Kerrigan

Αλλαγή χρώματος, μακριά από το άλικο όπως πρόσταζε το Bloodmoon του '23 και το μάτι δέχεται θετικά το γαλάζιο(;) από το υπέροχο εξώφυλλο του νέου δίσκου. Αλλαγή ή καλύτερα ενίσχυση και στο γερμανικό line up καθώς πλέον πρόκειται περί τετράδας, με το ιδρυτικό κιθαριστικό δίδυμο των Weber & Schotten να ορίζει με τα παιξίματα και την απόδοσή του το Wayfarer. Σε περίπτωση που τα ανωτέρω δε σας λένε και πολλά, το ντεμπούτο των Τευτόνων έσφυζε από ισοδύναμα μελωδικά και ευθύβολα heavy metal σημεία, έχοντας ως σημείο αναφοράς τα ήπια φωνητικά του Weber.

Ομολογώ πως ανά διαστήματα η ιδιαίτερη αγγλική προφορά του ασκούσε επιπλέον γητειά στις συνθέσεις, οι οποίες από μόνες τους υπήρξαν ενδιαφέρουσες, κινούμενες στον άξονα FWSHM - παραδοσιακό - μελωδικό heavy metal, ακουμπώντας σποραδικά και την επική διάσταση. Ε, τραβήξτε μια ευθεία γραμμή σε τούτα τα τρία χρόνια που μεσολάβησαν και στην άκρη της θα βρείτε τις νέες εννέα συνθέσεις τους, έχουσες τους ίδιους πρωταγωνιστές: τις κιθάρες. Και τις μελωδίες, αμέ. Μακριά από αιχμηρά ριφ ή επιθετικότητα, βασίζονται πέραν του μέτρου στα μελωδικά hooks, μόνο που το συνολικό αποτέλεσμα κρίνεται ως άνισο και μειονεκτεί στην αναπόφευκτη σύγκριση με το εξαιρετικό ντεμπούτο τους.

Ιδού και το παράδοξο της υπόθεσης, τούτη η προσπάθεια να εμφανίζεται σε πλήρη παρουσίαση ενώ το ανώτερο ντεμπούτο παρουσιάστηκε σε δώδεκα αράδες με την ένδειξη mini. Δεν είναι και για πέταμα πάντως, ειδικότερα το δεύτερο ήμισυ του δίσκου φανερώνει τις αρετές της μπάντας και η απορία μεγαλώνει: γιατί αυτές εμφανίζονται ως εξαίρεση και όχι σαν κανόνας, οέο; Χάριν συνεννόησης πάρτε και δυο τρία σχετικά ονόματα με τη φάση τους, δηλαδή Haunt, Sonja & Sumerlands. Κάτι τέτοιοι δίσκοι πάντως ενισχύουν την έννοια του πρωτοδισκάκια, χα. Και κουβαλάνε ένα τεράστιο «ναι μεν, αλλά».

Εν συνόλω, το πνεύμα και η ουσία του παραδοσιακού heavy metal τιμάται και αποδίδεται ικανοποιητικά, αυτό δε γίνεται να μην τους αναγνωριστεί. Έλα όμως που για κάποιους λίγους που περιμέναμε πώς και πώς το δεύτερο, το κρίσιμο και το σημαντικό βήμα τους, ελπίζοντας στα καλύτερα, αυτό εμφανίζεται στάσιμο και ακούγεται δίχως εξάρσεις, παρά μόνο με στιγμιαίες εκλάμψεις. Διόλου τυχαία, μια εξ αυτών τιτλοφορείται Blood and Steel, ό,τι δηλαδή συνέβαινε στο σαφέστατα πιο αιχμηρό Bloodmoon. Δηλώνω σίγουρος πως θα επιστρέψουν με νέα χρωματική πρόταση στο εξώφυλλο και ελπίζω να τους ταιριάξει περισσότερο από το γαλάζιο(;) του Wayfarer. Ένα πένθιμο μωβάκι ίσως;

Bandcamp