Anguis Dei

Ad Portas Serpentium

Svart (2017)
Από τον Γιάννη Δούκα, 04/12/2017
Πόσα σχήματα επηρεασμένα από τους Sigh ξέρετε;

Οι Anguis Dei είναι τίγκα μέσα σε ένα σατανικό μανδύα με ένα αριστοκρατικό και μεγαλεπήβολο στυλ. Πιθανώς ο τόπος καταγωγής τους, η Ιαπωνία, έχει συνδράμει σε αυτό αφού οι πάμπολλες επιρροές από τους συμπατριώτες τους Sigh βγάζουν μάτια. Έτσι τα πλήκτρα και οι κλασσικότροπες μελωδίες τους κινούνται κοντά στην αισθητική του Mirai με συνέπεια να σκέπτεσαι μεγαλεία. Σε γενικές γραμμές είναι ικανοποιητικοί, τα τέσσερα τραγούδια του mini δεν είναι κακά ενώ στο "Origin" το οποίο είναι instrumental με πιάνο μπορούμε να πούμε ότι σε σκοτεινιάζουν.

Ο τραγουδιστής τους έχει μια ποικιλία στον τρόπο που ουρλιάζει, κάποιες φορές εντυπωσιάζει αφού βγάζει μια θεατρικότητα. Μερικά riff είναι απλά αλλά το στυλ black metal που παίζουν μπορεί πανεύκολα να γίνει κωμωδία a la Dimmu Borgir το οποίο είναι ευτύχημα ότι δε συμβαίνει. Δεν τραβάμε τα βυζιά μας από ενθουσιασμό αλλά και μόνο το γεγονός ότι το δισκάκι αυτό μας έκανε να γράψουμε κάμποσες φορές τη λέξη Sigh σίγουρα μας ικανοποιεί.

  • SHARE
  • TWEET
  • Monarch!

    Never Forever

    Profound Lore (2017)
    Από τον Θεοδόση Γενιτσαρίδη, 05/12/2017
    Θόρυβος, βάρος, τρόμος και βάθος

    Από το ντεμπούτο τους, το οποίο δικαίως μας είχε απασχολήσει σε αφιέρωμα για το drone metal, οι Γάλλοι έχουν κυκλοφορήσει ένα κάρο δουλειές. Αν εξαιρέσεις το "Omens" του 2012, όλα τα άλλα δεν κατάφεραν να δείξουν κάτι καλύτερο. Ο φετινός όμως δίσκος περιέχει όλο τον πειραματισμό που μας έλειψε και όλα τα πένθιμα στοιχεία που μπορούν να αντλήσουν από doom, sludge και drone μουσικές. Πέντε μεγάλες σε διάρκεια συνθέσεις, αρκετός θόρυβος, αργοί ρυθμοί, πολύ βάθος, ακόμα και brutal φωνητικά δίπλα στα γυναικεία και πάρα πολύ βάρος. To "Song To The Void " είναι αρκετά πιο εύκολο από τα υπόλοιπα. Το "Cadaverine" είναι κομματάρα. Το "Diamant Noir" (διασκευή του "Black Diamond" των Kiss) είναι εξαιρετικό. Τα "Of Night, With Knives" και "Lilith" στην αρχή και το τέλος στέκονται μονολιθικά, τρομακτικά και αγέρωχα. Δώστε προσοχή και απολαύστε.

    Bandcamp

  • SHARE
  • TWEET
  • Diablo Blvd.

    Zero Hour

    Nuclear Blast ()
    Από τον Χρήστο Καραδημήτρη, 07/12/2017
    Σταθερά συμπαθητικοί και αδιάφοροι

    Για το τι περίπου παίζουν οι Diablo Blvd. θα σας παραπέμψω στην κριτική του προηγούμενου άλμπουμ τους, εδώ. Θα μπορούσα απλά να γράψω την ίδια παρουσίαση, να αλλάξω 1-2 πραγματάκια και η ουσία να παραμείνει η ίδια. Αν ο Poulsen των Volbeat είχε αδυναμία στους The Cult και τον Danzig αντί για τον Cash και προσπαθούσε να τον συνδυάσει με riff των Metallica, ίσως ηχητικά να ακουγόταν κάπως έτσι οι μουσικές του. Αυτή τη φορά κάπου μπαίνουν και οι Disturbed κάπου στην εξίσωση και κάποια τραγούδια σαν το "Animal", το "Sing From The Gallows" και το "The Song Is Over" μοιάζουν λίγο καλύτερα. Αλλά και πάλι οι Diablo Blvd. χάνονται σε εκείνη την τεράστια θάλασσα συγκροτημάτων μεταξύ του συμπαθητικού και του αδιάφορου.

  • SHARE
  • TWEET
  • Snail Mail

    Habit (EP)

    Sister Polygon (2017)
    Από την Βάσω Καραντζάβελου, 11/12/2017
    Νωχελική, εφηβική indie rock παλαιάς κοπής

    Οι Snail Mail είναι η πρώτη μπάντα της 17χρονης Lindsey Jordan και δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους στο indie rock μήκος κύματος. Γεμάτοι προβληματισμούς, νεύρο και ορμονικές εκρήξεις, φτιάχνουν ένα συμπαθητικό EP σχετικά με τις ιστορίες τους από την ανατροφή στα προάστια. Μία κλασική θεματική που έχει εμπνεύσει γενιές και γενιές μουσικών αλλά στην Ελλάδα δε μπορούμε να την κατανοήσουμε ακριβώς, μιας και οι δικές μας πόλεις δεν ακολουθούν την ίδια λογική ανοικοδόμησης. Πατώντας πάνω στα groovy riff και στο κιθαριστικό vibe, τα 27 λεπτά της διάρκειας φτάνουν για μία διαδρομή μέχρι την προαστιακή Αμερική, με ενδιάμεσες στάσεις στις κρίσεις ταυτότητας, τα όνειρα φυγής, τις ανασφάλειες και τις αντιφάσεις με τις οποίες αυτή ανέθρεψε τα τέκνα της. Λίγο ατσούμπαλο και ίσως υπέρ-επιτηδευμένα lo-fi, σε κερδίζει με τη γλυκύτητα που αγγίζει τους στοχασμούς του και στρώνει το δρόμο για το επερχόμενο ντεμπούτο τους. 

    Τους βρίσκετε εδώ.        

  • SHARE
  • TWEET
  • The War On Drugs

    A Deeper Understanding

    Atlantic (2017)
    Από τον Αντώνη Παπαδόπουλο, 13/12/2017
    Μoto: To παρελθόν δείχνει το δρόμο

    O ηγέτης της αμερικανικής rock μπάντας, Adam Granduciel, πάει ένα βήμα μπροστά κοιτώντας μόνιμα το παρελθόν της μουσικής.

    Και να μου πείτε, ποιος δεν το κάνει γενικά; Αυτός όμως μπορεί να κοιτάει κατάματα την κλασική αμερικανική τραγουδοποιία του Springsteen και του Dylan και της δίνει το δικό του έντονο ρυθμό.

    Ναι, στιγμές ακούγεται σαν τον Bryan Adams (και που είναι το κακό;) αλλά η αναγέννηση του 80s rock έχει μερικά εξαιρετικά τραγούδια και μόνο αυτό έχει σημασία. Δεν γίνεται όλες οι μπάντες να ακούγονται μοντέρνες (;) υπάρχουν και αυτοί που αποζητούν κάτι μεγαλόπνοο.

    Τα "Pain" και "Thinking Of A Place" ταιριάζουν στο κλισέ πως σε ταξιδεύουν σε μέρη γεμάτα αναμνήσεις ενώ η αλλαγή εκεί στο μέσο του "Strangest Thing" είναι τόσο όμορφη που αν δεν σε λυγίσει, τράβα να ακούσεις Coldplay...

  • SHARE
  • TWEET