«10»: Τα άλμπουμ που επηρέασαν τον Δημήτρη Κότση στους Black Soul Horde

O frontman των Αθηναίων heavy metallers παρουσιάζει δέκα σπουδαία έργα με βασικό κριτήριο το songwriting

12/01/2026 @ 17:23

Συνεπέστατοι τα τελευταία χρόνια όσον αφορά την συχνότητα με την οποία δισκογραφούν αλλά και την ποιότητα των έργων τους, οι Black Soul Horde κυκλοφόρησαν στα τέλη Οκτωβρίου το τέταρτο full-length άλμπουμ τους με τίτλο "Symphony Οf Chaos".

Λίγες ημέρες πριν την ζωντανή παρουσίαση του νέου δίσκου, το ερχόμενο Σάββατο 17 Ιανουαρίου στην Αθήνα και το Piraeus Club Academy, με τους Strikelight και τους Thelemite στο πλευρό τους, ο frontman Δημήτρης Κότσης επέλεξε και παρουσιάζει χωρίς αξιολογική σειρά δέκα σπουδαία άλμπουμ που έχουν επηρεάσει το δικό του μερίδιο στο songwriting των Αθηναίων heavy metallers.

Τί καλύτερο λοιπόν απ' το να μπούμε στο πνεύμα της συναυλίας, ακούγοντας όχι μόνο το αξιόλογο "Symphony Οf Chaos" και το προηγούμενο υλικό των Black Soul Horde, αλλά και δέκα σπουδαία metal άλμπουμ, προερχόμενα στην πλειοψηφία τους από το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1980.

Blind Guardian - "Imaginations From The Other Side" (1995)

Ο αγαπημένος μου δίσκος από Guardian. Όλα είναι τέλεια σε αυτό το δίσκο. Τραγουδάω μέχρι και τα solo. Εξωπραγματικές μελωδίες σε κιθάρες και φωνές. Κάθε κομμάτι και μια ανατριχίλα. By the way, το ψάχνω σε βινύλιο.

Gamma Ray - "Land Of The Free" (1995)

Άλλος ένας δίσκος διαμάντι της ίδιας εποχής με το "Imaginations". Αυτά τα δύο τα είχα πάρει μαζί. Δεν έχω ιδέα πόσες φορές μπορεί να τα έχω ακούσει. Η μια κομματάρα πίσω από την άλλη στο, σχεδόν anthemic, θα έλεγε κανείς, europower του Kai Hansen. Κάποτε έκανα relentless headbanging καθ' όλη τη διάρκεια του "Man On A Mission". Νομίζω πως αν επιχειρούσα κάτι τέτοιο τώρα θα με κλαίγανε.

Helloween - "Keeper Of The Seven Keys I+II" (1987-88)

Θα είναι δύο δίσκοι αλλά θα είναι σαν ένας. Δεν υπάρχουν λόγια για δύο από τους καλύτερους δίσκους που γράφτηκαν ποτέ στη ιστορία της μουσικής. Αν η κλασική μουσική ήταν metal τότε αυτό θα ήταν τα δύο "Keeper". Μου έδειξαν πολλά για το που μπορείς να κατευθυνθείς τόσο ηχητικά όσο και μελωδικά γράφοντας και παίζοντας heavy metal.

Slayer - "Seasons In The Abyss" (1990)

Όχι ο πιο γρήγορος δίσκος των Slayer. Σίγουρα ο αγαπημένος μου όμως. Σίγουρα ο πιο βαρύς και απόκοσμος για μένα. Riffology 101 εδώ, έξω από τα κλασικά τους. Από τις πρώτες νότες του "War Ensemble" μέχρι το εμβληματικό ομότιτλο έπος το σταθερό συναίσθημα σε αυτό το δίσκο είναι ο σεβασμός.

Holy Grail - "Crisis In Utopia" (2010)

Από τις καλύτερες, αν όχι η καλύτερη, μπάντες που βγήκαν με την άνοδο του νέου κύματος παραδοσιακού heavy metal όπως το βάφτισαν τότε. Αυτός ο δίσκος, κιθαριστικά, είναι ίσως από τα καλύτερα πράγματα που έχω ακούσει στο heavy metal. Από τα παιξίματα μέχρι τον ήχο. Συν φυσικά την εξαιρετική παραγωγή και τις τυμπανάρες που έχουν παιχτεί.

Crimson Glory - "Transcendence" (1988)

Σπουδή σε riff, λυρικότητα, μουσικότητα, ατμόσφαιρα, όλα στο 11. Midnight, λείπεις.

Metallica - "Master Of Puppets" (1986)

Ο δίσκος που με έκανε μουσικό, κιθαρίστα και metal fiend. Songwriting που δεν υπήρξε ποτέ ξανά, ούτε από τους ίδιους και σίγουρα ούτε από κανέναν άλλο. Ατμόσφαιρα ασφυκτική με riff από τα σπάργανα κάποιας αβύσσου. Εδώ μάθαμε ότι ένα κομμάτι εννέα λεπτών μπορεί να φαντάζει σύντομο. Ακόμα θυμάμαι το συναίσθημα που μου δημιουργούσε η εισαγωγή του Cliff στο "Damage Inc." και το wow factor με το που έσκαγε το distortion μαζί με τις 27 αρμονίες στο "Battery".

Iron Maiden - "Seventh Son Of A Seventh Son" (1988)

Βάζω και αυτό εδώ επειδή έχουν τα δικαιώματα στις αρμονίες τρίτης και μου αρέσει να τις χρησιμοποιώ. Όχι εντάξει, πέραν της πλάκας, πρόκειται για τον αγαπημένο μου δίσκο Maiden. Όλα τα κομμάτια είναι αψεγάδιαστα. Ποικιλία παιξιμάτων και όπως πάντα άκρως τραγουδιστικά lead. Επίσης εξαιρετικές αρμονίες τρίτης. Δε ξέρω αν το ανέφερα αυτό.

King Diamond - "Them" (1988)

Μοναδικός Andy LaRocque. Κάπου μεταξύ ανατολής και baroque. Σε αυτό το δίσκο βλέπεις ένα horror story με τα μάτια σου κλειστά. Μόνο από τη μουσική και το performance του King. Επίσης, ένα μπάσο οδοστρωτήρας, όπως ακριβώς μου αρέσει.

Dio - "Dream Evil" (1987)

Ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου αυτός ο δίσκος. Τι να πω. Προφανώς η φωνή, οι μελωδίες και οι στίχοι είναι top notch. Όλα τα κομμάτια ένα και ένα και μια εξαίρετη κιθαριστική δουλειά μπολιασμένη με hard rock μέχρι και bluesy στοιχεία, που όμως δένουν μαζί με τις φωνές και το rhythm section, δημιουργώντας μια μοναδική ηχητική εμπειρία.