ποτέ και δεν κρύβει τις απόψεις του σχετικά με τις ντόπιες κοινωνικές αδικίες, πράγμα που για μένα δίνει έναν ακόμη λόγο να τους προσέξει κανείς.

Μετά από κάποιες αλλαγές, επιστροφές και αποφάσεις στη σύσταση μελών των Passengers In Panic, αλλά και αμέτρητων συναυλιών στο εσωτερικό και στο εξωτερικό (όπως άλλωστε κάθε συγκρότημα που σέβεται τον εαυτό του και προσπαθεί να προχωρήσει), αυτοί επέστρεψαν με τον δεύτερο ολοκληρωμένο δίσκο τους, “Amnesia”. Σε μια εμφανή προσπάθεια να μην ξεχάσουν τις μουσικές και ιστορικές τους παραδόσεις, οι Passengers In Panic δημιουργούν έναν δίσκο που προσανατολίζεται πολύ περισσότερο στο heavy metal παρά στο progressive αυτή τη φορά, αλλά και εμποτισμένο με πάρα πολλούς τρόπους με χαρακτήρες της προλεχθείσας παράδοσης.

Ας αρχίσουμε από το πιο χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της προσπάθειας, με τη διασκευή του παραδοσιακού τραγουδιού «Καΐξής» (“Kaixis” για τους Passengers In Panic) με τη συμμετοχή του Γιάννη Τσορτέκη, το οποίο διατηρεί το metal χαρακτήρα του στο πλήρες του αλλά και την ταυτότητα του τραγουδιού στο ακέραιο. Βέβαια, καθ’ όλη τη διάρκεια του δίσκου θα βρούμε παρουσίες που κρατούν την ισορροπία των δύο κόσμων – για παράδειγμα η συμμετοχή του Χρήστου Αντωνίου των Septic Flesh στο κομμάτι “Erase Me” για το metal αλλά και η παρουσία ποικίλλων παραδοσιακών οργάνων – βιολί, λαούτο και πόσα ακόμη ελλοχεύουν πίσω από τις υπερταλαντούχες κιθάρες της Λέλας Αργύρη.

Εγώ θα πω πως ενώ ο δίσκος ανοίγει με τα πιο «εύπεπτα» κομμάτια του δίσκου, αυτά δηλαδή που εύλογα κυκλοφορούν ως singles, στο δεύτερο μέρος του θα βρούμε φοβερές ενορχηστρώσεις που γεφυρώνουν το ελληνικό μουσικό παρελθόν με το σύγχρονο metal αξιοπρόσεκτα και με έναν τρόπο θα έλεγα που δεν έχει επιχειρήσει άλλο εγχώριο σχήμα μέχρι πρότινος. Τα μουσικά τελειώματα δηλαδή των “Siren’s Call” και “Lacrimae Rerum” είναι να τα χαζεύεις. Από την άλλη, και τα “Echoes Of Death” και “How To Breathe” ως περισσότερο προσανατολισμένα στη δυνατή φωνή του συγκροτήματος αξίζουν προσοχής, μαζί και με το “Mother’s Lament” που κρύβεται στο τέλος αλλά επιστρέφει σε αυτή τη λογική σύνθεσης.

Με λίγα λόγια το “Amnesia” δεν ξεχνά από που προήρθε, κι έχει να προσφέρει κάτι ενδιαφέρον. Προσωπικά βέβαια, πάντα αναγνωρίζω τον κίνδυνο ένα συγκρότημα που έχει πολύ έντονο το στοιχείο της εγχώριας του παράδοσης να χαθεί στην συγγραφή τραγουδιών με γνώμονα περισσότερο την εμμονή να περιέχουν το παραδοσιακό στοιχείο και λιγότερο να στραφούν προς όπου η συλλογική αισθητική τους, τους οδηγεί – μια συζήτηση για το μέλλον βέβαια από την οποία οι Passengers In Panic απέχουν κατά πολύ.

Bandcamp