Work Money Death

Ο Tony είναι από τους λίγους σύγχρονους που παίζει ακόμα spiritual jazz, όχι σαν φόρμα ή αναπαλαίωση, αλλά σαν βίωμα. Στην πράξη ντε. Δεν το βρίσκεις και εύκολα πλέον. Ούτε μπορείς να το ορίσεις όπως παλιά. Από την αρχή της μπάντας, υπάρχει κάτι σχεδόν τελετουργικό στον τρόπο που χτίζουν τη μουσική τους. Μια ροή που δεν γράφεται απλά, αλλά γεννιέται μέσα από αυτοσχεδιασμό, επανάληψη και συλλογική φάση.

Και στον πρώτο δίσκο με τίτλο "Work Money Death" του Burkill είχε τους Neil Innes και Pete Williams έτσι; Αλλά το "The Space In Which The Uncontrollable Unknown Resides, Can Be The Place From Which Creation Arises", που πήρε το όνομα του ντεμπούτου και το έκανε όνομα μπάντας και μπήκε και ο Richard Ormrod, άλλος ένας από τους The Sorcerers, ένιωσα ότι βρίσκομαι μπροστά σε μια εμπειρία περισσότερο παρά σε ένα άλμπουμ. Οι δύο μεγάλες συνθέσεις, "Dusk" και "Dawn", λειτουργούσαν σαν διαλογισμός με αργές εισαγωγές, μοτίβα που επαναλαμβάνονται, μικρές μελωδικές ιδέες που ξεπηδούν και εξελίσσονται. Το σαξόφωνο του Tony Burkill οδηγούσε, αλλά ποτέ δεν κυριαρχούσε.  Άφηνε χώρο, άκουγε, αντιδρούσε. Και κάπου εκεί, μέσα από αυτή τη διαδικασία, ερχόταν η έκρηξη. Μια ένταση που δεν ήταν βίαιη, αλλά σούπερ. Μια χαρά που σε πλημμύριζε σχεδόν ανεπαίσθητα. Στον επόμενο, "Thought, Action, Reaction, Interaction", ακούσαμε μια μπάντα πιο ώριμη και σίγουρη. Η ίδια φιλοσοφία, αλλά με μεγαλύτερη συνοχή και αυτοπεποίθηση. Εκεί εμβαθύνουν σε αυτό που ήδη έχουν βρει. Η πνευματικότητα παραμένει στο κέντρο, αλλά εκφράζεται με μεγαλύτερη καθαρότητα. Είναι από εκείνους τους δίσκους που σε κάνουν να πιστεύεις ότι το spiritual jazz δεν ανήκει στο παρελθόν. Ε ναι ρε!

Και στο προπερσινό "People Οf Τhe Fast Flowing River" είδαμε τη συνέπεια να μετατρέπεται σε ταυτότητα. Ίσως χωρίς την αποκάλυψη του ντεμπούτου, αλλά με μια σταθερότητα που δύσκολα βρίσκεις. Μια μπάντα που έχει βρει τον ήχο της και τον υπηρετεί χωρίς εκπτώσεις, συνεχίζοντας να αντλεί από την παράδοση χωρίς να εγκλωβίζεται σε αυτήν. Το φετινό "A Portal Τo Here" όμως δεν είναι απλά η συνέχεια. Είναι ένας δίσκος που κουβαλάει βάρος. Η απώλεια του Chris Earl Dawkins διαπερνά κάθε λεπτό του. Το έχουν δηλώσει ότι πενθούν τον κιθαρίστα. Οι τέσσερις μεγάλες συνθέσεις μοιάζουν σαν στάδια μιας συλλογικής κάθαρσης. Από τις πρώτες νότες καταλαβαίνεις ότι κάτι έχει αλλάξει. Ίσως ο χώρος είναι πιο ανοιχτός, νιώθω οι παύσεις είναι πιο έντονες, οι εκρήξεις πιο φορτισμένες. Ίσως είναι και στο μυαλό μου λόγω του χαμού.

Η γνώριμη δομή παραμένει βέβαια. Σχεδόν πάντα αργό ξεκίνημα και σταθερά σταδιακή κορύφωση. Ας ξεκαθαρίσω ότι δεν είναι η συνταγή. Είναι η φυσική εξέλιξη μιας μπάντας που χρησιμοποιεί τον αυτοσχεδιασμό για να επεξεργαστεί το συναίσθημα. Το σαξόφωνο του Burkill γίνεται πάντα φωνή. Για μένα άλλοτε θρηνεί, άλλοτε υψώνεται, άλλοτε σπάει. Πάντως κεντρίζει απίστευτα τα αυτιά.

Η άρπα σε δύο κομμάτια δίνει μια αιθέρια διάσταση που θυμίζει έντονα την πνευματικότητα της Alice Coltrane, ενώ τα πνευστά ανοίγουν τον ήχο προς πιο κοσμικές κατευθύνσεις, με στιγμές που φέρνουν στο μυαλό τη χαοτική αρμονία του Sun Ra. Πνεύμα ρε είπαμε. Πολύ πνεύμα. Τα κρουστά και τα παλαμάκια κρατούν τη γείωση, θυμίζοντας ότι αυτή η μουσική είναι και συλλογική εμπειρία, όχι μόνο εσωτερική διαδρομή. Ξεχωρίζουν στιγμές όπως το "Brother Earl", όπου η μνήμη γίνεται σχεδόν απτή. Όχι με δραματικότητα, αλλά με ειλικρίνεια. Και αυτό είναι τελικά το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του δίσκου. Ποιο; Ότι δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει, αλλά να πει κάτι αληθινό.

Οι Work Money Death έχουν αποδείξει ότι μπορείς να τους εμπιστευτείς. Εδώ όμως δεν παραδίδουν απλά έναν ακόμα καλό δίσκο. Παραδίδουν έναν δίσκο με ψυχή. 

Bandcamp